Blogs in december 2016

Sterrenlicht

Twee jaar geleden vierde ik nieuwjaar met mensen die ik al vijf jaar niet had gezien, in het huis van iemand die ik vier weken daarvoor had ontmoet. Hier steek ik een sterretje op en neem me voor dat vaker te doen. Niet omdat het me een doel geeft, of een uitdaging is, of omdat ik daarmee een boodschap overbreng. Maar gewoon omdat ik dit ook kan, een minuut zinloos, uitzichtloos plezier. De dagen na deze foto werd alles anders. Een beter mens zou er bijgelovig van worden, maar antidepressiva werken niet tegen een cynische aard. Sterretjes wel, een beetje.

Naar blog

Schilderen

Ik leef in een bizar online huishouden. Ik zoek de lades, de kasten en mijn tas af naar een pen, maar moet het opgeven. Er is gewoon geen inkt in dit huis. Voor dingen als printen en schrijven wijk ik meestal uit naar werk, maar daar ben ik even helemaal van weg. Ik overweeg een kaart te vullen met oogpotlood of lipstick. Inkt voor mijn lichaam heb ik genoeg voorhanden. Ik zucht en schilder er dan een lach mee op mijn gezicht. Als ik wil schrijven is het tijd om naar buiten te gaan, de comfortzone uit, de winkels in. 

Naar blog

In de wolken

De grauwe mist is blijven hangen. Voor de tweede dag op rij blijft het licht dik en wit op de grond rusten. Ik stel me dat in de wolken zijn altijd vrolijker voor. Schattige pluizige schapenwolken. Of van die prachtige oranje-roze flarden zonsondergang. We kunnen allemaal wel een goede portie zonsondergang gebruiken, denk ik, of een flink stuk warm zomerland. Of meer dan honderd meter zicht. Ik hoor een vliegtuig opstijgen, maar zie niet meer dan een vleugel voordat hij de witte soep ontstijgt. Ik vraag me af wat ik hier doe, waarom ik niet daar boven de wolken wegglijd. 

Naar blog

Vakantie

Ik rommel wat op de laatste dag voor mijn kerstvakantie. Nuttige dingen, maar met een heel hoog karweitjesgehalte. Ik heb respect voor mensen wiens dagelijkse werk dit is, niet alleen omdat ze me vaak ontlasten en er nog plezier in hebben ook. Maar omdat ik weet dat ik niet functioneer zonder mensen met een structurele, meer planmatige aard  Ik ben godzijdank naast bedenker soms een beetje uitvoerder, anders zou geen van mijn dromen landen. Maar ik stop er mee zodra het routine wordt. Behalve dan met dit dagboek. Ik schrijf al maanden, maar ik ben nog niet aan vakantie toe. 

Naar blog

Derde kerstdag

Ik sleep mijn kerstpakket met moeite mee naar huis en haal nog even de brievenbus leeg. Fysieke post moet bij ons altijd op zijn beurt wachten, met kerst zelfs nog ietsje langer. We hebben niet zo’n boodschap aan kaarten. Mijn huishomo pakt mijn pakket uit. Het wordt al snel ‘ons pakket’, en niet veel later zijn eigendom. Niet dat ik daar moeite mee heb. De meeste dingen zijn kookgerei en gaan rechtstreeks naar hem, als only gay in the kitchen. Ik bekijk de enige twee kerstkaarten van dit jaar en moet lachen. Dit is een boodschap die ik waarderen kan.

Naar blog

Thuiskomen

Het jaar dat de muziek stierf slaat nog één keer toe. “I’ll give it to someone special,” klinkt in mijn hoofd en ik hou mijn ogen wel droog, maar mijn melancholie ontwaakt. Ik geef er aan toe, omdat ik weet dat dit ook bij me hoort. Het is altijd wat groter met kerst, zeker in een trein vol stelletjes. De laatste kilometers dragen lichter. Hier wil ik thuiskomen. Als ik uitstap schijnt de zon en klinkt in de verte een vroege vogel. Last Christmas is voorbij, een nieuw jaar staat klaar en ik heb weer vast Amsterdam onder mijn voeten.

Naar blog

Schim in het midden

Ik ben altijd zo zacht, angstig en gedeeltelijk ongelukkig geweest. Ik heb ook vrijwel altijd de scherpe rand, onverschillige blik, felle uitbarstingen en harde schil gehad. Maar ergens daar tussenin zit iets, een schim, die niets te maken heeft met beiden. Ze is het kleine meisje en het durven tonen, ze is de scherpe met zachtmoedigheid. Ik zocht de manier om beiden samen te laten komen en er mee te leven. Maar ergens in het proces ontdekte ik haar. Ik weet niet zeker of ik ooit mijn bangheid kan onverbloemen, ik weet niet zeker of ik ooit mijn schil week […]

Naar blog

Wereldreis

Tijd voor wat wereldreizen. Eigenlijk helemaal niet ver, maar de trein in en Amsterdam uit voelt altijd een beetje zo. Ik maak grappen over paspoorten en vaccinaties terwijl ik mijn spullen pak. Het is niet de gezelligheid zelf, maar de reis ernaartoe waar ik tegenop zie. Eerst langs mijn ouders, dan langs die van mijn huishomo, als het getrouwde stel dat we zijn. Ik hoorde dat daar maar één bed is, dus met het kerstknuffelen komt het goed. Met het schrijven waarschijnlijk niet. Mijn dagboek neemt een dagje rust. Ik wens jullie alvast een fijne… alles, en een gelukkig altijd. 

Naar blog

Nee

En dan de winterdip. Ik kan mijn klok erop gelijk zetten, ik had mijn klok er gelijk op moeten zetten. Nu moet ik vooral zorgen dat ik niet uit paniek val. Er zijn er twee opties: mensen teleurstellen of mezelf er met hand, tand, tegen heug, meug doorheen zetten. Ik kies het eerste en zeg tegen drie dingen ‘nee’. Inmiddels weet ik dat de mensen die ertoe doen niet wegrennen van een teleurstelling. Dat het willen vermijden van schuldgevoelens zorgt dat je echtere emoties onderdrukt. En dat, nog geen vier maanden van hier, een tomeloze voorraad energie op me wacht.  […]

Naar blog

Zoet gif

Mijn lesbische vriendinnen bespreken Michiel Huisman. Ik vind het verwarrend dat het over een man gaat, maar fanzijn heeft niets te maken met liefde. Het is meer een obsessie. Niet dat iemand van ons één van de stalkende gekkies zou zijn. Nou ja, in ieder geval niet van Michiel. Ik denk dat we allemaal de dunne lijn wel eens hebben overschreden naar de gekke kant. Van borden kapot slaan tot contact blijven opnemen. De obsessie niet loslaten. Ik weet dat ik er voor uit moet kijken, het lijden dat geen noodzaak is, maar een keuze. Verlangen is mijn zoetste gif. 

Naar blog

Rolstoelrace

Het officiële begin van de winter. Ik merk dat mijn energie zich deze weken keert naar de mensen die belangrijk voor me zijn. De mensen waarvan ik weet dat ze zeker blijven. Die ik soms uit het oog verlies, maar altijd de deur openhouden. Ik heb veel heftige connecties gekend, ik ben van de meeste afgedreven, een andere kant op gestuwd, een zijtak in gekabbeld. Er zijn een aantal personen die over dezelfde rivier blijven varen. Dit is het seizoen waarin ik toetrek naar degenen waarmee ik over 60 jaar nog altijd rolstoelraces door de gangen van het bejaardentehuis hou. 

Naar blog

Samen solist

Ooit zat ik in een schrijversclub. We lazen elkaars verhalen, maakten soms opmerkingen. Eigenlijk waren we vooral bezig met onszelf huiswerk te bezorgen en daarmee onze eigen stroom van creatie veilig te stellen. Het was fijn, maar ook een beetje stroef. De groep viel uit elkaar toen iedereen zijn schrijfwerk weer op orde had. Het verbaasde me toen dat er niet overal van deze clubjes waren. Fotografen vormen groepen, de meeste muzikanten spelen het liefst in een band. Maar schrijvers zijn vaak solistisch. Of ze hebben wel een groep mensen, maar dat zijn dan lezers, geen andere schrijvers. Ik snap […]

Naar blog

Winnen

Om 4 uur start de kerstborrel. We hebben gekke geweien en kerstbrillen naast de hapjes en drankjes. Het heeft iets ontroerends. Er zijn veel littekens op deze werkvloer. Op andere plekken leidt dat tot overcompensatie. Hier was het vroeger voornamelijk kilte. Snel naar huis. Geen geduld voor gezelligheid. Het lijkt verder in het verleden dan ooit, nu iedereen zo’n bril draagt. We lopen met al die hoofdtooien naar de pubquiz, en spelen zo vals als we kunnen. We winnen van de groepen studenten, mensen die net aan hun leven beginnen. Het is geen eerlijke strijd, maar we verdienen het wel. 

Naar blog

Feestmoe

Ik zie een beetje op tegen deze weken. Ik ga alleen maar leuke dingen doen, want ik heb jaren geleden afgerekend met energievretende verplichtingen rond kerst. Het is gewoon niet de goede tijd van het jaar om je energie te laten aanvreten. Maar ook leuke dingen kunnen vermoeiend zijn. Eigenlijk wil ik in mijn bed met een boek, maar ik weet dat het beter is daar niet aan toe te geven. Het beste zouden een paar normale weken zijn, hockey, toneel, alleen feest op zaterdag. Grappig, dit is waarschijnlijk de eerste keer in mijn leven dat ik uitkijk naar februari.

Naar blog

Single

Ik zit met mijn vriendinnen in een huisje in Haarlem, we eten soep en kipwraps. Het leven is veranderd, de tien jaar dat deze ‘roedel’ al bestaat. Zo is dit een koophuis en woont de eigenaresse samen met haar vriendin. We spreken over banen, baby’s, en spermadonoren. Maar ook over het daten van mensen van 20, of iemand volgend jaar weer een nieuwe plus-één zal meenemen en of ik dan ook weer single zal zijn. Ik denk het wel. Die baby hoeft voor mij niet echt. En het klinkt vreemd, maar ik voel me minder eenzaam sinds ik alleen ben.

Naar blog