Blogs in maart 2017

Betaling

Ik betaal een dagje uit terug met een meer gehavend gezicht dan ooit. Rode ogen, geschilferde schildpadlagen over mijn oogleden. Eczeem of allergie? Het valt altijd samen met een lente waarin ik niet extreem hard kan gaan vliegen. Ik vraag me niet voor het eerst af of mijn lichaam me probeert af te remmen. Ik denk soms dat ze wijzer is dan mijn hoofd. Mijn moeder appt me dat ze mijn magneet heeft opgehangen en me ‘elke dag even ziet’. Ik stuur haar een foto van mijn bloeddoorlopen ogen. ‘Ik vind je zo ook lief en mooi hoor’ antwoordt ze.

Naar blog

Op stap

Met zonnebrand en zonnebril naar Nijmegen voor een werkdag die meer voelt als een schoolreisje. Fietsend met een OV-fiets over bruggen en woonwijken die ik in alle tijd die ik in deze stad heb doorgebracht nooit heb gezien. Herinneringen ophalen aan vroeger tijden voelt een beetje vreemd in werkcontext. Deze stad had een meisje, en ik had de stad lief door haar ogen, via gestolen momenten. Toen ik nog een OV-jaarkaart had, heb ik menige stad zo liefgehad. Dat geldt niet voor Utrecht, waar ik mijn hart al had verloren voor ik romantische interesses had. De stad waar alles begon.

Naar blog

Veiligheid

Mijn psycholoog vraagt me de drie belangrijkste eigenschappen voor mij om te vinden in een relatie. De eerste is makkelijk. Veiligheid. Ik heb zoveel onveilige situaties geleefd, zoveel onveilige situaties gemaakt. Ik ben zeer schuldig aan mijn eigen en andermans lijden. Het is het belangrijkste dat er bestaat. De andere twee zijn lastiger. Diepgang, besluit ik. En humor. ‘En al het andere dat je nodig hebt?’ vraagt ze. Ik kijk haar nietbegrijpend aan. ‘Deze drie heb ik nodig om een relatie aan te gaan,’ antwoord ik. ‘Alles wat ik nodig heb haal ik wel ergens anders vandaan.’ Dat is nieuw.

Naar blog

Gegiechel

Mijn oren spitsen zich verbaasd bij de plotselinge proest. Het is lang geleden dat ze het geluidje voor het laatst hoorden. Meestal zijn het zuchten, stamelingen, soms ook bulderend gelach. Maar dit was onmiskenbaar een giechel. Je verrukkelijke stem klinkt ergens aan de andere kant van een trein die ik onbedwingbaar in ga springen. Even naar de bioscoop, een gestolen avond in onze serie minidates. Mini omdat het uren zijn, nooit nachten, omdat we bewust onze levens ontvlochten houden. Nu sta ik op de werkvloer met mijn telefoon aan mijn oor. En ik ben aan het giechelen als een schoolmeisje. 

Naar blog

Eczeem en depressies

De wereld is van goud en ik voel me licht zwevend. Niet vliegend, niet vallend. Het enige ongemak slaat ‘s avonds toe. Mijn oogballen kriebelen en er beginnen ook plekken op mijn huid te schilferen. Ik twijfel of ik met de jaren hooikoorts heb ontwikkeld. Of dat mijn trouwste vriendinnetje – heftig eczeem – is teruggekeerd. Ik las laatst over een sterke correlatie tussen kinderen met eczeem en depressies in hun leven. Als iemand met beide aandoeningen ben ik geïntrigeerd. Is het een grote gevoeligheid voor zon dat beiden drijft? Of hebben eczeemlijders gewoon als kind niet goed kunnen slapen? 

Naar blog

Voeten

Ligt het aan mij of worden voeten, toch al niet het mooiste onderdeel van een lichaam, het eerst oud? Voor de rest voel ik me nog wel 20, of in het geval van pukkels ook nog wel eens 15. Maar die voeten van me kweken steeds meer lagen eelt op vreemde plekken, worden beaderd en doorleefd. Een beetje hoe je oudere mensen in elkaar ziet krimpen en krommen. Knoestig, zou ik ze willen noemen. Misschien zorg ik niet goed genoeg voor ze. Ik maak een mentale aantekening aan ze te denken en verstop ze dan weer in mijn hooggehakte laarzen.

Naar blog

Zomers voorjaar

Het is een extreem zomers voorjaar. Ik twijfel of ik mijn zomerjurkenstapel al moet gaan uithangen, rood en paars en helblauw, maar kies voor vandaag voor bedekte kleuren en lange mouwen. Nog een paar weken, dan mag ik los. Het is wel tijd voor nagels lakken en de kapper. Mijn koetjes en kalfjes zijn nog niet losgelaten in de wei. Ik merk dat als ik praat, dat te zacht is om echt te verstaan, dus hou ik me stil onder haar schaar. Het is altijd afwachten hoe sociaal de dag is. Vandaag weinig woorden, maar ik voel me best tevreden.

Naar blog

De academicus

Vandaag werkt alles aan mij ontzettend traag, maar het levert wel mooie beschouwingen op. Ik was even voor het gemak vergeten dat er naast een creatief-abstracte, hypomanische, en een aards-poëtische, depressieve, persoon er ook nog een onderzoekend-academicus in me zat. Zij is niet gedreven door mijn emotionele storm, maar toen ik haar moest zijn, was ik niet mij. Het verbaast me dan ook haar te zien. Ze is vooral ratio en dat rijmt niet met het gevoelsmens. Ze doet iets wat ik heb afgeschreven als drijfveer; analyseren. En ze is een jaar of 25. Wat word ik toch snel groot. […]

Naar blog

Spelen

Ik loop station Weesp uit met een knoop in mijn maag. Als ik leef, leef ik in drama. Soms vraag ik me af of mijn schouders breed genoeg zijn, mijn zelfverzekerdheid zwaar genoeg weegt. Of ik een andere keuze had moeten maken. Eenmaal op de vloer van het theaterpand, met al mijn angsten op mijn vingertoppen, weet ik weer waarom ik de confrontatie met mezelf, met anderen, verkies. Ik ben nog niet klaar. Ik wil af en toe een andere facet van mezelf kunnen spelen om mezelf niet te verliezen. Ik moet drama om me heen, anders word ik gek.

Naar blog

Ruimte voor schuld

Het zit vast in mijn hoofd. Schuld die te veel ruimte krijgt is ook nadat ik haar een plek gaf nog aan het rondrennen. Juist waar ik zo licht ben. Ik hou mijn telefoonscherm voor gezien en begraaf me in knuffels. Het werkt, zoals het altijd werkt, maar even. Maar dit keer maakt de hoofdpijn en de zwaarte in mijn pas mij niets uit. Ik weet iets wat mijn jongere versie niet wist. Dat de regie over je geluk bij jezelf ligt, het einde van eenzaamheid niet bij een ander. Elke dag een nieuw begin. Elk jaar een nieuwe lente.

Naar blog

Narcisme

Het is de eerste dag van de lente. In plaats van vogelenzang moet ik het doen met een openrijting van net rafelige geheelde wonden. Ik weet voor het eerst dat, hoeveel ik het ook verdien, ik lang genoeg de schuld op mijn rug heb gehad. Ik ken haar krochten, bulten, botten. Ik ga haar niet langer dragen. Mijn nieuwe versie staat het boetekleed niet. Maar dan loop je zonder bekleding met al die open huid rond. Ik blog op dsmmeisjes.nl ‘ik ben een narcist’. Het label heeft me ooit gepast, maar het is nooit minder waar geweest dan nu. 

Naar blog

Als schrijvers daten

Ik date met een schrijver. Ik denk dat onze communicatie voor een buitenstaander tamelijk bizar is. Omdat we allebei niet terugvallen op geijkte zinnen als ‘Ik vind je lief’, zijn de uitwisselingen poëtisch. Van het niveau “ik moet steeds denken aan dat je zei, dat je jezelf niet in mijn ogen wilde zien. Ik zou jou graag jezelf door mijn ogen laten zien”. Of de nu-al-klassieker “Als chaos kunst baart ben jij een meesterwerk.” Vandaag kwam de andere kant naar boven. “Wil je mijn blog mooi maken?” en “mag ik aan je URL’s sleutelen?” Dirtytalk 2.0 noemt ze het.

Naar blog

Moe

Ik zit met twee zieke homo’s vandaag. Eentje achter zijn game om de wereld te redden, de andere met een dikke keel achter zijn computer om een verslag te schrijven. Het is gezellig vol, maar er past in mijn hoofd niet echt iemand meer bij. Ik ben moe, zo moe, waarschijnlijk omdat ik weet hoe druk de komende week wordt. Er zijn even te veel losse eindjes. Morgen maar eens het schema invullen wat ik wanneer ga doen. Mijn creatief-impulsief brein krijgt een allergische reactie op dingen als schema’s. Maar soms moeten dingen eens niet out-of-the-box maar op een rijtje.

Naar blog

Schone hoeken

De schoonmaker rommelt in het huis. Ik sluit me op op mijn kamer. Heerlijk dat iemand anders de stof uit de hoekjes haalt. Ik zou het misschien wel kunnen, maar ik zou het niet doen totdat het zich heeft opgestapeld tot lagen grijs op grijs. Zelfs dan zou ik staren en besluiten dat er te weinig ruimte in me was om het echt te zien. Nu zie ik ze. Wit zijn ze, meestal. Behalve als ik behoefte heb aan koffie, de vloer te nat en het huis te vol is om de senseo te bereiken. Het is een kleine prijs.

Naar blog

Levenslef

Ik weet zelden dat ik ergens nog extra tegenop zie totdat ik er middenin zit. Dan besef ik pas hoe bang ik ben. Het is confronterend om te beseffen dat niet iedereen met dezelfde angst leeft. Ik dacht nog niet zo lang geleden dat we het allemaal hadden en alleen ik er niet mee kon omgaan. Maar linksom of rechtsom, ik moet het er gewoon mee doen. Ik wil mezelf onder de dekens begraven, maar bind mijn scheenbeschermers om en zoek mijn hockeystick in de stapels spullen. Tijd voor sociale confrontatie nummer drie vandaag. Wat heb ik toch een levenslef. 

Naar blog

Bevroren

Het was een intensieve week met veel sociale indrukken. Ik ben moe en merk dat ik de tekst van toneel steeds kwijtraak. Het is niet dat ik niet geoefend heb, al was het lang niet zoveel als ik wilde. Maar het lijkt maar niet te blijven hangen aan de haakjes in mijn hoofd, die normaal moeiteloos woorden opslaan. Het is gedeeltelijk angst, ik weet dat ik niet heb voorbereid als ik zou willen, dus schiet mijn herstellend vermogen in een kramp. Je kunt vluchten, jezelf meenemen, of vechten, verliezen. Ik kan nooit tussen die overlevingsmethoden kiezen. Ik blijf altijd bevriezen.

Naar blog

Stemmen

Er gaat geen minuut voorbij zonder stemmen in mijn hoofd. Bij mij kletsen mijn innerlijke persona’s wat af. Hoe meer ik schrijf, hoe poëtischer de interne dialogen worden. Ik vind dat wel gezellig, een innerlijk kind dat geen machteloze kreten slaakt, maar lief fluistert over de armen die ze om zich heen wilt voelen. Toch is het heerlijk als ze af en toe, allemaal, helemaal stil zijn. Niet omdat ze niets voelen, maar omdat alles vol is. Vandaag heb ik zo’n moment, in de zon. Pas als de laatste straal is verdwenen breng ik onze eensgezinde stem naar de bus. 

Naar blog