Blogs in mei 2017

Dwang

Ik had vroeger veel obsessieve trekjes. Dwangmatig dingen in 90 graden hoeken leggen. Bureaus blijven schoonmaken. Nooit op de randjes van stoeptegels lopen. Extreem voorzichtig geld uitgeven. Elk bezoek uitplannen, elke voordracht uitwerken. Ik heb bijna al die trekken overboord gekieperd. Ik lees zelfs de achterflap van een boek niet meer. Zonder valse controle is er minder angst of teleurstelling. Maar sommige trekjes zijn hardnekkig. Zo heb ik altijd contact met mijn handtas. In de kroeg, in de wc, tijdens een afspraak. Pas als ik hem niet over mijn knie hang, maar echt neerleg, voel ik me veilig en geborgen. 

Naar blog

Ik was

Ik sta met een been in het ondoordringbaar struikgewas, de andere nog op het gras. De poeseigenaresse slingert als een slang door het netwerk aan planten. De kat raakt altijd een keer zoek. Ik beland meestal in de staat van de autist; ik weet dat ik iets moet voelen of doen maar krijg niet instinctief de juiste reactie. Toch voel ik dat wat ik geef dit keer niet te weinig is. Ik hoef het niet op te lossen. Ik mag er gewoon zijn. Ze bedankt me dat ik er was terwijl ze dacht weinig te geven. Ze heeft het mis.

Naar blog

Sorry

De zon staat nog steeds de blazen aan de hemel maar ik geloof dat ik door mijn geluksstofjes heen ben. Mijn ‘nader te bepalen achterliggende persoonlijkheidsproblematiek’ speelde ineens keihard op en ik ging nog een keertje dunnetjes door mijn depressies en scheiding heen. Dan zwaait het kleine meisje de scepter en wordt ik geïrriteerd, boos, kortaf, intens verdrietig en zwart. En vooral heel erg egocentrisch. Voor iedereen die door mijn vorige honderd woorden en de foto geraakt werden; sorry. Hierbij een plaatje dat het kleine meisje ook heel mooi vind. Even een glimlach, en fake it ‘till you make it.

Naar blog

Oerwoud

het oerwoud lag al achter me maar leek steeds onder mijn voeten terug te kruipen spottend lachend liep het me plagerig weer een stap voorbij strekte zich uit en ik vermeed mijn handen te zien die het groen tot wonden vermaalden want ze waren er niet de woekerplanten die voedsel zogen uit mijn vlees met bloemen die één dag bloeiden.

Naar blog

Huilen

Ik huil zonder geluid tuiten. Omdat er een nacht was, zo zonnig als deze, in een jaar zo onbetekenend als dit. t alles stuk ging. Dat mijn leven ten einde was. En dat ik klaar was. En mijn moeder me vroeg wat ze me nog kon geven. We gingen naar Rome, mijn moeder en ik, en ik kan nog steeds huilen omdat ik weet. Dat ik al dood was. Dat wat ik ook doormaak, er nooit betere ouders waren dan de mijne. Dat het geen betekenis heeft. Dat je littekens er zijn, ongeacht of dankzij. Er is geen juiste weg.

Naar blog

Terug

Ik rijd met een ov-fiets door straten van dertien jaar geleden. Ons oude huis, mijn oude school, de velden, de kinderboerderij. Met mijn voeten in het water van een lang vergeten meer. Zoveel jaren over deze zongebakken stoep, zoveel tederheid in die witgepleisterde stenen. Dertien jaar geleden vertrok ik. Bijna tien ervan heb ik het meisje dat ik was niet gezien. Ik weet hoeveel heimwee ze had. Maar inmiddels is ze deel van me en breekt ze niet. Op het plein waar ze knikkerde schuilt geen verdriet. Ik moet geweten hebben, ergens, dat het veilig was om terug te gaan. 

Naar blog

Muurroos

Over zes weken sta ik op een podium. Dit keer doe ik alsof ik een niet al te snuggere ordinaire golddigger ben. Vandaag hebben we de flyerfotoshoot, anderhalve doorloop en een linedanceles. Het is vermoeiend, maar zo lekker. Dit is waarschijnlijk de enige activiteit binnen muren waar ik een dag in de zon voor opgeef. Omdat het me nog meer energie oplevert dan buiten zijn. Aan het eind van de dag krijg ik deze foto van tijdens het poseren. Het verbaast me, zoals altijd. In mijn hoofd ben ik een muurbloem. Alleen op beeld zie ik hoeveel ruimte ik inneem.

Naar blog

Zorgzaam

Ze noemt me zorgzaam. Alsof mijn geklungel in hoe dat zou moeten, meeleven, het meevoelen, er eigenlijk niet toe doet. Alsof je een volwaardig liefhebbend persoon kan zijn als je geen kippensoep en een schouder om op te huilen aanbiedt. Alsof ‘ ik voel dat het je pijn doet, maar niet hoe je je voelt’, of erger‘ ik kan voelen hoeveel het je raakt, vertel het me als ik sterk genoeg ben om het meteen af te schrijven’ geen zorgtechnische zwakte is. Ze noemt me zorgzaam. En vermoordt ook dat laatste stuk noodgedwongen onverschilligheid in mij. Want, natuurlijk, ze heeft […]

Naar blog

Mee met de stroom

Werken na een korte vakantie. Alles komt als een verrassing. Onze tijdelijke nieuwe werkplek. Voorzitten van een vergadering. Afspraak aan afspraak een beetje wegpraten. Het maakt me op een vreemde manier rustig. Als ik dingen niet op een rijtje heb kan ik er ook niet van te voren twintig doemscenario’s of gemiste kansen bij verzinnen. Ik eet ‘s avonds zonder jas op een terras. Vertrek dan ongepland naar Utrecht. Blijf in haar armen slapen, alsof dat iets is wat we doen. ‘s Ochtends bekijk ik de chaotische kluwen herinneringen die samen maandag maken. Ze voelen fijn. Deze ontleed ik niet. 

Naar blog

Van leven en dood

Onder het genot van een Texels biertje en een brood kroket – alles hier heeft Amerikaanse proporties behalve het land – bespreken we onze levensstijl. Veel drinken. Zout en vet eten. Eindeloos koesteren in de zon, goed voor melanoma. Lachen, daar krijg je rimpels van. We kennen daadwerkelijk iemand die daarom lacht zonder haar gezicht te bewegen. Rond het middaguur gaan we voor het eerst dit jaar ter zee. Niet met de voetjes, maar kopje onder. Veel te koud water, vast goed voor een hartaanval. We trekken ons er niets van aan, want vandaag leven we. En van leven ga […]

Naar blog

Mysthiek

Er was ooit een dag dat alles was en ik ook, omdat ik dat alles was, en dat alles, alles zat overal in mij, en naast dat mij bestond geen tijd   geen individu, bezit, jouw of mijn, het was een dag bevrijd van zijn ik was niet, moest niet, want geen ik, geen zelf in dat eeuwig ogenblik,   alleen een iets, één met de stroom, en met de stroom in mij, wás ik gewoon.

Naar blog

Klimmen

Vandaag bezoeken we een klimtraject. Ik ga niet mee het parcours op. Ik lig op de grond in het gras en leg de klauterende vrouwen boven me vast. “Hoe doen kleine kinderen dit? Het is ingewikkeld!” zegt een van hen tegen de begeleiders. “Ze hebben geen angst. Dan gaat het eigenlijk vanzelf.” ‘s Avonds zitten we op ‘onze’  duin de zonsondergang te bekijken. “Vroeger waren we inderdaad nergens bang voor,” herinneren ze zich. Er volgen verhalen over van bruggen springen en in industrieterreinen rondwroeten. Ik herken ze niet. Vroeger was ik eigenlijk voor meer dingen bang dan ik nu ben. […]

Naar blog

Zout en zoet

Een dag op groen Texel onder een duizeligmakende blauwe lucht. We wandelen door de Slufter. Zoet water mengt zich hier met zout, er zijn zowel meertjes als de zee. Ook het land kan niet kiezen tussen grasvelden of duinen. De wind doet de zon koel lijken. Zeven vrouwen met minstens net zoveel persoonlijkheden lopen en springen en verbranden stiekem. Dit is ons derde jaar samen weg. Waar we het eerste jaar verbaasd waren het zonder ruzie te vervolmaken zijn we inmiddels op elkaar ingespeeld als een groot gezin. Tevredenheid komt vanzelf, alsof het toch een natuurlijk bijproduct is van leven. 

Naar blog

Wereld van verschil

Ik vertrek voor een lang weekend Texel. Daarna volgen Oerol, toneelvoorstellingen, Scheveningen. Met de verplichte vrije dagen, festivals en de Gaypride blijft er niets van een normaal ritme over. Dan ga ik ook nog “echt” op vakantie in september. In weken als deze lees ik stiekem even mijn blogs terug van december of januari. De momenten dat ik uitrust van de zomerstorm waar ik me nu inwerp. Ik zit niet in een rush, ik heb nog steeds tekort energie. Maar die paar maanden, die paar uren licht, dat beetje zon. Mijn winter en zomer blijven toch een wereld van verschil.

Naar blog

Bananen en linedancen

Moeten er wel of geen bananen gehaald worden? Een bizarre vraag die toch een deel van mijn dag in beslag nam. In mijn vriendinnenappgroep ging het over hooikoortsmedicatie voor ons weekendje weg, mijn groepstherapie-app barstte uit haar therapeutische voegen, een handjevol werkgroepen vochten om aandacht. Maar donderdag is toneeldag, dus de grote vraag was; doen we de bananenscene vandaag? En waar halen we ze vandaan? Gelukkig is op mijn werk verse waar verkrijgbaar. Uiteindelijk gebruikten we ze niet. Wat we wel deden was linedancen. Ik kan het proberen uit te leggen, maar ik denk dat je de voorstelling moet zien. 

Naar blog

Water

We zitten met onze voeten boven het water, het laatste zonlicht in mijn haar. Het ruikt naar gras dat lang gemarineerd is in een Spaanse zon en de traag indringende geur van oud steigerhout. De dag golft van me af, de hitte versmelt alle prikkels tot een aangenaam geroezemoes. Ik hoor thuis hier, nu. Als de zon het voor gezien houdt kus ik in een kerk, ga voor het concert de deur uit en luister op een terras een tinderdate af. De dag eindigt weer met onze voeten boven het water en er is niets dat mij deze avond afneemt. 

Naar blog

Tropen zonder zon

Vandaag leven we in de tropen zonder de zon. Bijzonder weer voor altijd net-niet-Nederland. Net niet warm genoeg voor korte mouwen, net niet droog genoeg voor gestylde haren, net niet koud genoeg voor een wintertrui. De zon weet wat stralen door het dikke wolkendek te priemen wanneer ik een park heb bereikt. Meteen stijgt de temperatuur tot bijna dertig. Er zit een luiheid in het uitstrekken in het gras, een kalmte in het wilde verlangen, een losheid in het vasthouden. Het jachtige lijkt uit mijn botten te smelten. Het altijd voortgedrevene berust zich deze droomachtige dinsdag in de vlagen zomerzwoel.

Naar blog

Met een vleugje waanzin

De klanken van Brigitte Kaandorp dreunen nog na in mijn hoofd. Van haar onovertroffen ‘ik heb een heel zwaar leven’, natuurlijk, maar ook van haar nieuwer repertoire. Humor met een vleugje waanzin is het. Een lach als medicijn tegen de zinloosheid van het zijn. Dat is wat goed theater is. De acteurs, zij laten het leven zien in al haar ruwe verschijningsvormen. Het publiek speelt voor heel even dat zij buiten of zelfs boven datzelfde leven staat. Wat er op dat podium afspeelt is niet wat er gebeurt op een doordeweekse dag op straat. Behalve dat het vaak precies is […]

Naar blog