Blogs in april 2017

Schrijver

Ooit ben ik afgestudeerd in neurobiologie en besloot het toen anders te doen. De laatste jaren van mijn studie voelde ik de grond onder me vandaan glippen, en ik wilde nooit meer meemaken dat ik iets zo vervelend vond als dat. Ik maakte van stukjes schrijven mijn beroep. Leerde toen dat er geen betere manier is om passies te doden dan er werk van te maken. Ik verschoof van werkzaamheden, tussen taken en projecten. Op een dag werd ik wakker en was schrijven niet meer mijn passie en ook niet meer mijn werk. Maar was ik, voor het eerst, schrijver.

Naar blog

Langzame start

Ik zit met mijn kopje koffie op mijn kamer gewoon een beetje zen te zijn. Ik heb mijn mindfulquotum deze week al opgebruikt, maar ik kan en wil er weinig aan doen. Mijn huid zit lekker om me heen en mijn lichaam is licht. Ik blaas openingen in het schuim op mijn mok en proef zachtjes aan de bitterheid. Soms kan ik deze smaak bijna horen. Alsof er op een gong wordt geslagen ergens in mijn linkerhersenhelft, er een paar luikjes open piepen en één voor één mijn innerlijke Anne’s opstaan en zich uitrekken. “Goedemorgen,”fluister ik ze zacht toe #dagin100woorden

Naar blog

Onthaasten

Het is een beetje een vage vrijdag. Hiervoor waren twee vrije dagen en hierna drie, vanwege vakantie-uren-efficiëntie heb ik hem niet vrij genomen. De meeste van mijn collega’s wel, dus het is stil in de kantoortuin. Prima tijd om achterliggende mails weg te werken. De klusjes die altijd maar vooruitgeschoven worden. Hoewel het weer niet echt meewerkt deze maand lijkt het met deze lome sfeer op mijn afdeling al zomer. Ik loop in de lunchpauze een rondje. Kinderen zonder jas. Kleine eendjes in het water. Een groen waas over gegroefde takken. De zon piept even door de wolken heen. Sereen.

Naar blog

Een paar uur dansen

Koningsdag in Amsterdam. Ik werd er altijd een beetje treurig van, de te veel mensen op straat, het net te dronken gedoe, het agressiefseksuele na een bepaald alcoholquotum. Het verplichte gezellig moeten gaan, want thuisblijven is ook zo wat. Sinds ik drie jaar geleden het homomonument ontdekte heb ik er niet zoveel meer op tegen. Als je in de goede hoek zit is het een relaxt feestje met gezellige en – vooral niet onbelangrijk – mij bekende mensen. Ik trek zwart aan omdat dat goed voelt, maak me niet druk over make-up en ga lekker een paar uurtjes dansen met […]

Naar blog

Ikea

Ik lijk op mijn vader, aldus mijn moeder, als ik haastig met haar over de gangpaden van de Ikea snel. Even een nieuwe bureaustoel. Geen tijd voor gesnuffel. Ik pik ook een lamp op – ik zit al maanden in het donker – en vooruit, een nieuw kussen – dat scheelt al die veren over de vloer. Na de kassa schuif ik een hotdog naar binnen, spring op en verdwijn met de winkelwagen. Zo was het precies lang genoeg. Thuis begin ik, tot mijn moeders verbazing, meteen te schroeven. Ik lijk misschien nog wel net iets meer op mijn vader […]

Naar blog

Had ik maar geen masker

Ik fiets naar huis met verschillende pakketten, instabiel. Ik ben zo bijna-dood dat de auto stopt, zijn raam naar beneden draait, vraagt of het gaat. Ik hou mijn ogen neergeslagen en mijn masker prikkelbaar. “Goed hoor,” antwoord ik. Zo onaangedaan. Ik wil schreeuwen dat ik wou dat het me raakte. Maar eerlijk gezegd voel ik geen angst als ik bijna ga. Alleen schuld om wat ik hem zou hebben aangedaan. Zoveel schuld dat ik mijn ogen niet naar hem opsla. Ik weet hoe dat overkomt. Ik kan alleen nu niet bij sociaal. Als ik uit die schil stap, breek ik.

Naar blog

Vluchten

Vandaag wil ik alles achterlaten en vertrekken. In gedachten vaar ik weg. Naar een eiland in een blauwe oceaan, waar de dagen traag zijn en de nachten warm. Waar ik niet méér hoef dan gewoon te zijn. Het is een terugkerende droom. Ik ken mensen die hem geleefd hebben. Die alles achterlieten en op wereldreis gingen, na hun studie of na een burn-out. Die zichzelf zochten. Het avontuur aangingen, uit de gebaande paden braken. Maar blijven als het moeilijk wordt is ook een vorm van avontuur. Je vindt jezelf vaak juist op de plaats waar je het liefst niet kijkt. 

Naar blog

Babyshower

Het is mijn eerste babyshower, maar gelukkig eentje vol gelijkgestemden. Tijdens het uitpakken van cadeautjes murmelt mijn naaste buurvrouw elke keer als er iets blauws uit het pakketje komt. Zij vindt roze een veel passendere kleur voor een jongetje. Ik beland in een gesprek met de andere buurvrouw, over hoe fijn het kan zijn om te beseffen dat je niet in het plaatje hoeft te passen. Dat geen kinderen krijgen ook goed is, en in sommige gevallen zelfs noodzakelijk voor het welzijn van de mogelijke ouders en het kind. Mijn laatste gesprek op de shower gaat over seks. Ook gerelateerd.

Naar blog

Zorgzaam

Ik ben niet zorgzaam. Daar bedoel ik niet mee dat ik niet meeleef als je pijn voelt. Dat ik geen chocola haal als ik je lief vind. Dat ik niet in een opwelling een treinkaartje koop, of een vliegticket, als je me nodig hebt. Ik zal je verjaardag vergeten, en je examens, en die ene afspraak waar je zo bang voor bent. Er is genoeg liefde om dat te compenseren. Maar als je verlangt naar de woorden ‘wat erg’, het gezicht dat daar dan bij hoort? Ik heb ze niet. Ik heb beiden geoefend, maar voelen doe ik ze niet. 

Naar blog

Jackpot

Ik mis net de juiste bus, dus net mijn laatste trein. Er gaat er altijd nog eentje, om 00.23, naar een station bijna dicht genoeg in de buurt. Ik heb vandaag al gewacht en gewacht en nog een keer gewacht. Meer onderweg geweest dan stil gestaan. Maar ik wacht geduldig opnieuw. Mijn huid is nog verschrikt van het plotselinge einde van haar honger. Mijn ogen staan nog high of dronken naar het treinbord te kijken. Ik ben nog te overdonderd door alles dat ik voel om het echt erg te vinden dat ik, op dat net-niet-dichtbij genoege station, met mijn […]

Naar blog

Wervelstorm

Ik ben een wervelstorm. Gemeen, wraakzuchtig, opdringerig, onaardig als je me in een hoek drijft. En die hoek is altijd dichterbij dan je denkt. Ik ben ook ongelooflijk romantisch, compleet overgeleverd, zeer sensueel en intens als ik me veilig voel. Linksom of rechtsom, ik ben een heftige vrouw. Ik trek ‘s ochtends netjes mijn jurkje aan en fiets die 10 kilometer naar werk. Ik ben daar goed in, in werk. Veel functioneler dan je kunt opmaken uit wat ik schrijf. Maar dan fiets ik de 10 kilometer naar huis en gaat het masker af. En blijk ik opnieuw een wervelstorm.

Naar blog

Grijs

Vandaag is alles gelukkig weer gewoon lekker genuanceerd grijs. Ergens halverwege de middag dringt er een lichtflits binnen, gaat de snelweg open, rijden de treinen van mijn lichaam naar mijn hoofd weer op tijd. Voel ik opluchting. Gevolgd door een vlaag verliefdheid. Ja. Die was dus weg. Inplaats van er hard achteraan te rennen en hem te forceren en te dwingen tot het medicijn dat ik nodig had liet ik hem dit keer gaan. Blijkt hij gewoon weer terug te komen. Net zo heftig en net zo onbezoedeld als drie dagen geleden. Wat heerlijk, dingen te laten wat ze zijn.

Naar blog

Simpel

Mijn hoofd is zwart op een manier die ik al zo lang niet meer heb gekend. Ik besef vandaag pas dat ik dit weekend mijn antidepressiva een dag oversloeg. Het stemt me treurig dat de zonnige wereld meteen een grauwe sluier krijgt. Niet omdat ik zo dom geweest ben om niet te slikken en niet omdat ik niet leven kan zonder een pil. Misschien een beetje omdat het blijkbaar voor mij zo simpel was en ik nooit die mallemolen indurfde omdat het, nou ja,  nooit zo simpel is. Gelukkig wil ik vandaag weer iedereen gewoon vermoorden. Zo simpel is het. 

Naar blog

Entropie

De telefoon gaat. “Is de wetenschapper thuis?” Ik check, ja mijn interne bèta-kant is aanwezig. “Hoe heet het als dingen onveranderlijk zijn?” Ik opper ‘statisch’ of ‘stabiel’. Daar kan ze wat mee. Ik vind het grappig dat de wetenschapper direct door de schrijfster wordt aangesproken. In mijn hoofd klapt een ander luikje open. De wet van de entropie rolt er uit. Dat alles wat niet gereguleerd wordt uiteindelijk vervalt tot chaos. Ik zie nu pas hoe thermodynamica ook toepasbaar is op het dagelijks leven. Het kost verdomd veel werk om stabiliteit te behouden. En er is niets natuurlijkers dan verval.

Naar blog

Staren

“Zitten jullie nou naar elkaar te staren?” vraagt mijn huishomo. Het loopt tegen elven. We hebben Pasen op traditionele wijze gevierd, dat wil zeggen de echt traditionele wijze, waarin eieren voor vruchtbaarheid staan. En de hazen en konijnen ook voor het één en ander. Nu kijken we al minutenlang in elkaars ogen. Ik vind het niet raar, het overkomt ons. Gewoon een beetje verdrinken. Naar mijn maatstaven zijn we niet klef. We zitten niet continu aan elkaar vastgeplakt, te zoenen, te kirren. Maar blijkbaar kun je ook zonder de hele tijd in elkaar te klauwen zien dat we verliefd zijn. […]

Naar blog

Volwassen

“Ik moest sterven of volwassen worden,” zegt de jonge vrouw die het leven eerder gegrepen heeft dan ik ooit kon. Hier zit ik dan met mijn angsten en pijnen en depressies, met mijn woedeuitbarstingen en manipulatie en borderlinetrekken, met mijn hypomanies en verslavingen en zelfverminkingen. Hier zit ik dan, en ze vat het zo even samen, alsof het niets is. En ik zeg deze keer niet ‘ja maar bij mij is het anders,’ of ‘ja maar, ik ben nou eenmaal zo,’ of ‘ja maar, zie mijn pijn, zie mijn píjn!’ Haar etiketten zijn anders. Haar worsteling is een andere. Haar […]

Naar blog

Laat me niet.

‘Zo ben ik nou eenmaal’, zeg ik. Als mijn focus verdwijnt in een emotioneel gesprek, als ik onmacht voel om sociaal correct gedrag te vertonen, als ik denk dat ik iets niet kan terwijl ik eigenlijk verlamd ben van angst op kritiek. Als ik boos word zonder reden. ‘Zo ben ik nou eenmaal’ is het masker van iemand die andermans oordeel niet kan verdragen. Ik ben eigenlijk helemaal niet zo. Kan iemand me laten zien hoe ik de dingen doe die iedereen aangeboren lijken te zijn? Ik weet dat ik me als puber gedraag, maar ik wil zo graag leren.

Naar blog

Durven veranderen

Toen ik introk in dit appartement stonden er in mijn kamer al een bed, een kast, een bureau en een bureaustoel. Het enige dat ik nodig had, wat beddengoed, een prullenbak, een lamp, kocht ik nieuw. Ik liet mijn drie verdiepingen vol meubilair in het verleden. Vandaag stortte de trouwe bureaustoel in. Het brak een beetje mijn hart. Die stoel stond voor me klaar toen ik hem nodig had. Maar soms moet je inzien dat wat je nodig had versleten is, slecht zit, of niet meer mee kan. Ook betere tijden hebben op een gegeven moment hun beste tijd gehad.

Naar blog