Blogs in november 2017

Voorfeestdagen

Het is 30 november. Ik ben nog nooit zo gelukkig geweest. Euforisch wel. Het jachtige gevoel dat daar bij hoort, dat brandende, is een reden om te leven, maar geen geluk. Buiten euforisch was er alleen zwart. En toen ik antidepressiva kreeg, grijs. En toen ik aan mezelf ging werken zo’n halve lentedag. Maar nu is het 30 november. En ik, die van de winter niets kan verwachten, zeker niet van de voorfeestdagen, lach. Dat is onvoorstelbaar, onbestaanbaar, alsof er vandaag aliens zijn geland in Madrid. Het is ook waar, echt gebeurd. Ik heb voor het eerst de winter ingekleurd. […]

Naar blog

Ladies Night

We gaan naar Pathe ladies night want dat is weer eens wat anders. Heel anders. De ‘bubbels’ zijn lekker maar het vingerhoedje klein. De kraampjes met vrouwendingen een beetje treurig. Het vermaak bestaat uit een loterij. Een shirt met het glitterdoodshoofd valt op rij twee, stoel zestien. ‘Oh god, dat ben ik,’ zegt mijn vriendin, duidelijk ontstemd. De film is goed, dat wel. We eten popcorn en de oreo’s uit de goodiebag en kruipen als enigen zo diep in elkaar als de stoelen ons toestaan. ‘Al die vrouwen’, zegt ze, weer op het station. ‘Je zou er hetero van worden.’

Naar blog

Herinneringen

Ik reken mijn koffie af met een hand kleingeld. Duitsland mag op vele gebieden vooruitstrevend zijn, betalen doe je er in de meeste gevallen nog met klinkende munt of knisperend briefgeld. De bankbiljetten bleken weer eens veranderd. Geen idee wanneer, thuis hou ik mijn pasje tegen een contactpunt en mijn portemonnee leeg. Andere herinneringen aan de dagen eruit zijn de behoefte aan weekend – ik wil slapen – en trek in mandarijnen – een vitamintekort. Ik zoek de meest onrijpe uit, want ik hou van jong. Zoals ze vroeger bij een van de beste tv-shows ooit zeiden; gelukkig hebben we […]

Naar blog

Vrolijk kinderfeest

Ik verberg de ene na de andere scheldkanonnade op mijn facebooktijdlijn. Sint was dit jaar op bezoek met wat minder donkere knechten, en een foto leidt tot discussies waar de honden geen pepernoot van lusten. Ik hou niet van censuur, en over woorden als ‘snol’ en ‘hoer’ zul je me tijdens een biertje niet horen. Bij een kinderfeest vind ik het minder. Ikzelf ben als lesbienne sterk voor de regenboogpiet; hoe meer vrolijkheid, hoe beter. Helaas blijkt die ver te zoeken. Ik denk dat ik tot zes december een zak over mijn hoofd trek. Van mij hoeft dit gezeurpiet niet.

Naar blog

Weekendeinde

We gaan de stad uit die we net een dag kennen. We hebben nog geen traditionele problemen als dagen vol regen of een afslaande motor gehad. Ik snurkte zelfs voor mijn doen uitzonderlijk zacht op onze gezamenlijke hotelkamer. Het venijn zit hem dit keer niet in de staart, we rijden vlot en fileloos naar huis. Daar vind ik mijn vriendin. Ik ben gek op de drie stellen en de baby waar ik het weekend mee doorbracht, toch is het even een verademing. Een weekend weg is heerlijk, maar thuiskomen is inmiddels ook fijn. Ik heb eindelijk weer mijn eigen gezin.

Naar blog

Of je worst lust

Hamburg heeft een rauw soort schoonheid. Het is iets typisch Duits, dat lelijke dat eigenlijk mooi is. We proberen curryworst te vinden. Ook typisch Duits, maar hier nauwelijks te vinden. Op de hoek bij een bekend kraakpand zijn we afgeleid door politiebussen en schelle muziek. Er gebeurt iets. We zijn nieuwsgierig, maar ook hongerig. Er is een snackbar die curryworst verkoopt. Weer buiten blijkt dat we een demonstratie van lesbiennes hebben gemist. We stappen binnen in het kraakpand, maar omdat onze groep lesbiennes met een man reist hebben ze ons vandaag liever niet. Jammer, wel, maar de curryworst was heerlijk.

Naar blog

Showstad

Ik laat me graag dingen overkomen. Dan raak ik niet gestrest over wat ik zou kunnen missen. Dus vertrek ik op roadtrip naar een stad waar ik niets van weet. We eten onderweg in de McDonalds omdat het kan, belanden in twee files en zijn er dan. Hamburg met erotische clubs op elke hoek, vuurwerk en kerstmarkten, uiterlijke vertoon maar ook zwervers midden op straat. Als je in Amsterdam de toeristische kant uitkijkt lijkt het er op,  maar zoveel show valt toch rauw op mijn dak. Las Vegas van Europa. Ik ben benieuwd of we morgen een andere kant zien.

Naar blog

Inpakken

Ik slinger wat truien in een tas. Het wordt een koud weekend in Hamburg. Zoals altijd ben ik eigenlijk bezig een website in elkaar te zetten, mijn toneelles te verwerken, en wat woorden te schrijven tussendoor. Het zou mijn wereld makkelijker maken als ik nu met een lijstje aan het afvinken was wat ik mee moest nemen voor een weekendje weg. En dat dat dan even mijn focuspunt was. Maar helaas, ik werk maar zelden met onverdeelde aandacht. Ik heb dus maar geleerd te leven met altijd wel iets te vergeten. Het is geen slecht leven. Ik ga op reis.

Naar blog

Er doorheen spelen

Daar stonden we dan, opnieuw te kijk met onze labels – depressie, angst. Op een industrieterrein in Amersfoort. Het voelde minder onwennig dan de eerste keer. Misschien omdat we, na het eerdere evenement, overal bekende gezichten tegen kwamen. Of door onbekenden werden herkend. Misschien was het de heldere openingslezing. ‘Tegenwoordig heeft elk kind ADHD en iedereen een narcistische ex.’ Met de boodschap dat wat erachter ligt niet zo belangrijk is als wat je ermee doet. Ik denk niet dat ik aan evenementen ga wennen, maar me er doorheen acteren lukt weer. De zon brak nog even door en dat helpt […]

Naar blog

Wasexperiment

Het is een dag met veel woorden na een nacht waar geen lach in school. Aan het einde wil ik vooral niet praten. Gelukkig hebben mijn favoriete mensen de boodschappen al gedaan en het eten bereid. Mijn bandbreedte is op, de laatste rek is eruit, het elastiek staat op knappen. Ik gooi per ongeluk mijn maandverband bij de kleren in de wasmachine en hoop dat je daar straks niets van ziet. Anders sta ik morgen met stukjes papier in een tandpastafabriek in Amersfoort. Een intrigerend vooruitzicht, maar die bewaar ik voor de volgende keer. Vandaag is dit mijn laatste woord.

Naar blog

Lege ogen

Het klinkt soms zwaar, maar vaak wordt er hier juist heel veel gelachen. Om echt leuke dingen, zoals woordspelingen en grappen. Om minder leuke ontregelingen, zoals winterdips en menstruatie. Om dingen geboren uit eenzaamheid die de eenzaamheid verzwaren, zoals borderlinebuien en kerst. Sommigen zweren bij lijstjes, anderen bij sporten, en ik, ik sta op omdat ik de humor nog in alles zie. Ook al is die zwart. Ik lach dus ik leef. Eigenlijk kan ik uiteindelijk overal wel om lachen, zolang het om mezelf gaat. Nooit om andermans verdriet. Vandaag kreeg ik heel zwaar nieuws. Deze dag lach ik niet.

Naar blog

Viertal

We zitten met zijn vieren aan een vegetarisch diner. Een van ons praat honderd uit, de drie anderen luisteren langzaam mee. De thema’s die steeds terugkomen zijn emotionele stabiliteit en fysieke nabijheid. Beiden hangen nogal veel met elkaar samen. Degene met de meeste woorden en energie is degene die altijd de grootste fysieke afstand bewaart. Je kan het gooien op haar ADHD. Maar ineens lijkt het me heel logisch, voor iemand die geen nabijheid kan verdragen, dat de behoefte aan menselijk contact zich op een andere manier ontsluit. Uiteindelijk voelen we ons allemaal toch emotioneel veilig genoeg voor een groepsknuffel.

Naar blog

Uitknop

Ik heb een doffe dag. Dat is altijd een lekkere bijwerking van ongesteldheid, of de tientallen pijnstillers waar ik tijdelijk op leef. Ik kan het frustrerend vinden als ik niet meer het gesprek van mijn buren kan volgen, het gevelwerk opmerken, drie appgroepen volgen en een site in elkaar klikken. Ik kan even geen tien informatiestromen tegelijk beheersen. Ik voel me dan een beetje blind. Maar het is dus ook wel lekker. Alsof er een uitknop zit op mijn altijd razende, verzinnende, spelende gedachten. Ik geef mezelf een knuffel, want ik vind mij lief vandaag. Laat die buikpijn maar komen.

Naar blog

Welterusten

‘Ik word gek van settings’ leg ik uit. Vandaag ben ik thuis, op werk, een zaal, een congresruimte. Ik kan maar twee settings per novemberdag aan. Ik weet dat het een autistische trek is. Mijn laatste psycholoog opperde dat als mijn mogelijke diagnose.  Ik denk dat ik alle diagnoses al eens heb overwogen. Ik herken me gedeeltelijk in allemaal en ik vind in geen enkele herkenning. Al denk ik dat winterautisme me wel zou passen. Net als relatieborderline. Jammer dat die labels niet bestaan. ‘Oh ja.’ antwoordt mijn collega. ‘Dat ken ik wel.’ Zie je. Ben ik toch gewoon normaal.

Naar blog

Bijna maart

Ik doe mijn best, met zo af en toe een zomerjurkje onder een dik vest, maar het is erg november. Mijn energie is zoals vanouds van tweehonderdtachtig keer mens naar ongeveer vijfentwintig procent van een kasplantje gedaald. Ik raak er aan gewend. Er tegen vechten heeft me niet veel meer opgeleverd dan een reeks depressies. Het ondergaan bleek uiteindelijk efficiënter. Ook werkt mijn leeftijd wat mee, met het ouder worden gaan de jaren sneller. Ook de winter. Ik moet alleen nog even door die verschrikkelijke feestdagen heen te worstelen en voor ik het weet is het weer maart en licht.

Naar blog

Welbespraakt

Ik probeer mijn toneelteksten te leren. Ik blijf in mijn hoofd de vreemdste volzinnen scanderen. Het contrasteert met mijn eigen taalgebruik. Ik ken veel woorden, maar als ik moet spreken vind ik meestal niet de juiste. Je zal me vaak horen brabbelen over niets of vertellen over iets heel inhoudelijks, maar zeer zelden over wat me echt raakt. En als ik dat doe krijg je het beeld ook nog eens in kleine puzzelstukjes. In het toneelstuk speel ik een boodschapper die wel wanten weet van woorden. Ik ben benieuwd of ik dit jaar mijn rol het echte leven in sleep.

Naar blog

Gay cat

Mijn kat kreeg de naam Peper omdat ze bij onze eerste kennismaking de kamer rond rende alsof ze dat in haar reet had. Een slordige 15 jaar later doet ze dat nog steeds. Ze is miniatuur en lichtgewicht en speelt met kurken alsof ze zes maanden is. Niemand zou haar voor ouder dan een kitten aanzien. Daarin verschilt ze niet veel van de vrouwen waar ik relaties mee heb. Vanmiddag nam de vrouw waar ik een relatie mee heb deze foto van de poes die mijn oudste en langste partner is. Je kunt zien dat ze uit een homonest komt.

Naar blog

Doorsnee zondag

‘Wat kan ik eigenlijk nog vertellen over ons zondagsritueel?’ vraag ik me af als we ons naar het terras begeven. Daar staan vijf kinderen natte herfstbladeren in het vuur te duwen. Even verderop slaat een meisje, nauwelijks twee, met nepzwaarden in een plas regenwater. En vervolgens op de rug van haar moeder. Een dikke kat kruipt onder de haard door. Ik zie een vonk. ‘Doe jij de kat even uit?’ Ze staat twee stappen dichterbij en reageert meteen. Even later schurkt hij alweer langs mijn been. Ik aai hem, ruik het verbrande haar aan mijn vingertoppen. Gewoon een normale zondag.

Naar blog