Blogs in november 2016

Brief aan een toekomstige geliefde

Ik wil aan je schrijven, maar ik weet niet wat ik je vertellen kan. Ik had je duizend rozen moeten sturen en op je stoep staan zingen van het nieuwe seizoen. Ik denk dat er in mijn hoofd niet genoeg ruimte voor je is, maar het is zeker ruim genoeg in mijn hart. Daar is een plekje voor je vrij, langer dan vandaag of gisteren, en meer dan groot genoeg voor nu en morgen. Geef me een jaar, of vijf. Ik ben ergens onderweg naar jou. En jij bent hier ver vandaan. Maar misschien al op je weg naar mij.

Naar blog

Mooie winter

Ik spreek namens iedereen als ik zeg: het is koud. En natuurlijk heb ik mijn handschoenen nog niet teruggevonden. Dus ik fiets in sneltreinvaart langs de berijpte en bemiste velden. Grappig dat ik ze zie. Nog geen jaar geleden keek ik niet op of om, ik fietste omdat het licht in mijn hoofd gaf. Twee jaar geleden had ik geen fiets, en geen licht in mijn hoofd. Nu krijg ik, halfbevroren, tijdens de tocht het eerste rotje van het jaar naar me toe geworpen. En zelfs terwijl ik mijn ogen dichtknijp denk ik nog; wat kan de winter mooi zijn.

Naar blog

Weltwee

Even langs in Rotterdam bij mijn zus. Haar wildkleurige kat knuffelen. We eten een stamppot, drinken een rode wijn. Of twee. We kijken de foto’s van haar reis naar ons broertje in Australië. Twee keer zijn we er als gezin geweest. De derde keer ben je Australiër, zoals broer bewees. Ik denk dat ik het de eerste keer al was, zodra ik het regenwoud opsnoof. Spotify gooit me midden in mijn groeiende heimwee, of moet ik zeggen weltwee, langs de ons onbekende Linde Schöne. Ze schraapt haar liefde van de vloer. Ik geloof dat ik precies weet wat ze bedoelt.

Naar blog

Nachtmerrie

Ik word wakker in dezelfde nachtmerrie als ik in ging slapen. Trump is president-elect, Brexit is aangenomen, de slachtpartij van Native Americans is met kalkoen gevierd terwijl diezelfde mensen schoon water wordt weerhouden, en ‘Ja maar Sylvana Simons…’ is een reden voor ongebreideld racisme in eigen land. Maar op microniveau is het evenwicht hersteld. Mijn huishomo en ik zijn weer samen een stelletje, hij vindt zijn gestolen fiets terug op de kade en we krijgen een nieuwe vaatwasser. We besluiten in onze ochtendjas, met de kat op schoot, naar Netflix te kijken. Te genieten van de stilte voor de storm.

Naar blog

Ik stap op

Als je valt moet je meteen weer opstappen. Voordat de angst als een venijnig monster toeslaat en je voorgoed weerhoudt te gaan. Ach ja, de angst, mijn metgezel. Angst voor winkels waar mensen je aan kunnen spreken, en feestjes en supermarkten en telefoongesprekken en het leven zelf. Ik ben gevallen, gevallen, nog harder gevallen. En net zo vaak blijven liggen als weer opgestaan. Vandaag blijf ik niet liggen. De zon is te helder, haar ondergang een lucht in vlammen, de startende avond doorschoten van azuurblauw met donkerpaarse wolkenflarden. Ik sta op, ik stap op en ik rij de nachtlucht in.

Naar blog

Niemand hoeft dit te weten

Op het menu staan verrassingsbroodjes, mijn collega appt de stand van zaken door. Ik bedenk me hoe ze daar staat, in het restaurant, foto’s makend van de counters. Waarschijnlijk kijkt niemand ervan op, we delen tenslotte alles. Ik vind dat heerlijk, maar als ik echt in een moment ga, is dat zelden met telefoon in hand. Op mijn fietstocht terug heb ik zo’n moment, haren in de wind. Er zijn geen gladde plekken, dus komt mijn val totaal onverwacht. Languit in de berm bedenk ik me hoe fijn het is dat niemand dit hoeft te weten, als ik niets vertel.

Naar blog

Onbereikbaar dichtbij

De bomen staan er bij als spinnenwebben, voor wie omhoog kijkt. Het doet me denken aan plaatjes van neuronen die ik vroeger bestudeerde, toen ik nog op weg was wetenschapper te worden. Dat was voordat ik besefte dat mijn aandachtspanne niet langer is dan de tijd die het kost om dingen te begrijpen, of ze te ongrijpbaar te vinden. Ze te overwegen en op te bergen in een lade of een gedicht. Dat verklaart misschien waarom ik nooit de fascinatie heb verloren voor sociale interacties, menselijke emoties, of mezelf. Ik kan het net niet vastpakken, maar het lijkt zo dichtbij.

Naar blog

Grijs

Ik krabbel weer op en kijk wat er de afgelopen halve week in de wereld gebeurd is. De zonsondergang gisteren is de grootste hit. In talloze vormen en kleuren komt het op mijn tijdlijnen voorbij. Vandaag was het naargeestig en donker, maar daar hoor ik niemand over. Soms maken we ons alleen nog druk om schitterend kleurenspel, geweldige feestjes, vrolijke dagen, alsof we collectief iets willen vieren. Ik kan me behoorlijk beroerd voelen, ook tijdens zo’n schitterende zonsondergang. Of juist weer een beetje mens als de wolken zich aan de hemel opstapelen. Soms is grijs onverwacht ook heel erg mooi.

Naar blog

Ik ben woedend

Lieve medenederlanders, Ik ben woedend. Jullie ook? Vorige week was de sinterklaasintocht, en gelukkig is dat vreedzaam gelopen. Ik hoor overal de zucht van verlichting. De kinderen kregen niets van de volwassenstrijd mee. Ik ben het er mee eens dat we een kinderfeest ver van een volwassen ruzie moeten houden. Maar de pro-pietendemonstranten moesten demonstreren in vakken – is dit een feestje of een burgeroorlog?- en antipietendemonstranten werden met onnodig geweld opgepakt en vastgehouden in een garage bij 4 graden. Massa’s kunnen gevaarlijk zijn en het blijft een kinderfeest. Dus misschien kan ik deze aanpak net, net door de vingers zien. […]

Naar blog

Een kind begrijpt dit

Het is een glorieuze novemberdag, helder, zonnig, relatief warm. Jammer dat mijn hoofd vol zit met watten en ik het licht niet kan verdragen. Ik trek snel weer de gordijnen dicht en verval terug in de halfschemer. Ik lees Harry Potter op bed. Het gaat over internationale verdragen, rechten voor elven, begrip voor reuzen, modderbloedjes en het grote duistere teken. Ik lees om niet na te denken, me af te leiden van mijn hoofd, maar merk dat het verhaal, hoe volslagen vergezocht dan ook, helemaal van deze tijd is. Een kind kan dit zo goed begrijpen. Nu de volwassenen nog.

Naar blog

En zo begint het

Het is weer flirttijd, merk ik als ik over straat loop. Mijn ogen doen dat soms. Stralen alsof ze een stiekem onderonsje hebben met wie ze toevallig ook vangt. En dan een knipoog. Het is een zenuwtrek, maar hij komt voort uit een andere onrust dan zenuwen. Zelfs mijn lichaam knipoogt mee, mijn heupen wiegen en mijn pas is een kadans. Ik weet ergens wel dat ik ongelukkig ben, maar voor verdriet voelen ben ik te ver uit balans. Mijn gespannen spieren stuwen me almaar voort, mijn hart ligt in duizend scherven verspreid over straat. En ik blijf onvermoeibaar dansen.

Naar blog

Stromen

Het stormt als ik me zonder make-up, met ongekamd haar en mijn oude winterjas de straat op haast. Mijn meeste kleren zitten in de was, ik voel me vreemd zakkerig in de haastig aangeschoten lagen. De bomen, die vorige week nog heldergeel waren, verliezen hun laatste bekleding. Ik zie de bladeren in stromen over het wegdek schieten en vraag me af waar ze zich ophopen. December ligt alweer om de hoek, nog even en 2016 is voorbij. Dit jaar schoot tijd in stromen door mijn vingers, schijnbaar ongericht. Ik weet niet waar het leven blijft. Maar leven deed ik zeker.

Naar blog

Spiralen

Ik ben drie uur te laat op de brainstorm die ik zelf heb opgezet. De totale gedesorienteerdheid in tijd en ruimte doet wat alarmbellen rinkelen. Maar de teamdag is heel fijn, ik keek uit naar deze uitwisseling van ideeën. Ik merk dat als ik mijn gedachten vrijlaat, ze zich vastdraaien in vergelijkbare spiralen, en vraag me af of de winter zich in me heeft vastgebeten. Donkere dagen, teveel met jezelf zijn, te weinig drang naar sociaal contact. Pas thuis breekt het door. Buikpijn en opluchting. Ongesteldheid kan me op toch al slechte dagen ontzettend ziek maken, maar is gelukkig tijdelijk.

Naar blog

Snelweg

De snelweg tussen mijn emoties en brein kampt weer met wegwerkzaamheden. Ik weet dat er van alles de straat op rijdt, maar de vertaling blijft steken. Er zijn manieren om afstand te nemen van wat aan de andere kant van de blokkade gebeurt, de reizigers te laten voor wat ze zijn. Er zijn manieren om de blokkade op te heffen. Ik beheers die kunsten nauwelijks en vraag me soms af of ik het hard genoeg probeer. Of ik niet zelf zorg voor situaties waarin meer auto’s de geblokkeerde weg op rijden. Voor wie leegte kent is voelen verslavend. Iets magisch.

Naar blog

Naakt

Het wordt tijd dat deze week over is, want het lijkt alsof er een heel jaar in is gepropt. Fijn dat ik vandaag weer eens gala kon, ik hou van elke reden om een nog betere jurk aan te trekken. Ik ben dan weer niet zo sterk met foto’s dat je die ook daadwerkelijk ziet. Het was een dag waarop ik me eigenlijk liever in mezelf had teruggetrokken. Niet het beste begin van de toch al niet vloeiende donderdagen. Iets in mij schreeuwt, huilt, lacht, kookt. Het leeft en is naakt en wil omarmd worden. Het heeft nog steeds lief.

Naar blog

Ben ik het waard

Deze microblog is een worsteling met mezelf. Ik heb het gevoel dat elke keer dat ik het woord ‘ik’ durf te zeggen, mezelf belangrijker maak dan ik waard ben. De foto’s van mezelf, en dan ook nog de films, maken het bijna ondraaglijk. De Anne die het meest naar buiten komt, vindt dat ze niet goed genoeg is om ruimte in te nemen. Maar de andere Anne vecht zo hard, wil zo graag, schreeuwt om precies die ruimte. Elke keer als zij overwint, voel ik me levend. Ik voel me momenteel levendiger dan ik zelf begrijp. En een tikje schizofreen.

Naar blog

Wie ben je?

Je denkt niet hetzelfde als ik, je bent gek op zwarte piet, je ziet in Trump niet mijn gevaar. Of je draagt een hoofddoek, loopt twee stappen achter je man, ziet niets dreigends in een val van de EU. Ik zal niet meer over je oordelen. Je spreekt mijn taal niet, begrijpt mijn abstractie niet, je dringt met je bijbel mijn persoonlijke leefruimte in. Of je gelooft niet in discriminatie, snapt niet waarom ‘blank’ nu ineens ‘wit’ moet zijn en weet niet waarom we ons niet druk maken om jouw situatie. Ik ken je niet, ik begrijp je niet, en […]

Naar blog

Afscheid

Vandaag is een dag van afscheid. Het op een-na-grootste verlies is mijn pinpas. Niet dat hij weg is, maar hij werkt niet meer. De laatste keer dat dit gebeurde was ik aan de telefoon met mijn ex, ik bijna hysterisch, zij altijd de rationele. Haar kleine-kindertoontje, het kleine kind dat ik meteen werd. Het maakt een donkere dag nog iets zwarter. Ik voel weer die loodzware manier van verdrietig, hoe je ineens teruggeworpen kan worden, jaren in de tijd. Het gat waar je met je nagels niet weg van kon klauwen. Gelukkig kwamen we er toch op onze manier uit.

Naar blog