Mirtazapine

Het stond zwart op wit in mijn psychologieboeken. Antidepressiva; we weten niet wanneer het werkt en wanneer niet. In de meeste gevallen is het een doekje tegen het bloeden, een tijdelijke verlichting, een ondersteuning van een therapie. Mensen ondervinden hinder van de bijwerkingen. Mensen vervlakken of verliezen hun libido. Het stond er, naast een kader over depressie. En al erkende ik elk symptoom ook toen al, hulp zoeken deed ik niet. Pas toen ik niet meer kon leven op mijn tandvlees, omdat die onbedaarlijk begon te bloeden, pas toen mijn nog jonge lichaam het opgaf, pas toen uit bed gaan …

Dromen

Ik heb veel te lang gedroomd. Een kind hoort te dromen, al is het maar om de angst die elke dag om de hoek kijkt te weerstaan. Een reden te hebben om je door een volgende oppas, les, verandering heen te slepen. De immense verveling te bestrijden van nog een jaar kleuteren. Een kind moet dromen, al is het om te verzinnen waarom ze nu weer buiten haar ouders normen gaat. Om de leegte op te vullen van de ziel die dan al weet dat ze gespleten is, nooit vol meer raakt. Om de nachten zwetend wakkerliggend van een volgende …

Liefde wint.

Ik heb geruzied en gesmeekt en gevochten en gehuild. Ik heb het diepste van mijn lege huls laten zien en hoeveel bevestiging iemand er ook in stortte, ik geloofde niet in liefde. Ik geloofde alleen in liefde. Ik heb me afgekeerd, toegekeerd, gebeden, geleden, ontdaan en gedaan en ontleefd en geleefd voor de liefde die alles kapot maken zou, oplossen zal. Er was nooit genoeg wederkerigheid, te veel wederkerigheid, nooit genoeg verdrinken, nooit genoeg bevestiging, nooit genoeg nabijheid die mij ooit vullen kon. Ik heb geruzied, gesmeekt, om de leegte te vullen, om de scherpte te vijlen, om iets te …

Het spel

Ik heb een spelende jeugd gehad. Klimmen in de bomen, een hooibaal als huis, verbergen in de lange graslanden, stoeien met de koeien, in het water vallen en schaatsen op natuurijs. Ik heb gespeeld alsof het het enige was wat er toe deed. Ik heb gerekend en getaald, ik heb uitgezonderd en -te weinig- gefaald, maar nooit zo geleefd als met de stank van een vlierboom in mijn neus, dat zachte merg, de takken die ik nu afbreek met een knip. Die boom. Dat was ik. En als je me vraagt of ik een smartphone had willen hebben, of internet, …

Aantrekkelijk

Mijn haren staan in pieken overeind. Deels van de lak, deels van het zweet. Mijn lippen zijn afgekloven, met restjes stift her en der. Mijn ogen staan als twee onbereikbare, onberekenbare sterren in mijn gezicht. Ze stralen alsof er werelden zijn die om hen draaien, die zij hebben verlicht. Ik zit onder de eczeem en rode vlekken op mijn huid, geïrriteerde rimpels, overal. Ik lijk stoned, dronken, gek tegelijk en toch ben ik de mooiste ooit, de aantrekkelijkste, de koningin van het bal. Mijn lichaam en ik hebben een haat-liefde verhouding. Ik ben eigenlijk gewoon te dik. Toen ik dat …

Voor paal

Gisteren stonden er honderd palen bij Hoorn, met mensen erbovenop. Ze wilden aandacht vragen voor de lange wachttijden in de geestelijke gezondheidszorg. Stichting Zelfbeschadiging viel op, met de slogan “Kortere wachtlijsten! Omdat je niet mag snijden in hulpverlening.” Ik werd er ongemakkelijk van. Het woord snijden is vast bewust gekozen, maar ik weet het niet zeker. Ik word hoe dan ook ongemakkelijk van de recente opkomst van dergelijke initiatieven. Ik omarm elke poging om de onzichtbare, kwetsbare groep mensen die te maken krijgen met psychische ziektes een stem te geven, maar ik hoor hier niemand schreeuwen.   Ik weet dat je …

Verkeerde tijd

Het was de vorige zomer, ik stond op een strand en zag hoe klein angsten zijn als je er van een afstand naar kijkt. Ergens verschoof een grenssteen in de verte. Het was niet genoeg. Ik was gebroken. Alles schuurde aan het verlies dat ik had gehad, kortgeleden, langer geleden. Ik was te bang voor intimiteit om haar toe te laten. Ik noemde het twijfel. Zij gaf een ‘tot hier en niet verder’. Het deed me pijn. De woorden die ik niet kon spreken, de woede die ik niet kon uiten omdat ik verstijfd bezig was met niemand te zijn. …

Met een vleugje waanzin

De klanken van Brigitte Kaandorp dreunen nog na in mijn hoofd. Van haar onovertroffen ‘ik heb een heel zwaar leven’, natuurlijk, maar ook van haar nieuwer repertoire. Humor met een vleugje waanzin is het. Een lach als medicijn tegen de zinloosheid van het zijn. Dat is wat goed theater is. De acteurs, zij laten het leven zien in al haar ruwe verschijningsvormen. Het publiek speelt voor heel even dat zij buiten of zelfs boven datzelfde leven staat. Wat er op dat podium afspeelt is niet wat er gebeurt op een doordeweekse dag op straat. Behalve dat het vaak precies is …

Hoteldaten

Wat neemt een lesbienne mee op haar tweede date…?  Een verhuiswagen Over mijn eerste date heb ik het één en ander geschreven. De tweede date hield ik digitaal helemaal stil. En ook verbaal. Ik denk niet dat ik er met iemand over heb gesproken, tot nu. We hadden die eerste keer alleen hand-in-hand gelopen. Over de singel. Al het andere was voor een eerste date te eng. In het openbaar te eng. Maar ik wilde haar kussen, ik wilde haar voelen. Ik wilde alleen niet dat ze bij me thuis kwam. En andersom. Ik heb een leuk huis. Met de …

Jackpot

Ik mis net de juiste bus, dus net mijn laatste trein. Er gaat er altijd nog eentje, om 00.23, naar een station bijna dicht genoeg in de buurt. Ik heb vandaag al gewacht en gewacht en nog een keer gewacht. Meer onderweg geweest dan stil gestaan. Maar ik wacht geduldig opnieuw. Mijn huid is nog verschrikt van het plotselinge einde van haar honger. Mijn ogen staan nog high of dronken naar het treinbord te kijken. Ik ben nog te overdonderd door alles dat ik voel om het echt erg te vinden dat ik, op dat net-niet-dichtbij genoege station, met mijn …