Groeien
Als ik een nieuwe vriendin kreeg, het serieus begon te worden, ik het echt ergens naar toe zag gaan, stuurde...
Meer "Groeien"
Spiritueel narcisme
Ik wil niets aannemen van mensen die het antwoord zeggen te weten. Dat zou een bijzonder groot probleem zijn geweest...
Meer "Spiritueel narcisme"
De kern
Ik ben depressief geweest, ik ben hypomanisch geweest, ik ben donker geweest, ik ben suïcidaal geweest. Ik ben agressief geweest,...
Meer "De kern"
Therapie werkt
Ik ging mijn eerste therapiesessie in met een mengeling van hoop en wantrouwen. Hoop dat er een simpele oplossing zou...
Meer "Therapie werkt"

Afwasautomaat

Ik had mezelf beloofd in een huis met vaatwasser te gaan wonen. Na drie maanden op vrije dagen mega-aangekoekte pannen te schrobben stond hij er. Omdat mijn huis omvalt als je er alleen naar kijkt, stond mijn vriendin er op dat de afvoer werd gekeurd. Ze had gelijk. Vanmiddag was de loodgieter er weer, om niet alleen de aansluiting, maar ook alle pijpen die de keuken rijk is te vervangen. Nu stroomt de gootsteen gutsend door. De vaatwasser staat tevreden te zoemen. En ik, ik hoop vooral dat de badkamer het nog even volhoudt. Maar het is hier heerlijk afwasvrij.

Groeien

Als ik een nieuwe vriendin kreeg, het serieus begon te worden, ik het echt ergens naar toe zag gaan, stuurde ik altijd een worddocument. Het heette ‘schaamte’ en er stonden dingen in die ik ergens in mijn twintigerjaren eens op papier had gezet. De dingen die ik in mijn jeugd had gedaan waar ik me voor schaamde. De reden dat ik schuldig was. Mijn vriendinnen reageerden er verschillend op, maar nooit echt afwijzend. Ze kregen ook maar twee minuten om erover te praten. Wat er stond in het document, ik dacht er liever maar niet aan. Ik herlas het nooit. Na het uittypen van het …

Streken

De wereld geeft nog een voorschot van de komende lente, of een overschot van de overvloedige zomer. We fietsen naar een terras aan een meertje voor een cappuccino. Daarna naar huis voor een koffie op het balkon, waar we tien foto’s voor ons boek selecteren. ‘s Avonds is de warmte nog niet gaan liggen, dus doen we de kaasfondue buiten. Daarna haal ik eten dat mijn zus over heeft uit een te goed gevulde ‘to good to go’-zak (als je het nog niet kent, download de app). Een wilde zaterdag anno 2018. Maar wil niet iedereen eigenlijk zijn streken afleren?

De truc

Toen ik net begon met werken rolde ik van de ene ergenis in de andere. Hoe kon het dat het volwassen leven zo buitengewoon, tja, onvolwassen was? Ik had nog te veel idealen en te weinig realiteitszin. Dat hebben veel starters, en dat is maar goed ook. Want als mensen alleen zien wat er nu mogelijk is, verandert er nooit wat. Maar met idealen alleen verander je ook niets. Dat betekent niet dat je ze op moet geven. De truc zit hem erin je niet te ergeren aan de realiteit. Maar ook nooit te stoppen met je erover te verwonderen.

Comingoutdag

Toen ik jong was, was er geen #comingoutdag. Toen ik op mijn dertiende uit mijn voorzichtig geopende kastdeuren getrokken werd ook niet. Een jongen die ik nog ken uit dat verre leven, die tegenwoordig flamboyant over de prides van de wereld stapt maar toen de kastdeuren geen kiertje openhad, schetste het laatst nog zo: ‘Niet iedereen durfde als jij op de middelbare school te paraderen met een regenboogvlag’. Iets in mij wou dat ik daar een keuze in had gehad. Iets anders in mij hoopt dat dat precies is wat de LGBTQ+’ers in de middelbare scholen van nu doen.

Anne+

Ik kijk de nieuwe aflevering van ANNE+, een serie over een lesbienne in Amsterdam. Deze week is een oudere vrouw verliefd op haar. Ik zou de serie met afleveringen van 10 minuten normaal gesproken bingen, maar mijn vriendin ziet ze graag zodra ze uitkomen. Mij verbaast het leven van Anne niet, mijn naamgenoot heeft een hoop ervaringen die ik ook heb gehad in dezelfde stad. En sommigen niet, maar ik ken de soortgelijke verhalen wel uit mijn kring. Het is een doodgewoon lesbisch leven. Ik snap wel waarom mijn vriendin het graag wil zien. Dat doodgewone heeft zij nooit gehad.

Drie dagen

Er schiet een tsunami door mijn innerlijk moeras en de slijmerige plaggen beginnen zich op te stapelen. Helaas in het midden van de snelweg tussen mijn brein en emoties, een knooppunt dat tegenwoordig goed wordt bereden maar niet zoveel verkeer aankan. Dus daar sta ik dan, tot mijn knieën in de modder wadend, met een veel te kleine spade het wegdek vrij te scheppen. “Het is weer rotzooi,” mopper ik hardop. Ze moet er om grinniken als ik haar diep bedroefd aankijk. “Drie dagen,” zegt ze. Ze heeft gelijk. Maar van mij mag dit  hormonenfestijn wel een paar onsjes minder.

GGZ?

Ik ben te vroeg bij het transferbusje. Vanochtend was mijn jasje nog te koud, maar nu is de oktoberlente begonnen. De chauffeur is praatgraag, zoals al de kranige gepensioneerden die bijverdienen in ons vervoersbedrijf. Hij stelt vragen over ‘GGZ’, waar we naast staan. Hij heeft oprecht geen idee. Tegenwoordig struikel ik over mensen die de GGZ van binnen kennen, waar ik ook heen ga, maar dat zal mijn bubbel wel zijn. In de soort van lente voel ik vage dankbaarheid. Dat er nieuwsgierige bejaarden zijn die graag een busje rijden. Voor wie de GGZ iets is uit een andere tijd.

Fotoshoot

Met het bordje ‘angst’ draai ik naar de camera. Ik voel hoe mijn ogen de intensiteit aannemen die ik normaal alleen kan fixeren als ik op toneel sta. Ik etaleer kwetsbaarheid met een roofdierkracht, de manier die het beste bij me past. Ik ben de vierde, er volgen nog zes medemeisjes met hun labels en de totaal verschillende mensen die daarachter, of daarvoor, schuilgaan. Als de laatste zich klaarmaakt voor haar twee urige terugreis volgt nog het auteursportret. Eindelijk thuis besef ik dat ik zelf geen foto’s heb. Dit is een aftershot.. Scheel van vermoeidheid, maar mijn haar zit goed.