Overschreeuwen

Het gaat over politiek en liefde tijdens de lunchwandeling. Mijn collega praat en ik luister, zoals ik nou eenmaal best graag lijk te doen tegenwoordig. Ik geloof dat ik meer heb te zeggen dan toen ik altijd aan het woord was. Of minder te verliezen. Er is een bepaalde kalmte die kan komen met de tijd, of misschien is het gewoon een stem in mij die niet meer overschreeuwt hoeft te worden. De antwoorden die ik altijd zocht heb ik nergens gekregen, maar de vragen malen niet meer voortdurend door mijn hoofd. Meestal blijkt wat het is echt goed genoeg.

Read more

Biologische klok

Het is half 12 ‘s nachts, en wintertijd. Ze blaast bellen op een leeg metroperron. Onze huid ruikt nog naar zomerzon. We brengen zakken en dozen vol hartjessleutelhangers van het ene huis naar het andere, met het logo van een site die ergens in de lente begon. Nog voor er een wij ontstond. We kijken naar de pakketten. ‘Onze kinderen,’ zegt ze, bijna teder, al willen we beiden geen kind. Mijn biologische klok is compleet in de war. Het is vroeg donker, er is nog bellenblaas, er gloren projecten. Er is nog zoveel liefde om me de adem te benemen.

Read more

Eerste jaar

Het is zover; dit zijn de laatste honderd woorden van mijn eerste blogjaar. Op 30 oktober 2016 begon ik, zonder plan, of doel, dagelijks mijn leven te typen. Er is veel gebeurd sinds die eerste honderd woorden. En ook weer niet zoveel veranderd. Ik denk dat ik vooral rust vond. Rust in wie ik ben, rust in hoe ik met dingen omga. Of dat echt zo is, of maar zo lijkt, leer ik waarschijnlijk pas later. Bedankt voor het lezen. Ik hoop dat jullie dat blijven doen. Mijn eerste boek kun je nu bestellen via de link in mijn bio.

Read more

Dromen

Ik heb veel te lang gedroomd. Een kind hoort te dromen, al is het maar om de angst die elke dag om de hoek kijkt te weerstaan. Een reden te hebben om je door een volgende oppas, les, verandering heen te slepen. De immense verveling te bestrijden van nog een jaar kleuteren. Een kind moet dromen, al is het om te verzinnen waarom ze nu weer buiten haar ouders normen gaat. Om de leegte op te vullen van de ziel die dan al weet dat ze gespleten is, nooit vol meer raakt. Om de nachten zwetend wakkerliggend van een volgende

Read more

Verstrengeld

Mijn fiets staat verstrengeld met een ander. Het ontroert me. Ik denk terug aan die eerste voorzichtige passen langs een singel in Utrecht, een hand in mijn hand. De voorzichtige aanrakingen, oog in oog, kwetsbaar. Intimiteit van een echtheid dat het pijn doet. Meer pijn dan genot, meer te overwinnen dan je in te verliezen. Toch, gaan. Doen. Open huid en open angst en overwinningen die zo vanzelf lijken, die een slachtveld waren. Een oorlog. Hier zijn we dan, alweer bijna november, alweer helemaal winter, verstrengeld. Niet meer alleen. De onbekende fiets heeft geen standaard. Ik ga wel lopen vandaag.

Read more