Blogs in december 2017

Proost

Het is een trage dag waarbij we gewoon eten, lezen of tv-kijken wanneer we er zin in hebben en het uitvoerige geknal buiten negeren. De één na de andere wens komt via app en facebookmessenger binnen, maar ik heb nog geen zin in een nieuw jaar. Ik vond 2017 eigenlijk best oké. Ik richtte dsmmeisjes op, ik deed een paar grote projecten op werk, ik bracht een boek uit, ik deed een toneelstuk. Ik begon te daten met de jonge vrouw die nu nog naast me zit. Het was een goed jaar. 2018 heeft grote schoenen om te vullen. Proost.

Naar blog

Troost

De NOS-tips bij nieuwjaar zijn heel behulpzaam. Zo mag je je angstige huisdier troosten. Een snelle google-actie leert me dat dat geen schot voor open doel is. Tot zeer kort geleden negeerden we bange honden. Nou ja, een generatie geleden stuurden we een bang kind tijdens onweer ook weer terug naar haar bed, dus eigenlijk verbaast het me niet. Wel dat zoveel mensen nog volhardend zijn in deze mythe. Het is al bijna tien jaar geleden dat ik psychologie en biologie studeerde, maar neem in ieder geval vanuit mijn ervaringsdeskundige kant aan; bij angst is troost een hele normale reactie.

Naar blog

De kern

Ik ben depressief geweest, ik ben hypomanisch geweest, ik ben donker geweest, ik ben suïcidaal geweest. Ik ben agressief geweest, ik ben over mensen heengedenderd, ik heb mensen vernederd, gepest, emotioneel gekrenkt en ook wel eens fysiek geraakt. Ik ben slecht geweest, en op een verschrikkelijke manier goed. Maar het allerergste wat ik ooit ben geweest is niets. Er was een moment dat ik eindelijk grote schoonmaak hield en alles wat ik voelde in een laatje stopte, dat op slot deed en de combinatie vergat. Ik was er van overtuigd dat wie ik vroeger was zo intens slecht was dat […]

Naar blog

Vuurwerk

Het is 29 december en ik heb pas een keer een knal van vuurwerk gehoord. Nu leefde ik de afgelopen weken onder een steen. Ik mag er nu onderuit. En meteen sloeg de eerste bom toe. Levensgevaarlijk speelgoed voor een diersoort die helemaal niet zover van de chimpansee afstaat. Nieuwjaarsnacht is grimmig in mijn stad, vol dronken mensen met een lichttekort en een kerstdepressie die hun handen niet thuishouden. Of dat alleen doen om vuur te gooien naar voorbijgangers. Ik roep al tien jaar dat ik de stad deze dagen uitga. Dit jaar doe ik het voor het eerst echt.

Naar blog

Schreeuwen

Soms wil ik schreeuwen om niets. Omdat het allemaal even zwaar is en het naar is om je dan alleen te voelen. Ik heb een behoorlijk explosief relatieverleden, ook in ruzie passioneel. Het porren in pijn en de intense opluchting dat je samen aan de andere kant de band weer aanleggen kan. Want boosheid voelen durf ik alleen als ik heel erg vertrouw. Er zijn in de loop van mijn jaren heel wat kinderen met badwater weggespoeld en trauma’s aangeraakt. Toch wil ik nog steeds soms schreeuwen om niets. Om dan te beseffen dat alleenvoelen niet hetzelfde is als alleenzijn.

Naar blog

Extravagant toetje

Het is een grote dag in mijn kleine bestaan en na weken stress gaan de luiken weer open. Het is grappig te merken dat de stress van anderen juist dan begint. Voor mij is het bevrijdingsdag. De molensteen breekt van mijn nek, ik voel ineens van voren dat ik ook van achteren leef en dat de wereld helemaal niet klein is. Het echte werk moet nog beginnen maar het voor mij inspannende en spannende gedeelte is gedaan. Nu hoef ik alleen maar verder te bouwen terwijl anderen het onderhouden overnemen. Een extravagant toetje na een toch al buitengewoon succesvol jaar.

Naar blog

Veilig

Om drie uur in de nacht word ik wakker van de deurbel. Twee keer. Het kost me een paar uur en een sluiptocht door het huis om in te slapen. ‘s Ochtends belt de buurman aan. In onze berging is ingebroken. We moeten meteen in crisismodus. Politie, VVE, spoedklusjesmannen. Dan eindelijk avond. Ik kijk een niet-kerstfilm met mijn vriendinnetje, hou haar vast tot we geen adem meer hebben. ‘Wat bindt jullie?’ vraagt de lange man van mijn huishomo me later. ‘Dat we hetzelfde naar de wereld kijken,’ zeg ik. ‘Dat ik me met haar helemaal veilig voel,’ denk ik erbij.

Naar blog

Kerst voor zomermensen

Mijn huishomo staat vanaf 10 uur in de keuken om een vegetarisch vijfgangendiner te bereiden. Ik ben de helft van mijn lijstje vergeten, dus moeten we weer de supermarkt in. Als we met ons drieën Chicago kijken krijg ik een appje ‘hoe is kerst?’ Mijn eerste gedachte is ‘huh, kerst?’. Ik heb een gezellige avond met mijn favoriete wezens. Als het niet zo grijs was, ik niet zo moe, had ik van deze winter geen idee. Tot de klap toch valt. ‘Alles komt goed,’ zegt ze als ze weg gaat. Dat is waar. Ook door deze maand komen we heen.

Naar blog

Kerstpakket

Ik kan het gebaar van een kerstpakket waarderen. De praktijk is wat weerbarstiger. Zo zeulde ik afgelopen week zo’n grote doos met de metro naar huis, want op de fiets past hij niet. Daar zette ik hem neer voor mijn huishomo en vriendin, met de mededeling ‘gaan jullie er om vechten, dan haal ik de boodschappen’. Ik weet nooit zo goed wat ik met de spullen aanmoet, maar zij worden er blij van. Vanochtend stond ik met enige opluchting het stevige karton in te kleine hapjes te scheuren voor de container. Leuk gebaar, maar ik ben er weer klaar mee.

Naar blog

Sterren

Het vergt moed om te veranderen. In verandering zoek ik een zomerse dag en moet ik steeds een eindeloze nacht door. Dus blijf ik liever in een vertrouwde cirkel draaien, keer op keer, zelfs als ik weet dat het me nergens heen brengt, zelfs als ik weet waar de pijn toe gaat slaan. Daarbuiten die cirkel kan er drijfzand liggen, en slangen op onvertrouwde paden, valkuilen die ik niet al duizend keer hebt gezien. Toch koos ik het afgelopen jaar voor verandering, bewust, met open armen. En al is het nog geen zomer, moet je al die sterren eens zien.

Naar blog

Kinderfiets

‘Dag klein meisje’ zeg ik bij het afscheid, denk er ‘op je kinderfiets’ bij. Ik ben heel moe en mijn normaal vrij abrupte gedachtesprongen zijn nu ronduit associatief. Ik begon na een gesprek over tenen over knoflook en gooide er na een zin die startte met het woord ‘liever’ een liedje over kipsleverworst in. Ergens was deze dag ineens over, is het weekend, is het vier dagen vrij. En is ze jarig. Niet zo klein meer, misschien, maar worden we eigenlijk wel ouder? Ik zit nog steeds af en toe in mijn hoofd op die kinderfiets. Nu bijna zonder zijwieltjes.

Naar blog

Laatste dagen

Het is de donkerste dag van het jaar, en dat kun je zien. Alleen ergens in de middag komt er nog een dot traag licht door de wolkenvelden heen. Terwijl we ons op deze laatste dagen stevig in onze deadline vastbijten, neemt de ene na de andere collega afscheid. ‘Fijne vakantie, fijne jaarwisseling!’ Ik knipper even met mijn ogen als ik besef dat we straks, tijdens onze laatste uren in dit project, vrijwel alleen op onze afdeling zullen zijn. Ik had er nog niet over nagedacht. Ik heb niet zoveel tijd om na te denken. Dat voelt eigenlijk wel fijn.

Naar blog

Pikante kerst

Zoals elke apotheek in elke plaats heeft de mijne standaard een balie te weinig open en twee medewerkers die tijdens werk in gesprek raken. Vandaag kan ik de apothekers niets verwijten, ik zie ze opschalen van een naar vijf medewerkers in het kleine uur dat ik op een plastic bankje zit. Het helpt niet. Iedere patiënt lijkt pillen te moeten inslaan voor de feestdagen. De antidepressiva en oxazepam zijn niet aan te slepen. Maar ook tijgerbalsem komt voorbij. Waarschijnlijk voor stijve spieren, maar ik word er wel een beetje lichter van. Misschien heeft iemand toch een pikante kerst in gedachten.

Naar blog

De winter

Het is die week dat ik op werk nog half slaap omdat de ochtend midden in de nacht begint en ik net lekker bezig ben als de kerstborrel alweer aanklopt. Ik heb het koud en donker. Voor het zoveelste jaar vraag ik me af of ik als enige de winter anders beleef. Ik wil, maar het kost zo veel, veel te veel. Ik weet dat ik mezelf opdraag dat ik wil willen, dat ik kan doorzetten. Maar als ik kon kiezen tussen deze dagen beleven, of wachten tot ik uit mezelf het leven omarm? Dan bleef ik toch liever heel.

Naar blog

Levensechte herinnering

Ik sleep me van mijn werk naar mijn kamer, waar de verwarming staat te gloeien en kruip in mijn cocon. Taken in verschillende stadia grijnzen me aan vanuit de dozen in hoeken, ik negeer ze voor nu. Ik voel stress, ik mis de zon. Even glijd ik een herinnering in, het leven voordat ik met leven begon. Een andere kamer, lichter, maar kouder, mijn machteloze kreten, de onschuldige maar tot slachtoffer gemaakte muur. Niets kunnen bereiken, niemand kunnen worden, nooit iets zullen zijn. Door de raderen glippen, tussen de spleten verdwijnen. Ik knipper en de levensechte herinnering is weer voorbij.

Naar blog

Paarden, goden en baby’s

Meestal knuffelen we op zondag poezen op ons terras, of geitjes op de boerderij, maar deze week ben ik nog iets meer gestrest dan anders. Dus gaan we voor een baby. Ik heb geen kinderwens, veel mensen denken daarom dat ik niet van kinderen hou. Dat is niet waar. Ik hou niet van mensen die praten over baby’s alsof er niets anders bestaat op de wereld. Dat geldt ook voor mensen die op die manier praten over paarden, god, of wat dan ook. De meeste paarden, goden en baby’s kan ik echt prima waarderen. Als ik met ze knuffelen mag.

Naar blog

Een dag nacht

Ik heb de wekker niet gezet en word om drie uur wakker naast een telefoon die in al zijn stilte roodgloeiend staat. Het is duidelijk dat ik niet meer eenzaam zal sterven, pas gevonden als een buurvrouw komt kijken waar de stank vandaan komt. Ik drink vier koffie en ga op enveloppenjacht. Ik bots bijna tegen vrienden uit een eerder leven, kijk een andere kant uit, vind de gewenste enveloppen en eet een pizza. Het was een rare dag, die vooral bestond uit nacht. Ik wroet in de oude wonden. Ik geloof dat ze weer open, maar niet ontstoken zijn.

Naar blog

Gaat het wel goed

  Iemand die ik al heel lang ken vraagt hoe het met me gaat. ‘Ik had het nog over je. Je werkt, gaat naar je huishomo en hebt een boek. Maar hoe gaat het verder in je leven?’ Ik ben een beetje verbaasd. ‘Ik ben heel verliefd,’ zeg ik hem. Dat heeft hij niet meegekregen blijkt. Ook niet mijn talloze zijprojecten en toneel. Tijdens de lunchwandeling klapperen mijn oren er nog steeds een beetje van. Mijn medewandelaar moet vooral lachen om het boek. ‘Dat klinkt in die zin alsof het weinig is. Ik zou willen dat ik er een had, […]

Naar blog