Dwang

Ik had vroeger veel obsessieve trekjes. Dwangmatig dingen in 90 graden hoeken leggen. Bureaus blijven schoonmaken. Nooit op de randjes van stoeptegels lopen. Extreem voorzichtig geld uitgeven. Elk bezoek uitplannen, elke voordracht uitwerken. Ik heb bijna al die trekken overboord gekieperd. Ik lees zelfs de achterflap van een boek niet meer. Zonder valse controle is er minder angst of teleurstelling. Maar sommige trekjes zijn hardnekkig. Zo heb ik altijd contact met mijn handtas. In de kroeg, in de wc, tijdens een afspraak. Pas als ik hem niet over mijn knie hang, maar echt neerleg, voel ik me veilig en geborgen. 

Lees meer

Ik was

Ik sta met een been in het ondoordringbaar struikgewas, de andere nog op het gras. De poeseigenaresse slingert als een slang door het netwerk aan planten. De kat raakt altijd een keer zoek. Ik beland meestal in de staat van de autist; ik weet dat ik iets moet voelen of doen maar krijg niet instinctief de juiste reactie. Toch voel ik dat wat ik geef dit keer niet te weinig is. Ik hoef het niet op te lossen. Ik mag er gewoon zijn. Ze bedankt me dat ik er was terwijl ze dacht weinig te geven. Ze heeft het mis.

Lees meer

Sorry

De zon staat nog steeds de blazen aan de hemel maar ik geloof dat ik door mijn geluksstofjes heen ben. Mijn ‘nader te bepalen achterliggende persoonlijkheidsproblematiek’ speelde ineens keihard op en ik ging nog een keertje dunnetjes door mijn depressies en scheiding heen. Dan zwaait het kleine meisje de scepter en wordt ik geïrriteerd, boos, kortaf, intens verdrietig en zwart. En vooral heel erg egocentrisch. Voor iedereen die door mijn vorige honderd woorden en de foto geraakt werden; sorry. Hierbij een plaatje dat het kleine meisje ook heel mooi vind. Even een glimlach, en fake it ‘till you make it.

Lees meer

Oerwoud

het oerwoud lag al achter me maar leek steeds onder mijn voeten terug te kruipen spottend lachend liep het me plagerig weer een stap voorbij strekte zich uit en ik vermeed mijn handen te zien die het groen tot wonden vermaalden want ze waren er niet de woekerplanten die voedsel zogen uit mijn vlees met bloemen die één dag bloeiden.

Lees meer

Huilen

Ik huil zonder geluid tuiten. Omdat er een nacht was, zo zonnig als deze, in een jaar zo onbetekenend als dit. t alles stuk ging. Dat mijn leven ten einde was. En dat ik klaar was. En mijn moeder me vroeg wat ze me nog kon geven. We gingen naar Rome, mijn moeder en ik, en ik kan nog steeds huilen omdat ik weet. Dat ik al dood was. Dat wat ik ook doormaak, er nooit betere ouders waren dan de mijne. Dat het geen betekenis heeft. Dat je littekens er zijn, ongeacht of dankzij. Er is geen juiste weg.

Lees meer