Terug

Ik rijd met een ov-fiets door straten van dertien jaar geleden. Ons oude huis, mijn oude school, de velden, de kinderboerderij. Met mijn voeten in het water van een lang vergeten meer. Zoveel jaren over deze zongebakken stoep, zoveel tederheid in die witgepleisterde stenen. Dertien jaar geleden vertrok ik. Bijna tien ervan heb ik het meisje dat ik was niet gezien. Ik weet hoeveel heimwee ze had. Maar inmiddels is ze deel van me en breekt ze niet. Op het plein waar ze knikkerde schuilt geen verdriet. Ik moet geweten hebben, ergens, dat het veilig was om terug te gaan. 

Lees meer

Muurroos

Over zes weken sta ik op een podium. Dit keer doe ik alsof ik een niet al te snuggere ordinaire golddigger ben. Vandaag hebben we de flyerfotoshoot, anderhalve doorloop en een linedanceles. Het is vermoeiend, maar zo lekker. Dit is waarschijnlijk de enige activiteit binnen muren waar ik een dag in de zon voor opgeef. Omdat het me nog meer energie oplevert dan buiten zijn. Aan het eind van de dag krijg ik deze foto van tijdens het poseren. Het verbaast me, zoals altijd. In mijn hoofd ben ik een muurbloem. Alleen op beeld zie ik hoeveel ruimte ik inneem.

Lees meer

Zorgzaam

Ze noemt me zorgzaam. Alsof mijn geklungel in hoe dat zou moeten, meeleven, het meevoelen, er eigenlijk niet toe doet. Alsof je een volwaardig liefhebbend persoon kan zijn als je geen kippensoep en een schouder om op te huilen aanbiedt. Alsof ‘ ik voel dat het je pijn doet, maar niet hoe je je voelt’, of erger‘ ik kan voelen hoeveel het je raakt, vertel het me als ik sterk genoeg ben om het meteen af te schrijven’ geen zorgtechnische zwakte is. Ze noemt me zorgzaam. En vermoordt ook dat laatste stuk noodgedwongen onverschilligheid in mij. Want, natuurlijk, ze heeft

Lees meer

Mee met de stroom

Werken na een korte vakantie. Alles komt als een verrassing. Onze tijdelijke nieuwe werkplek. Voorzitten van een vergadering. Afspraak aan afspraak een beetje wegpraten. Het maakt me op een vreemde manier rustig. Als ik dingen niet op een rijtje heb kan ik er ook niet van te voren twintig doemscenario’s of gemiste kansen bij verzinnen. Ik eet ‘s avonds zonder jas op een terras. Vertrek dan ongepland naar Utrecht. Blijf in haar armen slapen, alsof dat iets is wat we doen. ‘s Ochtends bekijk ik de chaotische kluwen herinneringen die samen maandag maken. Ze voelen fijn. Deze ontleed ik niet. 

Lees meer

Van leven en dood

Onder het genot van een Texels biertje en een brood kroket – alles hier heeft Amerikaanse proporties behalve het land – bespreken we onze levensstijl. Veel drinken. Zout en vet eten. Eindeloos koesteren in de zon, goed voor melanoma. Lachen, daar krijg je rimpels van. We kennen daadwerkelijk iemand die daarom lacht zonder haar gezicht te bewegen. Rond het middaguur gaan we voor het eerst dit jaar ter zee. Niet met de voetjes, maar kopje onder. Veel te koud water, vast goed voor een hartaanval. We trekken ons er niets van aan, want vandaag leven we. En van leven ga

Lees meer