Blogs in oktober 2017

Overschreeuwen

Het gaat over politiek en liefde tijdens de lunchwandeling. Mijn collega praat en ik luister, zoals ik nou eenmaal best graag lijk te doen tegenwoordig. Ik geloof dat ik meer heb te zeggen dan toen ik altijd aan het woord was. Of minder te verliezen. Er is een bepaalde kalmte die kan komen met de tijd, of misschien is het gewoon een stem in mij die niet meer overschreeuwt hoeft te worden. De antwoorden die ik altijd zocht heb ik nergens gekregen, maar de vragen malen niet meer voortdurend door mijn hoofd. Meestal blijkt wat het is echt goed genoeg.

Naar blog

Biologische klok

Het is half 12 ‘s nachts, en wintertijd. Ze blaast bellen op een leeg metroperron. Onze huid ruikt nog naar zomerzon. We brengen zakken en dozen vol hartjessleutelhangers van het ene huis naar het andere, met het logo van een site die ergens in de lente begon. Nog voor er een wij ontstond. We kijken naar de pakketten. ‘Onze kinderen,’ zegt ze, bijna teder, al willen we beiden geen kind. Mijn biologische klok is compleet in de war. Het is vroeg donker, er is nog bellenblaas, er gloren projecten. Er is nog zoveel liefde om me de adem te benemen.

Naar blog

Eerste jaar

Het is zover; dit zijn de laatste honderd woorden van mijn eerste blogjaar. Op 30 oktober 2016 begon ik, zonder plan, of doel, dagelijks mijn leven te typen. Er is veel gebeurd sinds die eerste honderd woorden. En ook weer niet zoveel veranderd. Ik denk dat ik vooral rust vond. Rust in wie ik ben, rust in hoe ik met dingen omga. Of dat echt zo is, of maar zo lijkt, leer ik waarschijnlijk pas later. Bedankt voor het lezen. Ik hoop dat jullie dat blijven doen. Mijn eerste boek kun je nu bestellen via de link in mijn bio. […]

Naar blog

Dromen

Ik heb veel te lang gedroomd. Een kind hoort te dromen, al is het maar om de angst die elke dag om de hoek kijkt te weerstaan. Een reden te hebben om je door een volgende oppas, les, verandering heen te slepen. De immense verveling te bestrijden van nog een jaar kleuteren. Een kind moet dromen, al is het om te verzinnen waarom ze nu weer buiten haar ouders normen gaat. Om de leegte op te vullen van de ziel die dan al weet dat ze gespleten is, nooit vol meer raakt. Om de nachten zwetend wakkerliggend van een volgende […]

Naar blog

Wintertijd

Het is eind oktober en de klokken gaan vannacht achteruit. Ik staar door mijn raam naar al dat grijs. Vorig jaar was er meer kleur, zie ik in de flarden van dagboek die ik doorploeg op mijn computer. In mij was het net zo grijs. Het is vies en nat buiten. Het is vies en nat in mij. Ik maak een boek van honderden flarden. Dat klinkt als een droom, maar het was nooit de mijne. Daarom voel ik me ook niet ontheemd als het werk me leeg laat. Soms is het zo. Het is eind oktober en de wereld […]

Naar blog

Verstrengeld

Mijn fiets staat verstrengeld met een ander. Het ontroert me. Ik denk terug aan die eerste voorzichtige passen langs een singel in Utrecht, een hand in mijn hand. De voorzichtige aanrakingen, oog in oog, kwetsbaar. Intimiteit van een echtheid dat het pijn doet. Meer pijn dan genot, meer te overwinnen dan je in te verliezen. Toch, gaan. Doen. Open huid en open angst en overwinningen die zo vanzelf lijken, die een slachtveld waren. Een oorlog. Hier zijn we dan, alweer bijna november, alweer helemaal winter, verstrengeld. Niet meer alleen. De onbekende fiets heeft geen standaard. Ik ga wel lopen vandaag.

Naar blog

Vijf euro

Mijn huishomo vraagt me een tweede loempia. Hij gaat vanavond uit eten, maar het begint laat. ‘Vijf euro,’ zeg ik droog. Hij eet hem toch. We vertrekken uiteindelijk eerder dan hijzelf. Naar het afscheidsfeestje van mijn broertje en zijn vriendin, die weer vertrekken naar de andere kant van de wereld.’Tot over twee jaar,’ zeggen we bij het afscheid. Minder wordt het niet. Ons leven samen gaat in intervallen, met oceanen tussen ons. Dat maakt de band niet minder sterk. Ik vraag om een van de polaroidfoto’s, om mee te nemen. ‘Vijf euro’, zegt hij droog. We zijn duidelijk familie.

Naar blog

dsmmeisje

Nog niet zo lang geleden ging bijna niemand naar de psycholoog. Althans, zo leek het. Tegenwoordig is het minder taboe om hulp te zoeken voor je depressie of burn-out. Toch blijft het allemaal vooral binnenskamers. Wat de uitingsvormen van psychische problemen ook zijn, ze hebben een ding gemeen: de mensen die eraan lijden zijn intens alleen. De site dsmmeisjes.nl probeert die eenzaamheid te verlichten. Een half jaar geleden vertelde een vriendin me schoorvoetend dat ze geen banaan durfde te pellen. “Ik heb nooit geleerd hoe dat moet. Op een gegeven moment vraag je er niet meer naar. En nu kijk […]

Naar blog

Elitair

We gaan samen naar een toneelstuk. Ze noemt ons grappend elitair. Het is geen waardeoordeel, maar we zijn onderdeel van een luxe waar ze nooit aan heeft kunnen wennen. Ik zit in mijn vintage jas en rode lippen meer nonchalant chique te zijn dan wie er ook door de deur komt. Ik ben gewend aan uitbarstingen van luxe. Ik ben ook een hippie, bij vlagen. Ik hou van toneel, van het publiek, dat niet alleen maar buitenkant is en ook niet continu binnenkant blootlegt. Dat meebeweegt met wat hen beweegt. Het is een vorm van elitair. Het is ook authentiek.

Naar blog

Dit is later

‘Is dit nu later, als je groot bent,’ zingt Stef Bos, terwijl ik me over bladbestoven paden naar huis spoed. Ineens sta ik te sniffen, zoals hoort bij het seizoen van de weemoed. Ik knabbel aan de volgende zinnen. ‘We hadden grote dromen, want we waren toen nog klein….de meesten zijn geworden wat ze toen niet wilden zijn.’ Ik herinner me hoe gescheurd ik me voelde, toen dat later de mijne was. Die tijden gingen ook onherroepelijk voorbij. Dit is dan echt later, als je groot bent. Ik kan nog alles worden, voor zover ik dat niet al ben.  

Naar blog

Goed verstaander

Haar muur hangt vol kaarten in verschillende formaten en posters. Op de kast staat een beertje, in haar bed ligt schaapje. Ze neemt een potje vitamine D mee, of oogdruppels als het weer zo kriebelt. Ik denk dat ik haar romantiek zie, en ze begrijpt ook die van mij. Ik kan haar familie uitnodigen voor een feest en zij kan me een surprisetrip naar de Caraïben geven. Niemand heeft daar baat bij. Zij wil dood, of ik. Ik ben de meest romantische ziel die ik ken, maar rode rozen krijg je zelden. Romantiek is een persoonlijke taal. Ze verstaat me.

Naar blog

Stil

Ik denk terug aan de eerste keer dat ik brak met een vriendinnetje. Ik zal een jaar of acht zijn geweest. Het vermeende verraad was een dolksteek en erna voelde ik alleen maar koud. Mijn straf was doodzwijgen. Ik heb daarna nooit meer zo met iemand gebroken, wat er ook werd gedaan. Wel heb ik die kou nog vaak gevoeld, en even vaak genegeerd. Of gegild van het huilen tot het pleisterwerk van het plafond afkwam, als de ander brak. Een verdriet die niet in verhouding stond tot het verlies. Want de enige die ik bleef doodzwijgen, was ik zelf.

Naar blog

Ik maak een boek

Ik bundel mijn honderd woorden tot een boek, zodat ik met kerst mijn jaar cadeau kan geven. Dat is leuk, maar ook veel werk. Het redigeren, de beelden, het knippen en plakken, dat gaat nog wel. Maar na een maand of twee ben ik mijn eigen wijsheid spuugzat. Door elke keer een hele dag in een kort stukje te ballen zijn al mijn teksten, vooral die van de wintertijden, heel geconcentreerd in hun emotie. Ik denk dat ik een waarschuwing op de cover ga zetten; geniet maar lees met mate. Voor nu ga ik lekker even ergens lachen. Om niets. […]

Naar blog

Geschonden

Ik eet met mijn gezin en aanhang in een restaurant. Om er te komen moeten we de dam over, iets wat ik geen mens aanraden kan. Ik pak haar hand vast, de ongeschondene. Terwijl ik me door stromen toeristen heen navigeer weet ik zeker dat ik niet voor het leven trouw blijf aan Amsterdam. Sommige dingen zijn veranderlijk. Andere hopelijk niet. Eenmaal in het restaurant verbergt ze haar hand in haar mouw, maar haar geest is deze middag vrij. Ik hoor bij haar, zij hoort bij mij. Ik weet genoeg van geschonden zijn om die verborgen hand lief te hebben.

Naar blog

Trots op je

Ik ben trots op je. Voor al de keren dat je doorging, waar iedereen was gestopt. Voor al de keren dat je stopte, waar anderen verder ploeterden. Voor elke keuze die je maakte om in het leven vast te bijten. Voor alle keren dat je koos om je van je leven los te maken. Voor die ochtenden dat je besloot op te staan om je in te zetten, terwijl je overmand was door pijn, verdriet, eenzaamheid. En alle keren dat je bleef liggen. Je hebt geen toekomstbelofte om in te lossen. Ik ben trots op wie je, altijd al, bent.

Naar blog

Help

We zochten een huis in een specifieke wijk. We bezochten er een. Het was prachtig, maar oud, drie verdiepingen, een tuin. Voor we weggingen wilde de makelaar er nog een laten zien. Lagere prijs, mooier binnenwerk, een hoekhuis, grotere tuin. Daarbinnen stonden teksten op de muren. Alles was aangeraakt, overal was gekrast. Op de zolder stond ‘ik zie ze, ze zijn hier’. Iets onduidelijks en dan ‘Help.’ De makelaar trok wat wit weg. ‘ Iemand die uit het instituut is ontsnapt sliep hier een tijd. We knappen het natuurlijk helemaal op.’ Het instituut is een onderdeel van mijn werk. ‘Help,’ […]

Naar blog

Rode BMI

Ik sta een rondje touwtje te springen in het nog altijd stralende herfstweer. Ik denk met een beetje weemoed terug aan de tijd dat mijn gewicht moeiteloos in het lichtrood van de dubieuze schalen der BMI bleef staan. Officieel overgewichtig, want ja, ik heb een Rubensbouw en dat is de schaal onbekend, maar wel kerngezond. Ik was puber en mijn lichaam was in balans. Mijn hoofd verre van. Het is nu meer andersom, denk ik. Dat is ook wat waard. Mijn pogingen tot sport zijn een tikje halfhartig. Lekker is het wel, maar dat kan ook komen door de zon.

Naar blog

Thuisbezorgd

Ik kan niet koken. Gelukkig kan ik andere dingen, zoals boodschappen, en bevind ik me bijna altijd in de buurt van iemand die wel de toverkunst beheerst om van zo’n bos rauwe groenten en onaangenaam harde pastabrokken iets eetbaars te maken. Vanavond ging dat mis. Een curry die laf in mijn mond draalde maar in nasmaak pittig was. Alsof ik natte washandjes kauwde die uiteindelijk alsnog met scherpe tanden mijn tong in beten. Het smaakte, kortgezegd, alsof ik het zelf had klaargemaakt. “Vies” zegt ze. Ik roep mijn trouwe vriend thuisbezorgd in. Eten bestellen is ook een van mijn talenten. 

Naar blog