Intens

  De laatste dag van mijn van oudsher slechtste maand begint in herfst en eindigt in zomer. Ik voel mijn bloed alweer stromen en kloppen, maar ik glij ook alle kanten op. Alsof het al lente is maar mijn voeten nog over ijzel slippen. Ik wil verder met mijn leven en terug in mijn cocon. Mijn innerlijk kind zwaait met haar vuistjes omdat de taart die ze at voor haar neus de grond raakte. Ik wil de taart opvegen en ik wil haar omarmen. Maar het liefst van alles wil ik woedend meezwaaien, die intense wolk door me heen voelen

Lees meer

Vliegen

Ik trap zo hard op de pedalen dat ik bijna stilsta. Het waait. Ergens in die verte strijkt de zon met gele markeerstift een streep. Ik heb haar gemist. Ik mis haar zelfs nu ik haar zie. En iets in me moppert omdat ik net niet hard genoeg trap om stil te staan. Ik glij langzaam, tergend langzaam, achteruit. Ik weet precies hoeveel kracht het kost om in stilstand te blijven en ik weet dat ik de kracht in me heb. Maar een ander gedeelte wil niets liever dan vallen. Ze weet dat zonder vallen ik ook niet vliegen zal.

Lees meer

Toekomstbeeld

Ik ben single, maar ik denk niet dat ik dat de rest van mijn leven ga blijven. Mijn grote droom is alleen geen alledaagse. Geen trouwen of kinderen. Geen settelen. Wat ik wel zie is een landkaart. Af en toe een wereldbol. Wij die elke week met ons ogen dicht een plek prikken en daar dan heengaan. Van een achtergat tot midden op een meer. En dan de omgeving verkennen, de horeca, de boeren, de plaatselijke bezienswaardigheid. Altijd opnieuw ontdekken. Om daar te slapen en lief te hebben. Of de hele nacht te praten. Om te wandelen over duinen. Elke

Lees meer

Dagje gek

Ik ben te moe om de was te doen, laat staan de stapel werk die stiekem op me ligt te wachten. Van stressvolle tijden slaat mijn actiebereidheid dicht. Er speelt een eindeloze takenlijst door mijn hoofd en bij elk nieuw aandachtspunt trek ik me verder terug in mij. Ik meld me bij mezelf ziek met de mededeling dat ik vandaag gek ben. Ik vraag me af of dat een legitieme reden kan zijn. Soms is het zo druk in me dat ik helemaal niets meer doe. Altijd doen alsof je altijd kan doen werkt hooguit de helft van de tijd. 

Lees meer

Treingesprek

De conducteur ploft op de stoel tegenover me. “Mooie tas,` begint ze en duikt vervolgens in een monoloog. Ze is 65 en baalt dat ze nog niet met pensioen kan. Ze leest voor op welke stations de trein tien minuten stilstaat, daar heeft ze een rookpauze. Ze wordt pas echt narrig als ze de trein uren niet uit kan. Bij een aanrijding bijvoorbeeld. “Soms is het een doek erover en verder. Maar als iemand nog leeft, dan moet je helpen.” Mensen lopen snel langs ons. Ze kijkt droevig. “Veertig jaar in de trein. En niemand wil met de conducteur praten.” 

Lees meer