Zoenen

Mijn lippen zijn nog zachtjes opgezet van het zoenen als ik het huis binnensluip. Een traag kloppen die de nachtelijke terugreis mij niet heeft kunnen afnemen. Het zal zo’n veertien jaar geleden zijn dat ik voor het eerst zo’n gretig verslindende tong mijn mond binnenliet. Toen smaakte het nabranden me niet half zo zoet. Het was niet ongewenst, maar ook niet om over naar huis te schrijven. Nog een keertje gezoen, dat hoefde voor mij niet. Het verging de kus als blauwe kaas, kwetsbaarheid en schrijven; herhaling baart kunst. Zulke heerlijke broeiende kunst dat ik bijna terugsluip, de regen in.

Lees meer

Najaar

het najaar legt haar loper: in dieprood en stofgoud lonkt ze met verhalen, over bladeren van koper een wind vol zoethout, een lucht van lichtstralen, over hoe zachte zon met haar vurige strepen, nog altijd kan verwarmen, en iets over een herfststorm, onder een donzen deken, in jouw kalme armen.

Lees meer

Weekend

Mijn armen zijn tot bloedens toe open en mijn ogen weer dik, omdat de eczeem en de kriebelende oogleden, ineens als bij toverslag verdwenen, in vol ornaat terugkeerde zodra ik Griekenland verliet. Toch psychosomatisch dus, of er hangt hier in mijn kikkerlandje iets giftigs in de lucht. Het was, linksom of rechtsom een razende week op alle fronten. Mijn werk, mijn twee blogs, mijn toneel en mijn hobbies, alle radars draaiden op volle toeren terwijl ik eigenlijk nog stilstond. En net toen ik een tandje bijzette, viel het uurwerk stil. Het is weekend. En ik heb, goddank, helemaal niets gepland.

Lees meer

Korte zomer

Een week geleden had ik mijn voeten in zout water en liet alle gedachten en emoties wegdrijven over zee. Vandaag zijn de hoge kantoorflatten rond Amsterdam Zuid met dreigend donkere wolken versluierd en valt de regen in een ongenadige stroom. Ik ruik doodsangst in mijn kleren. Niet omdat ik dood zal gaan, juist omdat ik ga leven. Ik ben onderweg een zware tekst voor te dragen. Ik ken elk woord, maar de emotie die erbij hoort slaat mijn kortetermijngeheugen vaak dicht. Denken, voelen, angst. En toch, als ik er sta, ben ik weer eens liever hier, dan op dat strand.

Lees meer

Geiten

  Claudia de Breij schreef het boek ‘neem een geit’. Een man had een vol en vies huis, hij vroeg om raad. Hij moest een geit nemen. De man kwam radeloos terug dat het nog voller en viezer was. Hij moest de geit weg doen. Het huis bleek een oase van rust. Dat is een wijze metafoor; zoek je virtuele geiten, doe ze weg. Letterlijk gezien kan ik het er niet mee eens zijn. Alle dieren bieden rust, maar geiten oogsten zoveel effect dat ik er serieus over nadenk geitentherapie te starten. Mijn advies: neem een geit. En hou hem

Lees meer