Brief aan een toekomstige geliefde

Ik wil aan je schrijven, maar ik weet niet wat ik je vertellen kan. Ik had je duizend rozen moeten sturen en op je stoep staan zingen van het nieuwe seizoen. Ik denk dat er in mijn hoofd niet genoeg ruimte voor je is, maar het is zeker ruim genoeg in mijn hart. Daar is een plekje voor je vrij, langer dan vandaag of gisteren, en meer dan groot genoeg voor nu en morgen. Geef me een jaar, of vijf. Ik ben ergens onderweg naar jou. En jij bent hier ver vandaan. Maar misschien al op je weg naar mij.

Read more

Mooie winter

Ik spreek namens iedereen als ik zeg: het is koud. En natuurlijk heb ik mijn handschoenen nog niet teruggevonden. Dus ik fiets in sneltreinvaart langs de berijpte en bemiste velden. Grappig dat ik ze zie. Nog geen jaar geleden keek ik niet op of om, ik fietste omdat het licht in mijn hoofd gaf. Twee jaar geleden had ik geen fiets, en geen licht in mijn hoofd. Nu krijg ik, halfbevroren, tijdens de tocht het eerste rotje van het jaar naar me toe geworpen. En zelfs terwijl ik mijn ogen dichtknijp denk ik nog; wat kan de winter mooi zijn.

Read more

Weltwee

Even langs in Rotterdam bij mijn zus. Haar wildkleurige kat knuffelen. We eten een stamppot, drinken een rode wijn. Of twee. We kijken de foto’s van haar reis naar ons broertje in Australië. Twee keer zijn we er als gezin geweest. De derde keer ben je Australiër, zoals broer bewees. Ik denk dat ik het de eerste keer al was, zodra ik het regenwoud opsnoof. Spotify gooit me midden in mijn groeiende heimwee, of moet ik zeggen weltwee, langs de ons onbekende Linde Schöne. Ze schraapt haar liefde van de vloer. Ik geloof dat ik precies weet wat ze bedoelt.

Read more

Nachtmerrie

Ik word wakker in dezelfde nachtmerrie als ik in ging slapen. Trump is president-elect, Brexit is aangenomen, de slachtpartij van Native Americans is met kalkoen gevierd terwijl diezelfde mensen schoon water wordt weerhouden, en ‘Ja maar Sylvana Simons…’ is een reden voor ongebreideld racisme in eigen land. Maar op microniveau is het evenwicht hersteld. Mijn huishomo en ik zijn weer samen een stelletje, hij vindt zijn gestolen fiets terug op de kade en we krijgen een nieuwe vaatwasser. We besluiten in onze ochtendjas, met de kat op schoot, naar Netflix te kijken. Te genieten van de stilte voor de storm.

Read more

Ik stap op

Als je valt moet je meteen weer opstappen. Voordat de angst als een venijnig monster toeslaat en je voorgoed weerhoudt te gaan. Ach ja, de angst, mijn metgezel. Angst voor winkels waar mensen je aan kunnen spreken, en feestjes en supermarkten en telefoongesprekken en het leven zelf. Ik ben gevallen, gevallen, nog harder gevallen. En net zo vaak blijven liggen als weer opgestaan. Vandaag blijf ik niet liggen. De zon is te helder, haar ondergang een lucht in vlammen, de startende avond doorschoten van azuurblauw met donkerpaarse wolkenflarden. Ik sta op, ik stap op en ik rij de nachtlucht in.

Read more