Piepjonge geitjes

Op de geitenboerderij is het al volop lente. Zo’n dertig piepjonge geiten spelen in het open hok. De vacht is nog zacht, ze zijn ongedurig en ze sabbelen wat af. Met vijf beestjes op schoot luister ik ongewild mee met een vader die in een conferencecall belandt. Zijn zoon rent achter de geiten aan en werpt ze bruut omver. Ik hoor af en toe ‘Doe niet! Sorry, mijn zoon is wat hardhandig, wat zei je?’. Ik kijk naar een andere vader, op zijn rug in het hooi, met stapels verrukte miniatuurgeiten op zijn lichaam. Zijn zoon duwt de geiten niet.

Read more

Mirtazapine

Het stond zwart op wit in mijn psychologieboeken. Antidepressiva; we weten niet wanneer het werkt en wanneer niet. In de meeste gevallen is het een doekje tegen het bloeden, een tijdelijke verlichting, een ondersteuning van een therapie. Mensen ondervinden hinder van de bijwerkingen. Mensen vervlakken of verliezen hun libido. Het stond er, naast een kader over depressie. En al erkende ik elk symptoom ook toen al, hulp zoeken deed ik niet. Pas toen ik niet meer kon leven op mijn tandvlees, omdat die onbedaarlijk begon te bloeden, pas toen mijn nog jonge lichaam het opgaf, pas toen uit bed gaan

Read more

Onderweg

“Het is veel werk, het wordt heel mooi. Ik kan er nu al van genieten,” zeg ik, nadat ik een monoloog hield over een persoonlijk project. “Ik wou dat ik dat kon, van iets groots bij voorbaat genieten,” antwoordt mijn wandelgenoot. Ik wist eigenlijk ook niet dat ik het kon. Ik kan best stoer doen, maar zie stiekem vooral beren op de weg. Ik werk graag mee maar wil geen verantwoordelijkheid. Tenzij iets direct mijn hart in gaat, dan kwijt ik me zenuwachtig van de taak. Maar nu heb ik die bedenkingen niet. Er ligt iets groots in het verschiet.

Read more

Avondzon

Ik sta op het punt naar beneden te lopen als me wat vreemds opvalt aan mijn huiskamer. Het duurt even voor ik door heb dat aan de kamer niets veranderd is. Behalve dat ik hem kan zien. Het is licht buiten. Natuurlijk is het slot van mijn fiets nog steeds verroest, de metro nog steeds te laat, mijn werk nog steeds te druk en mijn vakantie mij nog iets te ver weg. Maar over niet al te lange tijd ploffen we na werk op een bankje en streelt de zon ons nog tot s ‘avonds laat. Ik kan niet wachten.

Read more

Vakantieangst

Mijn ouders namen me jaar na jaar op vakantie. Ademloos luisterde ik naar conversaties van andere kinderen, urenlang plande ik erin te springen. Ik durfde nooit. Van buiten zag je me als iemand die geen zin had in contact. Van binnen plande ik in doodsangst een sprong. Mijn hele lijfje smeekte om iemand te leren kennen. ik beefde al bij het idee een stap ernaar toe te zetten. Soms had ik na anderhalve week moed verzameld. Het is raar daaraan terug te denken. Veel mensen herkennen deze extreme angst helemaal niet in mij. Maar hij is zeker nog niet voorbij.

Read more