Blogs in augustus 2017

Lachen door de laatste loodjes

Lachen is het beste medicijn. Ik vraag me af of de cynische versie van mij niet uit die noodzaak geboren is. Als alles zwaar is, of als je steeds vast zit in dezelfde negatieve gedachtencirkel, of wanneer je eigenlijk al weken rijp bent voor liggen aan een strand in een warm land, is lachen, vooral om jezelf, het flinterdunne randje tussen niet meer verder kunnen en doorgaan. Vandaag lach ik veel en hard en met van die oncharmante proestbuien. Ik red het hiermee wel, deze laatste elf dagen. En dan stuur ik mijn honderd woorden vanaf mijn favoriete zonovergoten strand.

Naar blog

Verkeerde bed

Het is van dat weer dat je een zwemdiploma nodig hebt om te fietsen. Ik wil met een pizza kijken naar de finale van Game of Thrones. Als ik thuiskom mopper ik tegen de kat. Dat staat op nummer drie van mijn lijstje ‘signalen dat het niet zo lekker gaat’. Voor de tv-avond probeer ik daarom eerst te typen. De augustusregen klettert tegen de ramen, ik kan mijn eigen gedachten niet verstaan, die cursor knippert maar. De enige woorden die ik hoor zijn die van haar. ‘Met het been uit het verkeerde bed gestapt.’  Dat is alles. Tijd voor pizza.

Naar blog

Theatraal

Ik had ooit een vriendin met een vader die psychiater was. Zoals je dat doet tijdens een borrel en een blokje kaas, vroegen we hem zijn diagnose. Hij gaf zijn schets. Eentje die ik nog steeds boeiend vind. Ik heb heel veel labels gekregen, maar de zijne is er nooit bij. Hij schatte me in als theatraal. Dat is een aandachtsstoornis waarbij je altijd in het middelpunt wil staan, maar nooit laat zien wie je echt bent. Nevelen en spiegels, zei een vrouw niet zo lang geleden tegen me. Al heb ik geen persoonlijkheidsdiagnose, ik dacht er toch weer aan.

Naar blog

Gemis

Ik zit op een semizonnig balkon met een mooie vrouw. Ze zit niet lekker in haar vel. Niet alsof ze ooit zou denken aan doodwillen. Gewoon, alsof haar allergelukkigst voelt als een dag met maar een beetje regen. Ze kijkt naar een voorbijgaande fietser, zegt ‘ik denk dat zij zich beter voelt dan ik.’ Ik kijk naar haar gouden krullen in de zon en antwoord ‘zij denkt misschien hetzelfde van jou.’ Ze zegt ‘ik heb zoveel meer dan anderen, waarom voel ik niets?’ Ik zwijg, omdat ik weet hoe dat is. Wat je ook bezit, er bestaat geen groter gemis.

Naar blog

Oerhollands

Het is 27 augustus en eindelijk zomer. Ik hijs me op mijn stadsfiets om naar Utrecht te rijden. Het stuk langs het kanaal, waar de schaduwen diep zijn en de weg eentonig, sla ik een volgende keer over. Verder is het een oerhollandse tocht vol velden en schapen, waarin mijn hoofd vrolijk tegen zichzelf babbelt. Als ik aankom ben ik moe, maar niet van het soort dat een mooie vrouw op een zonnig balkon niet goed kan maken. De trein terug rijdt niet naar mijn station, ik had best zonder die laatste vijf kilometer gekund. Ik trap me er doorheen.

Naar blog

Gesloten

Ik praat vaak en veel, maar er is een groep onderwerpen die ik zelden gesproken in ga. Met name alles wat emotie raakt. Als ik het randje ervan voel, schakel ik mezelf uit. Dat is niet erg, maar het kan ook gebeuren bij ongevaarlijke vragen als ‘hoe was je dag?’. Ik schrijf omdat ik een noodzaak voel. Dat is ook omdat ik een handicap heb met gesproken taal. Deze blog is als een blindegeleidehond, hij gaat overal mee, zelfs in therapie. Met het bijkomende voordeel dat mijn familie, vrienden, collega’s en een heleboel anderen altijd weten hoe mijn dag is. […]

Naar blog

Seks is kwetsbaar

Ze slaat haar ogen neer. ‘Ik was zo bang voor seks. Niet om het doen. Maar omdat je erover schrijft en spreekt alsof je zoveel weet. Zoveel meer dan ik.’ Ik snap wat ze bedoelt. Seks. Ik heb er al duizenden woorden aan vuil gemaakt, en maar een paar honderd schoon. En dat terwijl er niets mooiers, pijnlijkers, wispelturigers, levendigers, lekkerders, dodelijkers is dan seks. Er zijn veel mannen en vrouwen met hoge woorden en plastische omschrijvingen van genot. Seks is lekker. Daar praten we met zijn allen over, op de borrel, in de kleedkamer, of in de media. Seks […]

Naar blog

Bankhangen

Mijn huishomo zit wat minder lekker in zijn vel, mijn huismeisje nog minder en ik ben ongesteld. Het resultaat bestaat vooral uit hangen op de bank, mopperen op de wereld in het algemeen, de onze in het bijzonder. Vrijdagavonden waren vroeger anders. De kroeg, een volgende bar, een wild feest, een onbekend meisje of de relatie van dat moment. Maar om heel eerlijk te zijn eindigden ze toen ook al op diezelfde bank, met diezelfde man, in diezelfde houdgreep. Ik ben in veertien jaar niets opgeschoten met mijn leven. Of ik heb veertien jaar geleden al de juiste keuze gemaakt.

Naar blog

Nog altijd in de knutselhoek

Het lijkt wel een leven ver weg dat ik in een collegebank sprak over connecties in je hoofd, wat er mis kan gaan met signaleringsstofjes en de flexibiliteit van neuronen. Toch denk ik er de laatste tijd weer vaak over. Het is als veel dingen in het leven; je moet naar school als je nog wilt spelen, naar groep drie als je de knutselhoek hebt ontdekt en door de puberhormonen als je net lekker een boek kon lezen. In een studie hoor je van alles over hoe een mens of de wereld in elkaar zit. Het leren doe je later.

Naar blog

Microschaal van Richter

Ik word wakker en mijn column staat bovenaan de ranglijst van de Metro, dus morgen in de krant. Ergens bekruipen de kriebels me, want ik kan niet gewoon een leuke anekdote voor een ochtendblad schrijven. Het moet weer rauw, pijnlijk echt, en over seks. Toch dansen mijn voeten naar mijn meisjes gesprek met een Utrechtse gemeenteambtenaar over uitkeringen. Ik schuif mijn nauwelijks verholen sociale angststoornis onder een bank, hou mijn vriendiin  overeind, naast me, erbij. Daarna lunchen we hand-in-hand in de volle zon alsof we geen bergen hebben verzet, aardbevingen overleefd, angsten getrotseerd. Op onze eigen microschaal, voor even, onoverwinnelijk. 

Naar blog

Springen

Ik sta midden tussen mijn geliefde velden en spring met een touwtje alsof mijn leven ervan afhangt. Zoals alles wat iets doet met stofjes in mijn hoofd ben ik instant verslaafd. In dit specifieke sportgerelateerde geval is het jammer dat ik ook zo goed kan afkicken. Het is het verhaal van mijn leven, de middenweg is nooit vrij. Ik kom pas tot bloei als ik al mijn energie in hyperfocus krijg. Ik weet dat mijn creativiteit en bevlogenheid dan onstopbaar is. Het is fijn dat te hebben, maar ik wou dat het niet zo vermoeiend was om mij te zijn.

Naar blog

Zingen in een aquarium

Vandaag ben ik een kluizenaar. Een hele gelukkige kluizenaar, behalve dat het een sociale dag blijkt te zijn. Na een lustig stukje zingen op de fiets beland ik onrustig in een aantal meetings en workshops. Zelfs mijn favoriete versie, het breinstormende soort, kan me vandaag niet bekoren. Het is zo’n dag dat je eigenlijk je glazen aquarium moet sluiten om heel hard iets vervelends te doen, iets dat te maken heeft met orde en repetitie. Als ik me in voornoemd aquarium kan terugtrekken om voornoemde klusjes er doorheen te rammen, voel ik me weer vrij. Ik zing er bijna bij.

Naar blog

Brandweerpaal

Ik storm het huis binnen. ‘Het appartement van de bovenburen is te huur, zullen we daar onze scharrels installeren?’ Mijn huishomo zit met zijn vriendje, noem hem maar weekendhuishomo, op de bank. ‘Ik zei net precies hetzelfde!’ lacht hij. ‘Met zo’n brandweerpaal zodat ze snel naar beneden kunnen glijden als we ze nodig hebben.’ Er is geen twijfel over mogelijk dat onze partners de bovenverdieping zouden bewonen en wij hier blijven. Zoals mijn vriendin al grapte toen ze zich voorstelde aan de nieuwe man in ons leven; ‘ik hoop dat je het aankunt om op de tweede plek te staan.’

Naar blog

Fietsen voor de vorm

Ik heb de laatste weken minder dan dagelijks 70 minuten gefietst, deels door fietsmankementen, deels door onverwachte en verwachte logeerpartijtjes. Het doet de resten depressie geen goed, zo lang zonder extra zon, die momenten van besef dat het eigenlijk bijna nooit regent. Mijn figuur, dat ik een winter geleden met een spartaans regime in haar voortwintigse vormen terugwrong is ook weer teruggeslopen naar maatje dertigplusser-die-emotie-eet. Ik zoek de batterijen voor de weegschaal, hebbes, en mijn springtouw, nergens te vinden natuurlijk. Zo ga ik die schaal niet op zeg. Eerst even een rondje fietsen dan maar. Volgens mij regent het niet.

Naar blog

Ansichtkaart

  Het strand is extreem fotogeniek. Ik blader door foto’s waarin meeuwen opstijgen tegen een vlammende lucht. Foto’s waarin kleine schepen of vliegers precies het laatste gouden zonlicht vangen. Foto’s waarop je mijn uitgestrekte benen en een glas rosé ziet staan tegen de oranjeroodgeelroze bestreepte lucht, een echte ansichtkaart. Mooi, maar toch niet half zo sterk als deze. Het jongetje dat met een voetbal, luttele seconden na het nemen van de ansichtkaartwaardige foto, precies het gezellige glas omtrapte. Hij liet mij met wijn tot in mijn oren achter. En stikkend van de lach. Dit vertelt een verhaal, zelfs zonder honderd […]

Naar blog

Kattencafé

Het is een druilerige dag. Voor de broodnodige gelukshormonen gaan we naar het plaatselijke kattencafé. In een ikea-interieur jagen kinderen op een paar katten die geen hoger heenkomen hebben gevonden. Volwassenen loeren met een half oog, in de hoop op een onbewaakt ogenblik kroelen. Na een uurtje in onze koude koffie gestaard te hebben geven we het op. ‘s Avonds overspoelt opnieuw de zon onze ramen. We schieten vesten aan. Ik krauw in het voorbijgaan de sneeuwwitte snorrende buurkat terwijl ik mompel ‘ja dat kan jij wel waarderen he,’ en we haasten ons onder een staalblauwe hemel naar het strand.

Naar blog

Terug naar de kust

Ik kom terug naar de kust, fluister-app ik haar toe. Daar blijken de wolken een beetje gebroken te zijn, her en der valt er wat vals licht doorheen. Tegen de avond raakt het valsige er van af. Onverwacht zonlicht overspoelt het terras. Zwijgend genieten we van zijn ondergang. ‘Kijk nou hoe mooi,’ zegt ze. ‘Er staat een stoel voor,’ antwoord ik. Ik verzet hem niet, verschuif niet van tafel. Dan heb ik ervoor gewerkt, zul je altijd zien dat het tegenvalt. We lopen lachend langs een roze-bestreepte lucht naar huis. ‘Alweer romantisch,’ zeg ik. ‘Om te kotsen,’ beaamt ze blij. 

Naar blog

Vlinders

ik beken dat ik ze heb de vluchten, fladders vleugeldieren dromend dralend ik eeuwig falend mijn insektespray te laten vieren ik beken dat ze hier zijn voortdurend weer de vleugels strekken tergend draaiend ik eeuwig graaiend om hun aanval uit te rekken ik beken dat ik ze mag lichtvoetig leger, mijn ondergaan uitbundig zwevend ik toegevend bied ik hen mijn vrijheid aan ik laat ze opnieuw begaan.

Naar blog