Fietsproblemen

Mijn fiets staat al een week bij de fietsenmaker. Ik merk dat ik het mis, mijn hoofd in de wind, de gedachten gesust. Dat eilandje tijd dat mijn huis van mijn werkplek scheidt, en andersom. Mijn verhouding met het openbaar vervoer is stroef. En dat in een stad waar ik over de trams en metro’s struikel voor mijn deur. Je niet doelgericht bewegen naar de plek waar je moet zijn slokt zoveel energie op. Ik wil eigenlijk het liefst helemaal niet meer gaan. Dus pakt deze luxepoes de uber. Die brengt me in ieder geval precies waar ik heen wil.

Lees meer

Staan

Moe is soms zwart en onoverkomelijk. Soms donkergrijs met ergens ooit weer lichtere vlekken. Soms helderwit en scherp, pijn aan je ogen. Het kan ook gebeuren dat ze door slaap wordt verlicht. Mijn moe deze week loste niet op in de nacht. Ze werd toch weer doorschoten met roze. Er zit pijn in bekennen van die kleur. Ik voel dat ik de vrouw in mij verloochen die ooit geen weg meer zag. Maar het zijn haar ketenen die me houding geven, haar vrijbreken dat roze strepen achterlaat. Als een mistige dageraad. Zij dook door eindeloos donker en kijk… ze staat.

Lees meer

Hemeltergend

‘Ben je uit de hemel gevallen?’ vraagt een jongen die nauwelijks nog op zijn benen kan staan mij. Ik ben moe, chagrijnig, ongesteld en lichtelijk gedesoriënteerd. ‘Nee,’ antwoord ik dus maar, volgens mij naar waarheid. Ik had geen idee dat die hemeltergende zin nog acceptabel was. Een uur later vraagt een andere jongeman mij, weer zo’n klassieker, de weg. Ik wijs hem naar de verkeerde tram. Stap zelf bijna op diezelfde verkeerde tram. Weet ons allebei naar de goede te leiden. Val bijna voor de tram. Niet echt aantrekkelijk, maar ach, het is in ieder geval niet uit de hemel.

Lees meer

Geel

Ik ben extreem geel. Mensen die de managementdrijfverentest hebben gedaan weten nu wat ik bedoel. De rest mag lekker blijven gissen, want met abstracte ideeën pingpongen zonder ze uit te leggen is geel. En dat ben ik dus. Vandaag had ik een derde ‘kleurtjessessie’. Ik denk dat we leren dat onze eigen werkelijkheid niet die van een ander is. Dat je ook kan begrijpen wat een ander wil, nodig heeft, zonder ellenlang motivaties uit te pluizen. Ik ben allergisch voor schema’s -kleurkennigen; energielek op blauw- maar met dit model kan ik werken. Kunnen werken met abstracte modellen is uiteraard geel.

Lees meer

Begin

Waarom denken we aan geluk als het einde van een zoektocht? Het is geen doel dat je bereiken kan. Het glinstert soms even langs de weg, in de geur van zonnebrand en in de kleur van schemering. Verder is het vooral bellenblaas en gekke zonnebrillen. Het zijn geitjes op een zondag en fietsen in de regen. Het is onbezorgd durven zijn, dromen over prinsessen, op een schoot klimmen, je hoofd achterover gooien in een schatering. Geluk is niet het einddoel waar we naar kunnen streven in leven. Het was er namelijk al, het was er namelijk vooral, in het begin.

Lees meer