Voeten

Ligt het aan mij of worden voeten, toch al niet het mooiste onderdeel van een lichaam, het eerst oud? Voor de rest voel ik me nog wel 20, of in het geval van pukkels ook nog wel eens 15. Maar die voeten van me kweken steeds meer lagen eelt op vreemde plekken, worden beaderd en doorleefd. Een beetje hoe je oudere mensen in elkaar ziet krimpen en krommen. Knoestig, zou ik ze willen noemen. Misschien zorg ik niet goed genoeg voor ze. Ik maak een mentale aantekening aan ze te denken en verstop ze dan weer in mijn hooggehakte laarzen.

Lees meer

Zomers voorjaar

Het is een extreem zomers voorjaar. Ik twijfel of ik mijn zomerjurkenstapel al moet gaan uithangen, rood en paars en helblauw, maar kies voor vandaag voor bedekte kleuren en lange mouwen. Nog een paar weken, dan mag ik los. Het is wel tijd voor nagels lakken en de kapper. Mijn koetjes en kalfjes zijn nog niet losgelaten in de wei. Ik merk dat als ik praat, dat te zacht is om echt te verstaan, dus hou ik me stil onder haar schaar. Het is altijd afwachten hoe sociaal de dag is. Vandaag weinig woorden, maar ik voel me best tevreden.

Lees meer

De academicus

Vandaag werkt alles aan mij ontzettend traag, maar het levert wel mooie beschouwingen op. Ik was even voor het gemak vergeten dat er naast een creatief-abstracte, hypomanische, en een aards-poëtische, depressieve, persoon er ook nog een onderzoekend-academicus in me zat. Zij is niet gedreven door mijn emotionele storm, maar toen ik haar moest zijn, was ik niet mij. Het verbaast me dan ook haar te zien. Ze is vooral ratio en dat rijmt niet met het gevoelsmens. Ze doet iets wat ik heb afgeschreven als drijfveer; analyseren. En ze is een jaar of 25. Wat word ik toch snel groot.

Lees meer

Spelen

Ik loop station Weesp uit met een knoop in mijn maag. Als ik leef, leef ik in drama. Soms vraag ik me af of mijn schouders breed genoeg zijn, mijn zelfverzekerdheid zwaar genoeg weegt. Of ik een andere keuze had moeten maken. Eenmaal op de vloer van het theaterpand, met al mijn angsten op mijn vingertoppen, weet ik weer waarom ik de confrontatie met mezelf, met anderen, verkies. Ik ben nog niet klaar. Ik wil af en toe een andere facet van mezelf kunnen spelen om mezelf niet te verliezen. Ik moet drama om me heen, anders word ik gek.

Lees meer

Ruimte voor schuld

Het zit vast in mijn hoofd. Schuld die te veel ruimte krijgt is ook nadat ik haar een plek gaf nog aan het rondrennen. Juist waar ik zo licht ben. Ik hou mijn telefoonscherm voor gezien en begraaf me in knuffels. Het werkt, zoals het altijd werkt, maar even. Maar dit keer maakt de hoofdpijn en de zwaarte in mijn pas mij niets uit. Ik weet iets wat mijn jongere versie niet wist. Dat de regie over je geluk bij jezelf ligt, het einde van eenzaamheid niet bij een ander. Elke dag een nieuw begin. Elk jaar een nieuwe lente.

Lees meer