Juffrouw anja

Venijnige bloemen

Daar sta ik dan in de bloemenstal. Mijn armen vol rozen, die ik zou willen kopen voor mijn vriendin. Maar het zijn er te veel, ze zijn me te zwaar en ik denk dat ik toch eigenlijk niet romantisch ben. Ik heb liever de bessentakken en de kleine katjes. Niet omdat ik geen groots gebaar wil maken. Niet omdat ze bij de winter horen. Maar omdat ze beter bij mij passen. Ik hoor de uithaal van een snik en dacht dat ik wijzer zou zijn. Ik had verwacht op deze leeftijd mijn tranen kon inslikken en wel eens in bloei

Lees meer
Juffrouw anja

Ikea

Het is voor mij al te laat. Ik verberg mijn gezicht in je jas om de kringen onder mijn ogen te verbergen. Er zullen misschien nog veel meer metro’s rijden vanavond, met mensen die nog meer kringen dragen. Maar ik wil toch niet gezien worden. En ik wil zeker niet zien. Want er is te veel om te zien. Mensen die een doel in het leven lijken te hebben scrollen driftig door hun telefoon. Een paar Surinaamse dames kraaien om het hardst. Hun kinderen vullen het gangpad nog wat verder. Als ze de kans krijgen om te rennen, grijpen ze

Lees meer
Koester het internet

Koester het internet

Ik was 16 jaar. Homokroegen waren nog voor vieze oude mannen. Het COC draaide een website van één pagina en Gay.nl was nog lang niet geboren. Toch stelde een vriendin van mij het ondenkbare voor. ‘Ga dan op zoek. Datingsites, informatie. Je botst niet tegen de ware vrouw aan op je middelbare school!’. Ze had gelijk. In deze post-hyves-tijd is het bijna niet meer te bevatten. Maar ik kom nog van vóór de CU2, de eerste plek ooit waar je in kon vullen wat je geaardheid was. Ja ik googelde stiekem op lesbisch. Op Altavista uiteraard, Google bestond nog niet,

Lees meer
Juffrouw anja

Brandmerk

Het is zo ver. Met kloppend hart loop ik achter mijn vriendin aan naar de toonbank van de tattooshop. Een vrouw met veel te dunne wenkbrauwen en een piercing in haar neus kijkt mijn vriendin aan. Ze lijkt welwillend. Dan kijkt ze naar mij. Ik slik en bedenk me dat het wel eens de slechtste dag van mijn leven kan zijn. Ik sla mijn ogen neer. Er komt een geringschattende trek om haar mond. Je ziet het haar denken: ‘ze heeft niet eens gaatjes in haar oren.’ Dit is echt mijn eerste keer. Ik ben wel eens meegeweest, en ik

Lees meer
Juffrouw anja

Vrij

“Wat vieren jullie eigenlijk, 5 mei?” vraagt mijn medestagair Ruud. “Het einde van de oorlog” antwoord ik gedachteloos. Pas als ik het zeg, besef ik dat hij en mijn collega Roza uit Duitsland komen. Het hele gedoe was me weer ontschoten. Wij jongeren voelen ons meestal niet zo betrokken bij 5 mei. Voor ons is het een vrije dag, waarop je in het park mag liggen of kan feesten op een festival. Soms denk ik dat het alleen aan overheidscampagnes te danken is dat ik Ruud’s vraag nog kan beantwoorden. Maar toch komen bittere gedachten plotseling als een golf binnenvallen. Ik

Lees meer