Blogs in juni 2017

Fietsproblemen

Mijn fiets staat al een week bij de fietsenmaker. Ik merk dat ik het mis, mijn hoofd in de wind, de gedachten gesust. Dat eilandje tijd dat mijn huis van mijn werkplek scheidt, en andersom. Mijn verhouding met het openbaar vervoer is stroef. En dat in een stad waar ik over de trams en metro’s struikel voor mijn deur. Je niet doelgericht bewegen naar de plek waar je moet zijn slokt zoveel energie op. Ik wil eigenlijk het liefst helemaal niet meer gaan. Dus pakt deze luxepoes de uber. Die brengt me in ieder geval precies waar ik heen wil. […]

Naar blog

Staan

Moe is soms zwart en onoverkomelijk. Soms donkergrijs met ergens ooit weer lichtere vlekken. Soms helderwit en scherp, pijn aan je ogen. Het kan ook gebeuren dat ze door slaap wordt verlicht. Mijn moe deze week loste niet op in de nacht. Ze werd toch weer doorschoten met roze. Er zit pijn in bekennen van die kleur. Ik voel dat ik de vrouw in mij verloochen die ooit geen weg meer zag. Maar het zijn haar ketenen die me houding geven, haar vrijbreken dat roze strepen achterlaat. Als een mistige dageraad. Zij dook door eindeloos donker en kijk… ze staat.

Naar blog

Hemeltergend

‘Ben je uit de hemel gevallen?’ vraagt een jongen die nauwelijks nog op zijn benen kan staan mij. Ik ben moe, chagrijnig, ongesteld en lichtelijk gedesoriënteerd. ‘Nee,’ antwoord ik dus maar, volgens mij naar waarheid. Ik had geen idee dat die hemeltergende zin nog acceptabel was. Een uur later vraagt een andere jongeman mij, weer zo’n klassieker, de weg. Ik wijs hem naar de verkeerde tram. Stap zelf bijna op diezelfde verkeerde tram. Weet ons allebei naar de goede te leiden. Val bijna voor de tram. Niet echt aantrekkelijk, maar ach, het is in ieder geval niet uit de hemel.

Naar blog

Geel

Ik ben extreem geel. Mensen die de managementdrijfverentest hebben gedaan weten nu wat ik bedoel. De rest mag lekker blijven gissen, want met abstracte ideeën pingpongen zonder ze uit te leggen is geel. En dat ben ik dus. Vandaag had ik een derde ‘kleurtjessessie’. Ik denk dat we leren dat onze eigen werkelijkheid niet die van een ander is. Dat je ook kan begrijpen wat een ander wil, nodig heeft, zonder ellenlang motivaties uit te pluizen. Ik ben allergisch voor schema’s -kleurkennigen; energielek op blauw- maar met dit model kan ik werken. Kunnen werken met abstracte modellen is uiteraard geel.

Naar blog

Begin

Waarom denken we aan geluk als het einde van een zoektocht? Het is geen doel dat je bereiken kan. Het glinstert soms even langs de weg, in de geur van zonnebrand en in de kleur van schemering. Verder is het vooral bellenblaas en gekke zonnebrillen. Het zijn geitjes op een zondag en fietsen in de regen. Het is onbezorgd durven zijn, dromen over prinsessen, op een schoot klimmen, je hoofd achterover gooien in een schatering. Geluk is niet het einddoel waar we naar kunnen streven in leven. Het was er namelijk al, het was er namelijk vooral, in het begin.

Naar blog

Gelegenheidsvader

Een prachtig jongetje werd gisterenavond geboren. De eerste baby in mijn vriendengroep. Hij is zo mooi dat ik twijfel aan mijn gebrekkige kinderwens. Ik moet denken aan een vriendin die bang was dat ze een kind zou gebruiken om leegte te vullen, maar zich nu stabiel genoeg voelt. Ik denk dat er een dag komt dat ik niet meer denk “ik weet het ook niet AAH”, maar “ik weet het ook niet en dat is oké”. Ik hoop maar dat ik dan een homoman blijk te zijn die een lesbisch stel kan helpen. Ik zou best een goede vader-op-afstand zijn. 

Naar blog

Lesbische barrendood

Lesbiennes in Amsterdam hebben niet zoveel kroegopties, maar wel een aantal feesten waar ze hun eigen stapavond mee kunnen vullen. De meeste van deze feesten hielden de afgelopen maanden een laatste editie. De Gaypride lijkt aan financiële rompslomp ten onder te gaan. Eerlijk gezegd roepen ze dat elk jaar, maar toch vind ik het zorgwekkend. Vanavond is de laatste avond van de Vivelavie, één van de twee echt lesbische barren in de stad. Natuurlijk hopen we op een doorstart, maar is het dan nog hetzelfde groezelige kroegje stampvol jonge lesbiennes uit alle omstreken? Het voelt alsof een stuk geschiedenis sterft.

Naar blog

Verranderlijk

elke keer dat ik je zie, is er een andere jij, en elke keer dat ik je speek, hoor je een andere mij en van wat ik heb gezien zijn al die versies van jou, nu al meer dan een stuk of tien, waar ik op dat moment van hou maar als mijn ik dan, op een dag, die van jou eens niet zo mag, denk niet dat ik wegdraai, want wij worden dan misschien, nooit zo mindful of stabiel, maar zeker ook nooit saai

Naar blog

Een bakje liefde

De week was niet zo lang en eigenlijk ook niet echt vervelend, maar door repetities maakte ik lange avonden, door de hitte sliep ik slecht, bij gebrek aan huishomo voelde ik me langzaamaan in kluizenaarmodus schieten. Ik kan niet zo goed alleen wonen denk ik. Van echt samenwonen word ik ook trekkerig of vluchterig, maar zo’n beetje in het midden voel ik me lekker. Vanavond kan ik thuiskomen bij mijn lievelingswezen. Ik geef haar aardbeien, gewoon omdat het kan. We eten wat en we hangen voor de tv en we doen alsof we vier jaar zijn. Me losmaken is moeilijk. 

Naar blog

Ik ga voor heel intens

‘Ik wil alles of niets’  zongen Linda, Roos en Jessica. Ondanks al mijn harde werk om te genieten van ‘een beetje’ merk ik dat deze zwart-witte eigenschap soms terugslaat. Ik ben gefocused op wat me in hyperfocus brengt. Ik heb pas heel recent ontdekt wat meer gebalanceerde mensen vast allang weten; iets dat je er een beetje naast doet, een plekje in je leven heeft maar niet altijd in de spotlight, dat organisch groeit, is helemaal niet SAAI. Het schuift zelfs regelmatig een hyperfocus in. Zonder haat-liefde, prijs of doel. Het blijft intens. Gemiddeld nog steeds meer dan 100 procent.

Naar blog

Groepstante

Het is de langste dag van het jaar, en een van de warmste. Ergens breken de vliezen van een vriendin. Het zal niet lang meer duren voordat de eerste baby van mijn vriendengroep zijn longen uit zijn lijf schreeuwt. Ik kijk ‘Dear white people’  op Netflix, speel een krolse golddigger op een heet podium en drink een wijntje in de zomerse avondluwte. Ik word getagged als lievelingswezen op facebook. Het is haar onofficiele officiële coming-out. Ik ben blij dat ik straks groepstante ben. Nog blijer dat er in mijn huisje-boompje-beestjeverleden geen kind geboren is. Wat had ik dit leven gemist.

Naar blog

Hoofdbreiwerk

Ik heb net gezellig wat oude patronen bekeken, ze gerangschikt op kleur, en sommige zelfs liefdevol over hun reliëf gestreken. De angstlevels zijn laag, moe is hoog, maar op lome wijze, mijn lichaam strijdt tegen pollen, verder geen vuiltjes aan de lucht. En net als ik me een paar uur in een warm coconnetje heb genesteld komt een van die patronen zonder kloppen binnenvallen. Alles heeft nog nooit zo naar gevoeld, ik ben nog nooit zo lelijk geweest en de wereld stort in. Mijn hoofd zoekt, tast, projecteert huidige verklaringen op een gevoel uit andere tijd. Ik geloof haar niet.

Naar blog

Weerspiegelingen

‘Het is warm,’ puft mijn huishomo uit de woonkamer. ‘Snikheet,’  puf ik terug. Met het Nederlandse weer valt altijd wat te klagen. Is het niet te nat, te koud of te winderig, dan stikken we wel in de zon. Ik denk stiekem dat onze calvinistische wortels ons soms dwars zitten. Je weet wel, die ‘doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg.’ Depressief geworden? Klaag je niet over. Loterij gewonnen? Nuchter doorwerken. Barenspijn? Ruggenprik doen we niet aan. Klagen mag maar over één onderwerp. ‘Tranen?’ ‘Nee joh, dat is de wind. Het is wat met dat Nederlandse weer hè.’

Naar blog

FOMO

De zon schijnt al uren en binnen is het warm. Ik ben ver over mijn activiteitentax heen, maar trek toch elk half uur even de dikke gordijnen open. Ik zou naar een voorstelling in het park moeten, een terras in de zon, een barbecue misschien. Of op het balkon. Het is een van mijn meest gekmakende neurotische trekken, me niet kunnen neerleggen bij het feit dat ik niet altijd genoeg energie heb, zelfs niet als de zon eindelijk schijnt. Ik wil het beste, het meeste, alles, halen uit de zomertijd. Maar soms is dat beste in bed met een boek.

Naar blog

Pride in Utrecht

Voor het eerst een GayPride in Utrecht. Vijfentwintig bootjes wurmen zich door de grachten. Daarna is er feest, op een brug, een plein. We lopen hand-in-hand. We kussen aan de kade. We komen mensen tegen die ik ken, als familie beschouw. Een knuffel hier, een verhaal daar. ‘De sfeer is zo relaxed’, vindt ze. Als we ons naar het station begeven worden we weer opgemerkt. ‘Iedereen accepteert ons, maar ik voel me toch een kermisattractie.’ Dat is precies waarom diversiteitsfeestjes voor mij zo nodig zijn. Niet omdat ik me wil afzetten, maar soms wil ik relaxed, onder vrienden, ‘normaal’ zijn.

Naar blog

Zwaan

Twaalf jaar was ik, en ik had nog geen podium durven claimen. Kringgesprekken wachtte ik gespannen af, ik wilde niet spreken. Op bonte avonden werd ik een met het behang. Toen die musical in groep 8. Een verschrikking. Tot ik daar stond en voor het eerst mijn stem verhief via een andere mond. Het was het moment dat mijn lelijke eendje besefte hoe mooi ze was. Nu dans ik op een stil perron, want over drie weken speel ik weer. Ik heb het soms jaren zonder podium gedaan. Mijn leven lijkt van weinig waarde zonder die glimp van mijn zwaan. […]

Naar blog

Grazer

Schaapje noem ik haar. Want poes kan eigenlijk niet meer. De katten in mijn leven zijn niet meer op vier handen te tellen, de mensen die ik poes noem niet op zes. Soms ontglipt het me zelfs in de supermarkt bij een lieve caissière. Schapen ontglippen me nooit. Of geitjes. Met bokkensprongen over de stenen heen en die lieve kopjes tegen je knieën. Kleine grazers die zelfs op een steile berg weten te trippelen en nog gras weet te trekken tussen de stenen. Wolfje, antwoordt ze. Een roedeldier met territoriumneigingen. Heel passend, maar voor een schaap misschien een slecht voorteken.

Naar blog

Verkeerde tijd

Het was de vorige zomer, ik stond op een strand en zag hoe klein angsten zijn als je er van een afstand naar kijkt. Ergens verschoof een grenssteen in de verte. Het was niet genoeg. Ik was gebroken. Alles schuurde aan het verlies dat ik had gehad, kortgeleden, langer geleden. Ik was te bang voor intimiteit om haar toe te laten. Ik noemde het twijfel. Zij gaf een ‘tot hier en niet verder’. Het deed me pijn. De woorden die ik niet kon spreken, de woede die ik niet kon uiten omdat ik verstijfd bezig was met niemand te zijn. […]

Naar blog