Blogs in februari 2017

Intens

  De laatste dag van mijn van oudsher slechtste maand begint in herfst en eindigt in zomer. Ik voel mijn bloed alweer stromen en kloppen, maar ik glij ook alle kanten op. Alsof het al lente is maar mijn voeten nog over ijzel slippen. Ik wil verder met mijn leven en terug in mijn cocon. Mijn innerlijk kind zwaait met haar vuistjes omdat de taart die ze at voor haar neus de grond raakte. Ik wil de taart opvegen en ik wil haar omarmen. Maar het liefst van alles wil ik woedend meezwaaien, die intense wolk door me heen voelen […]

Naar blog

Vliegen

Ik trap zo hard op de pedalen dat ik bijna stilsta. Het waait. Ergens in die verte strijkt de zon met gele markeerstift een streep. Ik heb haar gemist. Ik mis haar zelfs nu ik haar zie. En iets in me moppert omdat ik net niet hard genoeg trap om stil te staan. Ik glij langzaam, tergend langzaam, achteruit. Ik weet precies hoeveel kracht het kost om in stilstand te blijven en ik weet dat ik de kracht in me heb. Maar een ander gedeelte wil niets liever dan vallen. Ze weet dat zonder vallen ik ook niet vliegen zal.

Naar blog

Toekomstbeeld

Ik ben single, maar ik denk niet dat ik dat de rest van mijn leven ga blijven. Mijn grote droom is alleen geen alledaagse. Geen trouwen of kinderen. Geen settelen. Wat ik wel zie is een landkaart. Af en toe een wereldbol. Wij die elke week met ons ogen dicht een plek prikken en daar dan heengaan. Van een achtergat tot midden op een meer. En dan de omgeving verkennen, de horeca, de boeren, de plaatselijke bezienswaardigheid. Altijd opnieuw ontdekken. Om daar te slapen en lief te hebben. Of de hele nacht te praten. Om te wandelen over duinen. Elke […]

Naar blog

Dagje gek

Ik ben te moe om de was te doen, laat staan de stapel werk die stiekem op me ligt te wachten. Van stressvolle tijden slaat mijn actiebereidheid dicht. Er speelt een eindeloze takenlijst door mijn hoofd en bij elk nieuw aandachtspunt trek ik me verder terug in mij. Ik meld me bij mezelf ziek met de mededeling dat ik vandaag gek ben. Ik vraag me af of dat een legitieme reden kan zijn. Soms is het zo druk in me dat ik helemaal niets meer doe. Altijd doen alsof je altijd kan doen werkt hooguit de helft van de tijd. 

Naar blog

Treingesprek

De conducteur ploft op de stoel tegenover me. “Mooie tas,` begint ze en duikt vervolgens in een monoloog. Ze is 65 en baalt dat ze nog niet met pensioen kan. Ze leest voor op welke stations de trein tien minuten stilstaat, daar heeft ze een rookpauze. Ze wordt pas echt narrig als ze de trein uren niet uit kan. Bij een aanrijding bijvoorbeeld. “Soms is het een doek erover en verder. Maar als iemand nog leeft, dan moet je helpen.” Mensen lopen snel langs ons. Ze kijkt droevig. “Veertig jaar in de trein. En niemand wil met de conducteur praten.” 

Naar blog

Vermijding

Het duurde even, maar op de dag dat de lente weer plagerig tevoorschijn kruipt van onder de storm kan ik eindelijk beginnen aan mijn kaarten. Ik heb zelfs pennen in huis. Ik hou helemaal niet van dingen die zwemen naar kunstenaarsschap, zoals tekenen, schilderen, schrijven met de hand. Ik hou ook niet van sociale gebaren, briefjes, kaarten, cadeautjes. Het is dezelfde manier van niet-houden-van als van muziek, van spellen, van sociale evenementen, van het onbekende. Als ik eraan toegeef voel ik me pijnlijk tekortschieten, dus vermijd ik het meestal. Maar ik raak ook vreemd genoeg tot op het bot ontroerd.

Naar blog

Instinct

Om 5 uur geeft mijn slaap het op. Ik woel me rond in bed en probeer stukken en flarden angst te negeren. Er is iets heel erg fout gegaan, of het gaat het binnenkort, maar ik kan net niet helemaal grijpen wat. Na een uur draaien stap ik het bed uit. Ik weet dat de spoken die me wakker houden niet bestaan. Maar mijn lichaam staat in het standje ‘vluchten’. De wind huilt om het huis en de dag sluipt binnen op vreemd bruin licht. Ik vraag me af of mijn nachtangst onnatuurlijk was, of juist voortkwam uit een oerdrift. 

Naar blog

Fietsen

Het regent bijna nooit, daarom hoef je het fietsen niet te laten. Er zijn natuurlijk honderd andere redenen om dat wel te doen. Ik heb een jaar of twaalf niet meer gefietst. Waarom ik stopte weet ik niet precies. Ik was in diezelfde tijd van mijn leven met veel andere dingen gestopt. Ik had al mijn energiereserves nodig om precies zoveel te doen dat mensen geloofden dat ik functioneerde. Weer op de fiets stappen markeerde voor mij het moment dat ik dat ook echt deed. Dat hou ik maar in gedachten terwijl ik onderweg naar huis de stromende regen trotseer.

Naar blog

Appgat

 Na mijn scheiding viel ik in een diep appgat. Van de hele dag berichtjes naar geen enkel lief woordje meer. Hartbreuk is van alle tijden, maar ik denk dat de huidige tijd er nog een schepje pijn bovenop doet. Het is niet alleen leeg en stil in huis. Het is ook leeg en stil op de telefoon. Al die extra manieren om verslaafd te raken aan elkaar zorgen voor heel veel meer afkickprocessen om doorheen te gaan. Gelukkig had ik snel een nieuw thuisfront bij mijn huishomo. Hij doet niet onder aan mijn vorige relatie. Zelfs niet op de telefoon.

Naar blog

Raak me

welke warmtebron koelt niet af welk verlangen draagt je tot het graf welke drift drijft je van hier naar daar waar blijft mijn hart van overslaan waarom heb ik zin in het bestaan wat bepaalt de koers waarop ik vaar, wat raakt je, raakt me, spoort ons aan, om na elke val weer op te staan, wie roert en leidt en stuwt ons maar, wat bespeelt die allerdiepste snaar?

Naar blog

Sauna

Meidendag: eerst met mijn moeder en zus langs oma, dan door naar de sauna. Ik vind het makkelijk om naakt te zijn dit jaar. Ergens afgelopen september vond ik mijn innerlijke hippie en ben ik elk verlangen me te verbergen verloren. We zijn wel het enige gezinsfeestje. Ik moet een memo hebben gemist; ‘lesbisch daten, doe het in Spa Zuiver.’ Er zijn meer vrouwenstellen in het wild dan in de Praxis. Misschien gaat mijn datingleven daar mis, maar het is wel ongedwongener onder ons. Ik lig urenlang als een aangespoelde zeehond in het bubbelbad, tot zelfs mijn laatste masker losweekt.

Naar blog

Wennen

Ik strek mijn tenen uit en vraag me af of ik de nagels rood zal lakken. Mijn vriendinnen proberen ondertussen telefonisch een weekend weg te plannen. Dit gaat zoals altijd niet vlekkeloos. Tien vrouwen, één datum. Dit keer moet er ook nog eens rekening gehouden worden met bevallingstijden en wereldreizen. Het is nu al een vreemd jaar, niet alleen op wereldniveau. Maar zoals alle niet direct levensbedreigende veranderingen went het snel. Ik bestudeer mijn teennagels. Niet vlekkeloos. Ik overweeg de flinter rood van mijn huid te krabben, maar laat het los. Morgen zie ik het foutje waarschijnlijk al niet meer.

Naar blog

Verder leven

Één aarzelende lentedag en het voelt alsof ik verder leven mag. Ik wil naar buiten zonder jas, met blote voeten door het gras, rennen tot de lucht mijn adem beneemt. Ik wil slapen in het park, dansen in de nacht. Vanuit de douche op het balkon, mijn haren nat, mijn huid gebrand in duizend druppels zon. Ik wil die slappe lach en plotselinge storm. In het midden staan, de wereld om mij heen voelen, één met de wind. Datzelfde kleine kind, high van hormonen, dronken zonder glas. Ik wil, ik wilde, ik wou. Dat het elk jaar zo’n zomer was.

Naar blog

De duivel

Één van mijn exen is één van mijn beste vriendinnen. Ik ben nooit zo’n slechte partner geweest als ik was voor haar. In welke relatie dan ook, welke vriendschap dan ook, welke van mijn uiterst complexe tussenvormen dan ook. En toch, de relatie met de vrouw die mijn duivel heeft gezien, is degene die stand hield. We hebben er zo hard voor moeten werken dat ik me afvraag of ik het opnieuw zou kunnen. Maar het kan wel. Op dagen als deze stuur ik haar een half woord. Ze heeft er genoeg aan, want ze kent de duivel in me.

Naar blog

Winterzon

Ik zit met mijn koffie op het terras, mijn hoofd in de zon, terwijl de laatste slierten sneeuw van de straat af smelten. Ik krabbel met oogpotlood een ode aan de lente op een vergeten envelop. Mijn poriën staan open en drinken dorstig elk klein zonnestraaltje in. Miljoenen kleine mondjes op mijn huid die alweer veel te lang niet gevoed zijn. Ik vraag me af hoe het kan dat ik elke keer weer vergeet hoe nodig ik dit heb. Sterk zijn en doorgaan is mijn motto, maar misschien moet ik gaan voor verstandig zijn en volgend jaar een vakantie boeken.

Naar blog

Alleen maar

ik wil alleen maar heel dicht bij je, je warmte voelen, je huid net niet dat af en toe je haar me raakt als je even kijkt, en me echt ziet ik ben heel groot maar dat is spel het masker knelt, ik voel de pijn, ik wil alleen maar heel dicht naast je, om bij je, met je, klein te zijn

Naar blog

Valentijnsdag

Ik wilde iets schrijven. Iets over uitgemolken commercie. Over de demonisering van singlezijn. Over alle oneven bioscoopstoelen reserveren. Mijn woorden luisteren echter naar een ander ritme. Ik ben dan wel zelfgekozen single in een steeds fijnere relatie met mezelf. Maar dat is geen reden om met halfbakken argumenten te smijten die mijn verkapte jaloezie verbloemen. Vandaag is commercieel, maar bioscoopstoelen reserveren is kinderachtig. Er wordt gedemoniseerd gedurende het hele jaar, is dit de dag om daar op in te gaan? Mijn romantische hart speelt me parten. Of sonnetten. Ze wil niet zeuren en argumenteren. Ze wil warme armen en tederheid

Naar blog