Blogs in juli 2017

Fietstrance

Ik zit nog steeds wat zwaar door mijn energielevels heen. Onderweg naar huis ben zo moe dat ik twijfel of ik de fietstocht ga redden. Het is altijd een rare gewaarwording, de stenen onder het wiel, net te warm in de zon die soms door komt en dan ineens die grote spetters op het wegdek die me gek genoeg allemaal net niet raken. Vlak bij huis weet ik genoeg uit de trance te ontwaken om een beeld van mijn omgeving te maken. Mijn huishomo appt, de boodschappen zijn gedaan, ik hoef alleen op de bank te kruipen en te eten.

Naar blog

Regen

  Mijn laarzen liggen droevig op het balkon te verdrinken in het koude regenwater. Het is daar een zwembad van enkele centimeters. Het vocht voelt zich niet gehinderd door de verloren plasjes zon die af en toe over de reling heen schieten. Wolken vliegen langs de ruiten. Ik benijd de tweedaagse festivalgangers niet, ik heb gisteren in die paar uur genoeg genoten van de Nederlandse natte zomer. Vrijheid, kostuums en regenponcho’s. Nu even niets meer, voor deze dag, echt niets meer. Misschien een knuffel of wat eten. Verder ben ik de wereld meer dan moe. Ik ben echt aan vakantie […]

Naar blog

People who love

Ik kreeg drie maanden om schaamteloos mijn vrienden te verwaarlozen, we zitten in maand vijf. Toch kan ik niet anders dan een beetje verliefd tegen mijn vriendin aanhangen tijdens het festival voor liefhebbenden. Gouden jurken, gekke pakken, veel naakt, een hoop vertoon en toch weinig nep. Milkshake is een verademing. Mensen die echt zichzelf kunnen zijn, in pauwenveren, galajurken, of met een string en opgeplakte baard. Ik ben vandaag introvert, halfziek, en bejaard. Ook dat mag er zijn. Na drie uur schaamteloos verwaarlozen verdwijnen we van het terrein. Tot meer ben ik niet in staat. Het is precies genoeg zo.

Naar blog

Schijntolerantie

Mijn tijdlijn ontploft van mensen die moeite hebben om ‘reiziger’ te worden genoemd wanneer ze reizen met de trein, en ‘bewoner’ wanneer ze worden aangeschreven door de gemeente. In het ene na het andere bericht zie ik de woorden ‘doorgeschoten politieke correctheid’ voorbij komen. Ik snap het probleem niet. ‘Bewoner’ bespaart inkt. ‘Reiziger’ is bondiger dan ‘dames en heren’. Het zijn beiden prima aanspreekvormen. Het pijnpunt lijkt de ‘minieme minderheid die drama schopt’. Dit uit de mond van een homoseksuele man. Ik wil lachen om de ironie, maar ik kan niet meer. De schrijnende intolerantie van onze tijdsgeest doet zeer. 

Naar blog

Relationele persoonlijkheidsstoornis

De molen heeft me aardig wat klappen toegediend. Mijn sociale angststoornis en depressies lopen al zo lang mee dat ze goed gesmeerd zijn. Het ‘vermoeden van achterliggende persoonlijkheidsproblematiek’ heeft minder jaren en laat zich puberaal als ze is niet zo goed vangen. Ze komt altijd pas echt met haar billen bloot te liggen in intieme relaties.Ik hou de waanzin obsessief binnenskamers, dus lijk ik helemaal zo gek nog niet. Om toch eens buitenskamers te breken: ik ben een tekstboekgeval van relationele persoonlijkheidsstoornis. Al is het alleen al omdat ik die term nu voor het eerst in tekst heb gezet.

Naar blog

Ik hoop op een Hoax

Sire zet al mijn klauwen uit. Mijn innerlijke feministe is woedend dat een campagne over sekseongelijkheid draait om mannen, mijn, LGTQ+-activiste is woest over de gendergedachte, mijn dsmmeisjeskant huilt voor andere kinderen. Mijn wetenschapper weet dat het gerefereerde onderzoek niet klopt. De broek doet de das om, als die zou bestaan was hij allang een gat in de markt. Er is maar één verklaring; Sire is weer sociaal aan het experimenteren, zo’n weekje voor Pride. Ik zet de messenslijper even terug in de kast. Metaforisch gezien. Ik ben te meisjesachtig voor een messenslijper. En te lesbisch voor een kast.

Naar blog

Trots wapperen

Ik fiets naar de stad, op zoek naar een klein restaurant met bekenden en onbekenden. Fietsen door de binnenstad van Amsterdam kan ik het beste vergelijken met Russische Roulette. Je haalt de trekker over en hoopt dat de kogel in een andere huls zit. Het gaat het beste als je volledig stoïcijns alles negeert. Je doodskans wordt er niet kleiner van, maar je stresslevel wel. Die is voor mij sowieso hoog als ik onbekenden ga ontmoeten. Ik doe het toch weer. De avond is buitengewoon gezellig, de zomer zit stiekem in mijn hart en op de brug wapperen mijn vlaggen.

Naar blog

The show must go on

Door de stortregen in mijn nette outfit naar het theater. Een klucht over een toneelgroep die een klucht speelt. Verwarrend herkenbaar, voor mij bijna uit het leven gegrepen. De eerste helft is de generale repetitie van het stuk, na de pauze een optreden van achter het decor en als laatste het stuk opnieuw, maar dan als het helemaal misgaat. Het is hard lachen en soms even mijn ogen dichtdoen. Bizar knap om zo goed getimed alles precies zo fout te laten lopen. Het loopt niet goed af, maar de show gaat door. Als ik naar buiten loop schijnt de zon. 

Naar blog

Buien

Ik was vannacht boos. Ik heb relatief weinig heftige emoties sinds ik antidepressiva slik, maar dit was een klassieke bui. Het is maar goed dat ik alleen thuis was, zodat ik kon stampvoeten en gillen. Vandaag was er weinig te bekennen van die woede. Ik vraag me af of het onvrede was of dat het er gewoon uit moest. Ik doe de deur open in mijn badjas, we kijken Netflix, ze hangt naakt mijn was op terwijl ik het bed verschoon. We dansen samen in de kamer op ‘stand by your man’ en ik voel een andere emotievlaag. Vreugde. Lekker.

Naar blog

Tussen Gen X en Millennial

Ik ben net geen Xennial. De extreem kleine generatie die nog jong was in het analoge tijdperk, maar volledig aan kon sluiten bij de technologische generatie. Geboren in 1977 tot 1983, lees ik vandaag. Ik denk dat de generatie te nauw is gekozen. Ik ken mensen van in de 60 die feilloos overweg kunnen met een iphone. Ik ken Millennials die moeite hebben met selfies en te lui zijn om te googelen. Hokjes passen nooit helemaal. Deze vis in digitale wateren voelt zich wel van de Xennial-generatie. Af en toe kan ik niet laten te denken; vroeger was alles anders. 

Naar blog

Het is bijna eind juli, ik schrijf een blog over mijn jeugd van hak op tak, ik proef een stukje rush van de toneelvoorstellingen achter in mijn keel, ik test een site uit elkaar en schrijf vier artikelen in de avond. Stort me halverwege in shortfilms en musical. Nee het is niet ondoordacht en ik ben niet hypergelukkig. Maar toch zet de achteloze inzet van een telefoongesprek, de onbevangenheid in een nieuw avontuur, me te denken. Zijn de bellen energie gevaarlijk, of ben ik er weer? En als ik dit ben, mag ik mij dan houden, voor deze ene keer?

Naar blog

Baby

Op bezoek bij de nieuwste aanwinst in mijn voornamelijk lesbische vriendinnengroep. Tim is geen vrouw en is, voor zover ik kan inschatten, zich niet bewust van het bestaan van een seksueel spectrum, dus zijn plaats daarin moet nog nader bepaald worden. Maar door geboorterecht heeft hij zich een plek veroverd in de groep. In de drie uur dat ik deze man ken heeft hij niet gehuild, niet gezeurd en zelfs geen nieuwe luier nodig gehad. We gaan naar het park en kijken naar wallabies en alpaca’s. Tim slaapt overal doorheen. Ik wou dat mijn innerlijk kind half zo tevreden was.

Naar blog

Het spel

Ik heb een spelende jeugd gehad. Klimmen in de bomen, een hooibaal als huis, verbergen in de lange graslanden, stoeien met de koeien, in het water vallen en schaatsen op natuurijs. Ik heb gespeeld alsof het het enige was wat er toe deed. Ik heb gerekend en getaald, ik heb uitgezonderd en -te weinig- gefaald, maar nooit zo geleefd als met de stank van een vlierboom in mijn neus, dat zachte merg, de takken die ik nu afbreek met een knip. Die boom. Dat was ik. En als je me vraagt of ik een smartphone had willen hebben, of internet, […]

Naar blog

Verborgen kracht

Ik kijk tv met mijn homoharem en probeer met mijn tong wat spinazie tussen mijn veel te strakke kiezen uit te wringen. Mijn tong is een uitstekende worstelaar, maar mijn tandarts hield teveel van esthetiek om praktisch te denken bij het plaatsen van de kronen. Ergens een trein van mij vandaan, een trein waar ik niet op zal gaan, neem je voor de derde keer in twee dagen een levensveranderende beslissing. Ik denk aan de vrouwen die ik bewonder, liefhad of ooit heb gekend en denk niet dat er iemand was, gebroken of heel, zo autonoom als jij nu bent.

Naar blog

Homo Ludens

Twee jaar geleden kreeg ik de vraag ‘Wat staat er op jouw bucketlist?’ Ik had geen antwoord, ik wilde niets. Nu zit ik ineens in het creatieve hoogtepunt van mijn leven, nog nooit heb ik zoveel willen doen. Vandaag komt een fantastisch artikel langs op mijn tijdlijn. Over de biologie van de spelende mens, wiens enorme potentieel ten onder gaat aan kunstmatige prestatiedrang. Het klinkt als zuur zweverig gebazel, maar deze smaakt me zoet. Als ik mijn fiets ophaal kom ik dit tafereel tegen. Het is ongerelateerd, maar tegelijkertijd toch een teken. Die biologie hou je niet tegen. Ik speel. 

Naar blog

Haremvrouw

Mijn huishomo kookt vegetarisch voor vijf. Er komen naast hem twee mannen eten, eentje uit zijn huidige en eentje uit zijn voormalige liefdesleven. Ik wil mijn vingers of mond niet branden aan de mogelijke titels, scharrel, date, kwarrel, vriendje, relatie? Mijn vriendin en ik zijn de andere twee eters, liefdevol Haremvrouw 1 en Haremvrouw 2 genoemd. Ik was net gewend aan huislesbo, maar met gezinsuitbreiding komen nieuwe koosnaampjes mee. “Je hebt alle lusten en weinig lasten van in een harem zitten,” zegt mijn onofficiële echtgenoot. Dat is waar. En zolang hij driesterrendiners serveert mag hij me noemen hoe hij wil.

Naar blog

Sta niet stil

  Ik dans naar huis op ondansbare schoenen. Ik voel me soms inadequaat. Niet goed genoeg. Niet tot de verwachtingen in staat. Toch wil ik altijd weer door, omdat het alleen vooruit gaat. Soms met millimeters, soms met sprongen. Het heeft geen enkele zin om het waarom van de voortgang te analyseren. Overdenken klinkt als een methode om verder te komen, maar soms moet je ergens juist niet bij stil staan. Het is het voelen dat me steeds weer de benen op sleept. Voelen dat ik geven wil, dat ik leven wil, dat ik zijn wil. Dat ik wil dansen […]

Naar blog