Lachen door de laatste loodjes

Lachen is het beste medicijn. Ik vraag me af of de cynische versie van mij niet uit die noodzaak geboren is. Als alles zwaar is, of als je steeds vast zit in dezelfde negatieve gedachtencirkel, of wanneer je eigenlijk al weken rijp bent voor liggen aan een strand in een warm land, is lachen, vooral om jezelf, het flinterdunne randje tussen niet meer verder kunnen en doorgaan. Vandaag lach ik veel en hard en met van die oncharmante proestbuien. Ik red het hiermee wel, deze laatste elf dagen. En dan stuur ik mijn honderd woorden vanaf mijn favoriete zonovergoten strand.

Lees meer

Verkeerde bed

Het is van dat weer dat je een zwemdiploma nodig hebt om te fietsen. Ik wil met een pizza kijken naar de finale van Game of Thrones. Als ik thuiskom mopper ik tegen de kat. Dat staat op nummer drie van mijn lijstje ‘signalen dat het niet zo lekker gaat’. Voor de tv-avond probeer ik daarom eerst te typen. De augustusregen klettert tegen de ramen, ik kan mijn eigen gedachten niet verstaan, die cursor knippert maar. De enige woorden die ik hoor zijn die van haar. ‘Met het been uit het verkeerde bed gestapt.’  Dat is alles. Tijd voor pizza.

Lees meer

Theatraal

Ik had ooit een vriendin met een vader die psychiater was. Zoals je dat doet tijdens een borrel en een blokje kaas, vroegen we hem zijn diagnose. Hij gaf zijn schets. Eentje die ik nog steeds boeiend vind. Ik heb heel veel labels gekregen, maar de zijne is er nooit bij. Hij schatte me in als theatraal. Dat is een aandachtsstoornis waarbij je altijd in het middelpunt wil staan, maar nooit laat zien wie je echt bent. Nevelen en spiegels, zei een vrouw niet zo lang geleden tegen me. Al heb ik geen persoonlijkheidsdiagnose, ik dacht er toch weer aan.

Lees meer

Gemis

Ik zit op een semizonnig balkon met een mooie vrouw. Ze zit niet lekker in haar vel. Niet alsof ze ooit zou denken aan doodwillen. Gewoon, alsof haar allergelukkigst voelt als een dag met maar een beetje regen. Ze kijkt naar een voorbijgaande fietser, zegt ‘ik denk dat zij zich beter voelt dan ik.’ Ik kijk naar haar gouden krullen in de zon en antwoord ‘zij denkt misschien hetzelfde van jou.’ Ze zegt ‘ik heb zoveel meer dan anderen, waarom voel ik niets?’ Ik zwijg, omdat ik weet hoe dat is. Wat je ook bezit, er bestaat geen groter gemis.

Lees meer

Oerhollands

Het is 27 augustus en eindelijk zomer. Ik hijs me op mijn stadsfiets om naar Utrecht te rijden. Het stuk langs het kanaal, waar de schaduwen diep zijn en de weg eentonig, sla ik een volgende keer over. Verder is het een oerhollandse tocht vol velden en schapen, waarin mijn hoofd vrolijk tegen zichzelf babbelt. Als ik aankom ben ik moe, maar niet van het soort dat een mooie vrouw op een zonnig balkon niet goed kan maken. De trein terug rijdt niet naar mijn station, ik had best zonder die laatste vijf kilometer gekund. Ik trap me er doorheen.

Lees meer