Blogs in januari 2017

Koken

Ik haal de pizza net op tijd uit de oven. Hij heeft zwarte randen, maar het middenstuk is niet helemaal verkoold. ‘Het is wat het is,’ mopper ik zachtjes voor me uit. Dat ik nooit iets culinairs heb kunnen maken heeft te maken met een gebrek aan talent. Dat mijn kip zowel aangebrand is als rauw blijft, mijn pizza’s meer zwart dan rood en ik laatst zelfs een pan water heb laten aanbranden, heeft vooral te maken met desinteresse. Ik kan letterlijk geen ei bakken zonder weg te lopen uit de keuken. Ik eet graag, maar koken doe ik niet.

Naar blog

De dichter

Zij bericht van een verlangen een dagtocht ver van waargenomen ziet zich stappen over grenzen die horizon haar niet kan tonen zij schrijft van een ontglippen aan een wereld die ze kan geloven maar de treden buiten dromen gaan haar woorden steeds te boven En in alles wat ze heeft gezegd is slechts haar onmacht vastgelegd

Naar blog

Valkuilen

Ik ken na drie decaden leven meerdere van mijn valkuilen van binnen en buiten. Het zijn er best veel, sommigen zijn ongewoon diep. Als ik er in zit kan ik het licht niet meer zien. Maar van de meesten heb ik ook geleerd hoe ik me er uit omhoog kan werken. Via de glibberige zijkant of een verborgen ladder aan de achterkant. Soms is het verbazend simpel, meestal ben ik de weg even kwijt. Maar eruit kom ik. Eenmaal boven stap ik zo een andere in. Want weten waar ze liggen, betekent nog niet dat je ze altijd ontwijken wil

Naar blog

Valkuilen

Ik ken na drie decaden leven meerdere van mijn valkuilen van binnen en buiten. Het zijn er best veel, sommigen zijn ongewoon diep. Als ik er in zit kan ik het licht niet meer zien. Maar van de meesten heb ik ook geleerd hoe ik me er uit omhoog kan werken. Via de glibberige zijkant of een verborgen ladder aan de achterkant. Soms is het verbazend simpel, meestal ben ik de weg even kwijt. Maar eruit kom ik. Eenmaal boven stap ik zo een andere in. Want weten waar ze liggen, betekent nog niet dat je ze altijd ontwijken wil. 

Naar blog

Het feest

Geen kots van de balkonnen dit jaar. En voor zover ik heb kunnen inventariseren, geen seks op het dak. Niemand plaste in de lift en we hadden zelfs geen boze buurvrouw op de drempel vanochtend. Maar een braaf feestje was het zeker niet. Er was iets met tequilashots. Ik weet nog dat ik de jarige in bed legde en hem hielp uit zijn schoenen, maar niemand hielp me uit de mijne. Vanochtend had ik al mijn kleren nog aan. Mijn huishomo is nu op date gegaan. Hij is fris. De laatste uren van zijn feest sliep hij in mijn armen.

Naar blog

Jarig

Mijn huishomo wordt over een paar dagen 28. Vandaag is zijn legendarische verjaardagsfeest. Traditioneel zijn dansen met oma in de vooravond en kotsen van het balkon en seks op het dak in de latere stadia. Niet elk jaar, maar toch wel vaak. Afgelopen jaar was het relatief rustig. Misschien omdat ik toen alcoholvrij was, een jaarlijkse challenge die ik dit jaar voor de gelegenheid verplaatst heb naar morgen. Ik koesterde in 2016 bijna de illusie dat we volwassener zijn geworden. Ik heb dat eerder vergeefs gedacht. De avond zal het leren, ik feest dit keer in ieder geval vol mee.

Naar blog

Eczeem

In de loop van de dag word ik rustelozer. Ik kijk steeds over mijn schouder alsof er iets achter me is. Tijdens de lunch loop ik een rondje, steeds sneller, alsof ik ergens van wegloop. Of misschien ergens naar toe? Als een kriebel die steeds erger wordt, tot het nietsontziend eczeem blijkt te zijn. Het is niet onprettig, maar het is te veel energie en te weinig focus. En zoals wel vaker besef ik pas dat er emotioneel van alles rondzwerft op dit moment, nu ik de dag vastleg. Ik leer mezelf misschien nooit echt kennen. Maar ik leer wel.

Naar blog

Gedichtendag

Ik kwam vandaag mijn tweelingziel tegen, zomaar in een tochtige straat, het was al te vroeg om met haar te leven, voor liefhebben was het nog te laat. Ik groette beleefd, knikte even, in het voorbijgaan, zoals dat soms gaat, de tijd zal me leren of ze blijft kleven, ik liep snel, voegde woord bij daad. Misschien is die zin haar bijgebleven ´loop snel´ is een vreemde raad, nu voel ik me jachtig, voortgedreven, ik leef, dat doet hopen, maar ken geen maat. Wat zal ik doen, maar wat zal ik niet geven, als zij opeens weer voor me staat.

Naar blog

Tinder

Mijn Tinder wordt alleen geopend als mijn zusje er is. Sinds haar 16e bezet, dus haar swipe-vaardigheden zijn pas relevant op mijn telefoon. Ze leest alles en keurt elke foto. Ik weet dat een eerlijk oordeel wil geven, maar onbewust is die net zo oppervlakkig als de andere tinderaars, die op de eerste blik kiezen. Net zo oppervlakkig als de mens, die op de eerste geur verlangt. De vrouwen met paarden gaan naar links -weg. En die met katten naar rechts – oké. Per ongeluk superliked ze iemand die een trio met haar onderdanige man wil. Ook fouten maken is […]

Naar blog

Prikkelloos

Het licht lijkt geen haast te hebben vandaag, ze sijpelt door de wolken heen. Elk straaltje of deeltje wordt langzaam door het water in de lucht teruggekaatst. Het is alsof ik naar een trage film zit te kijken, zo één uit de jaren negentig waar je twintig minuten dialoog meekrijgt voordat de eerste actiescène begint. Waarin het verstrijken van tijd of het leren van een vaardigheid vergezeld moet worden door een montage om te zorgen dat de kijkers de overgang zien. In een wereld vol prikkels die in lichtsnelheid op je afkomen, is het soms nodig even stil te staan.

Naar blog

Ijspantser

Als ik aankom op werk is mijn jas wit van de rijp. Mijn haar ook. Zelfs mijn handen glitteren verdacht. Niet de beste manier om je dag te starten. Na het ijzig begin wordt het comfortabeler, maar het einde is voor mij zo ontwrichtend dat ik liever buiten had gestaan. Ik hou het laagje ijs over mijn huid in gedachten, in de hoop dat alles van me afglijdt. Dat mijn kern intact blijft. Ik heb een sterkere bescherming nodig, maar ik denk dat ik er doorheen ben. Nu wil ik slapen. Een andere dag zal ik het, hopelijk, beter doen.

Naar blog

Alleen ik weet ervan

de nacht is eenzaam, de dagen zijn mat, ik blijf maar denken aan de liefde die ik had, nog steeds mis ik je, maar alleen ik weet ervan, ik loog dat ik blij was je te zien gaan maar de muren lijken steeds dichterbij te staan het is donker in mij, maar alleen ik weet ervan, als een actrice speel ik een spel de pijn is echt, ook als ik niet vertel, het stormt hard in mij, maar alleen ik weet ervan, ik draag een lach, maar ben lang niet vrij ik voel me niemand zonder iemand als jij iets […]

Naar blog

Echte kleuren

Ik had gisteren graag meegelopen in de vrouwenmarch. Heerlijk om te lezen dat deze loop voor de verdraagzaamheid tientallen keren meer vrouw (m/v) op de been bracht dan Trump’s feest van 200 miljoen. Vandaag meer energie, genoeg om de nieuwjaarsspeech te horen tijdens True Colors 2017. Activisten van alle verschillende hoeken, van jong uit de kast tot travestieten in vol ornaat, komen dan bij elkaar om het jaar te herdenken. Zo kleurrijk dat Pride in een schaduw staat. Hopelijk herinneren we straks 2017 als het jaar waarin meer en meer mensen, in al hun kleuren, vreedzaam zichzelf lieten zien.

Naar blog

Zomerlang

Het was zonnig in de stad, mijn zicht was kort, mijn haar was lang, ‘k zat nog vast tussen een kind en een man Zij was zeventien en had al zoveel meer gezien Het was zomertijd in ons mooi Amsterdam Zonnen in de parken, zwemmen in de Amstel, Mijn grootste zorg de vraag: wanneer en waar We hadden nog geen Netflix aan, maar niets kon in de schaduw staan, Van het schouwspel van het maanlicht in haar haar En we probeerden elk nieuw ding Het drugsgebruik was niet gering Hadden seks in elke straat, op elke gang, We dronken zonder […]

Naar blog

Vooruitkijken

Ik zou wel willen weten hoe mijn leven er over een half jaar uitziet. Dan is het juli en ben ik waarschijnlijk buiten, in mijn hoofd bezig met het verhaal ik vertellen ga. Eéntje vol met zongekuste huid en zeewater, terrasjes na het werk en een stad die zo leeft dat je de hartslag bijna kan voelen. Misschien is mijn leven dan anders. Heb ik nieuwe vrienden, een vriendin, woon ik ergens anders. Ik verwacht het niet, maar alles kan verschuiven in de roerige maanden die nu om de hoek staan. Het is nog niet zover, maar zomer komt eraan. 

Naar blog

Ik ontken niet

Ooit ben ik getrouwd. We tatoeërden de eerste letter van onze naam in ons handschrift op elkaars ringvinger. Omdat het voor altijd zou zijn. En omdat ik geen ring wilde. Er waren zoveel dingen die ik niet wilde en zoveel dingen die ik verlangde, en zoveel dingen waarop alles compleet de mist in is verdwenen. Op een dag was je dienstmeisje in plaats van geliefde. Op een dag was ik geldschieter in plaats van je vrouw. Op een dag kon ik niet meer de andere kant op kijken en moest ik weg, omdat blijven betekende dat ik mezelf in je […]

Naar blog

President Trump

Trump geeft de macht terug aan de mensen, zegt hij. De vergetenen. Degenen die geen stem meer hadden. Er zal geen geweld meer zijn. En geen angst. Voor de mensen die er bij zijn dan. De rest van de Amerikanen, de rest van de wereld, zal ergens voor de televisie zitten en weten hoe angst voelt. We bespreken de kans dat er geen geweld meer komt in Trump’s tijd en achten de kans kleiner dan nul. Ergens glimt er een klein beetje besef. Als we geweld toch niet uit kunnen bannen, is dit er wel een heel goed moment voor. […]

Naar blog

Scherp

Mijn randen zijn zo scherp, dat krijg je niet weg met vuur, water of dromen. Ze zijn zo venijnig. Zelfs in mijn dofste staat voel ik nog hoe ze snijden door mijn huid als flinterdun ijzerdraad. Ik wou dat ik iemand anders kon zijn, maar mij zijn is het enige dat gaat. Ik wil het verdringen, verdrukken, verbranden, verongelukken. Maar zelfs na de allergrootste destructieve daad, weet ik dat ik nog blijf. Dat zij nog staat. Ik weet niet of ik ooit anders was, en of ik die mij weer zou willen zijn. Ik wil alleen los van deze pijn.

Naar blog