Blogs in januari 2018

Piepjonge geitjes

Op de geitenboerderij is het al volop lente. Zo’n dertig piepjonge geiten spelen in het open hok. De vacht is nog zacht, ze zijn ongedurig en ze sabbelen wat af. Met vijf beestjes op schoot luister ik ongewild mee met een vader die in een conferencecall belandt. Zijn zoon rent achter de geiten aan en werpt ze bruut omver. Ik hoor af en toe ‘Doe niet! Sorry, mijn zoon is wat hardhandig, wat zei je?’. Ik kijk naar een andere vader, op zijn rug in het hooi, met stapels verrukte miniatuurgeiten op zijn lichaam. Zijn zoon duwt de geiten niet.

Naar blog

Mirtazapine

Het stond zwart op wit in mijn psychologieboeken. Antidepressiva; we weten niet wanneer het werkt en wanneer niet. In de meeste gevallen is het een doekje tegen het bloeden, een tijdelijke verlichting, een ondersteuning van een therapie. Mensen ondervinden hinder van de bijwerkingen. Mensen vervlakken of verliezen hun libido. Het stond er, naast een kader over depressie. En al erkende ik elk symptoom ook toen al, hulp zoeken deed ik niet. Pas toen ik niet meer kon leven op mijn tandvlees, omdat die onbedaarlijk begon te bloeden, pas toen mijn nog jonge lichaam het opgaf, pas toen uit bed gaan […]

Naar blog

Onderweg

“Het is veel werk, het wordt heel mooi. Ik kan er nu al van genieten,” zeg ik, nadat ik een monoloog hield over een persoonlijk project. “Ik wou dat ik dat kon, van iets groots bij voorbaat genieten,” antwoordt mijn wandelgenoot. Ik wist eigenlijk ook niet dat ik het kon. Ik kan best stoer doen, maar zie stiekem vooral beren op de weg. Ik werk graag mee maar wil geen verantwoordelijkheid. Tenzij iets direct mijn hart in gaat, dan kwijt ik me zenuwachtig van de taak. Maar nu heb ik die bedenkingen niet. Er ligt iets groots in het verschiet.

Naar blog

Avondzon

Ik sta op het punt naar beneden te lopen als me wat vreemds opvalt aan mijn huiskamer. Het duurt even voor ik door heb dat aan de kamer niets veranderd is. Behalve dat ik hem kan zien. Het is licht buiten. Natuurlijk is het slot van mijn fiets nog steeds verroest, de metro nog steeds te laat, mijn werk nog steeds te druk en mijn vakantie mij nog iets te ver weg. Maar over niet al te lange tijd ploffen we na werk op een bankje en streelt de zon ons nog tot s ‘avonds laat. Ik kan niet wachten.

Naar blog

Vakantieangst

Mijn ouders namen me jaar na jaar op vakantie. Ademloos luisterde ik naar conversaties van andere kinderen, urenlang plande ik erin te springen. Ik durfde nooit. Van buiten zag je me als iemand die geen zin had in contact. Van binnen plande ik in doodsangst een sprong. Mijn hele lijfje smeekte om iemand te leren kennen. ik beefde al bij het idee een stap ernaar toe te zetten. Soms had ik na anderhalve week moed verzameld. Het is raar daaraan terug te denken. Veel mensen herkennen deze extreme angst helemaal niet in mij. Maar hij is zeker nog niet voorbij.

Naar blog

Geen toekomst

Met acht vrouwen, een man en de liefste baby die er is lopen we over het Drentse platteland. Ik hou van kinderen in mijn buurt, zeker zo’n schattig exemplaar als deze, maar ik geloof toch echt dat ik er zelf geen wil. Ik droom er ook niet van de wereld over reizen, of een groot huis bezitten. Op een derde van mijn leven weet ik nog altijd niet of ik ergens naar wil streven. Het enige levensdoel dat ik voor me zie en dat ik ook al heb waargemaakt is deze. Elke dag opnieuw zoeken naar wat me onverwacht raakt. 

Naar blog

Leeg hoofd

Ik zit met een vriendin, haar vriend en hun baby in een gigantisch huis in het verre Drenthe. Naast de hunebedden. De rest van de meidentroep is onderweg. Tijdens het eten hebben we het over Zuid-Afrikaanse taal, mooier dan Nederlands, waar een slipje een ‘amperbroek’ heet. We zoeken nieuws op waar een mens wel blij van wordt, zoals veertig ontsnapte bavianen in de stad en Fransen die op de vuist gaan voor afgeprijsde potten Nutella. Ik eet iets gezonds zonder vlees. Over een paar weken ben ik weer klaar voor, nou ja alles. Voor nu maak ik mijn hoofd leeg.

Naar blog

Euthanasie

“We rijden langzaam vanwege een persoon langs het spoor.” Een omroepbericht dat ik nog nooit gehoord heb. Tot op heden is er ook nog nooit een persoon op het spoor van mijn trein geweest. Ook vanavond sterft er niemand zo dichtbij en toch mijlenver. Morgen wel. Dan gaat een van onze bloggers zelfverkozen dood. Er zal voor altijd een schrijver zijn die er niet meer is, reacties die ongelezen blijven. Ik ben blij voor haar dat zij niet langs het spoor hoeft te staan. Dat ik daar niet meer sta. Dat mijn trein weer vaart maakt, zonder een krankzinnige klap.

Naar blog

Casino

“Voor de depressie en voor het hart,” schalt de apothekersassistente door de volle ruimte. Kijkt me even aan en voegt dan voor de volledigheid toe “of angst.” Ik voel hoe de casinoautomaat in mijn hoofd beslist wie ik op dit moment ga zijn. Het muisje of de leeuw. Ik negeer de casino, zeg op een vrolijk volume “angst” wat me tegelijkertijd muisje en leeuw maakt. Zet een mentale aantekening. Ik kan tegenwoordig de schuiven in mijn hoofd negeren. Erg interessant. Neemt niet weg dat ik de confrontatie niet prettig vind. En toch ook wel. Dat heb je met verschillende persoonlijkheden

Naar blog

Pijnpunt

Je zou het niet zeggen, maar ik ben net uit een relatiecrisis. Of ik zit op een tussenstation. Het is moeilijk te bepalen vanaf dit perspectief. Op een gegeven moment bereik je elkaar een tijdje niet en schuur je langs een gezamenlijk pijnpunt waarvan je weet; dit is een blijvend probleem. Hoeveel we ook zouden veranderen, deze ontwijken we niet. Dus nu kijken we ernaar en denken hoe we hem overstijgen kunnen. We lachen erom. Of praten over waar het pijn doet en de eerdere punten die we schuurden. Ik hou mijn hart vast, maar eng vind ik het niet.

Naar blog

Manie

Ik herinner me nog goed dat ik door het leven vloog. Dat is niet zo raar, het is pas een zomer geleden, al is het met de jaren zeldzamer geworden. Waren de dagen dat ik het moest hebben van een heel kort moment van geluk en die dus compleet opzoog, steeds talrijker. Maar ik weet het nog, inmiddels zelfs hoe ik er op sturen kan, zodra ik weer genoeg reserves heb. Ik ben er voorzichtig mee. Bruto is het de beste ervaring die ik ken, netto is het niets. Dat betekent niet dat ik ze vergeten kan, die lieve hypomanies.

Naar blog

Reis boeken

Ik was alweer vergeten hoe vervelend het was om een vakantie voor één persoon uit te zoeken. Alle andere keuzes kun je met een checkbox filteren, maar reisgezelschap moet op elke site met een apart veldje en een makkelijk te vergeten ‘opslaan’-knop. Ook onthouden de sites bijna alle voorkeuren moeiteloos, maar deze niet. Steeds opnieuw bieden ze tweepersoonsreizen aan. Ach, er zijn ook kindjes met honger in Afrika. ‘Niet zeuren,’ denk ik dus als ik de sites doorklik tot ik iets vind dat budgetair nog net past. En dan onvermijdelijk, zacht fluisterend, ‘maar die hongerige kindjes hebben wel gratis zon.’

Naar blog

Stalker

Ergens volgden we elkaar op instagram. Ik zat net in die periode dat ik besloot eerlijk te zijn tegen mij. Mijn eerlijkheidsalarm gebood me te weten dat ik naar je keek, steeds opnieuw. Het maakte me bang, die ontrafelde stalker in mij. Het bracht me ook dingen die ik voorheen nooit gedurfd had. Ik schreef je, want ik wist dat ik bij je wilde zijn. Ik wil na een jaar samen nog steeds niet meer dan dat. Ik kijk door mijn eigen bril, maar zie je, weet je, begrijp je drijfveren. Ik wil jou, het totaalpakket. Niets minder dan dat.

Naar blog

Drijfzand

Ik voel me drijfzand. Het lijkt soms stevig genoeg om te staan, maar elke keer als je een pas zet hoor je een slobberig geluid en is je schoen weer verdwenen. Niet echt een plek om zonder zwemdiploma of een paar ferme boomstronken overheen te komen. Laat staan dat je een fundament kunt vinden om op te bouwen. En toch smeek ik met al mijn aanzuigende kracht om je palen te slaan. Het is niet het juiste moment daarvoor, maar de diepte is ook niet onpeilbaar. Niet ver onder dat bedrieglijk beweeglijke oppervlakte schuilt vaste grond voor je schoenloze voeten.

Naar blog

Wind

Het stormt en dat zullen we weten ook.Vrachtwagens kantelen, mensen gaan de lucht in, de treinen staan stil en bomen schuwen het niet om jarenlange noeste groeiarbeid op auto’s te werpen – een wrede wraak van de natuur. Ik ben inmiddels zo moe dat ik niet meer echt registreer wat er in de wereld gebeurt buiten het dagelijkse werk. Mijn hobby’s en vrijetijdsbestedingen staan nu vrijwel op nul, behalve deze blog. Het is een fysieke januari-vermoeidheid, niet zo’n ongrijpbare als die tussen de oren, maar deze storm moet wel snel gaan liggen. Nog een zuchtje wind en ik val om.

Naar blog

Trapeze

“Om vooruit te komen moet je soms de trapeze loslaten zonder te weten of je de volgende haalt”, zei een antropologe in een lezing die ik volgde. In de meeste culturen is dan een overgangsrite, ‘liminale fase’, heel gewoon. Overleven in een oerwoud om volwassen te worden, dat soort zaken. Als je terugkwam vraagt de sjamaan of soortgelijk figuur ‘wat heb je ervan geleerd?’ In onze cultuur is het gebruikelijker om zo’n periode namen te geven als ‘crisis’’, ‘burn-out’, ‘depressie’. Te vragen ‘Ben je er overheen?’ We negeren het onaangename gedeelte van de volgende trapeze halen; hoe was de sprong?

Naar blog

Alles achterlaten

Mijn hotelbed heeft vier kussens en ze passen naast elkaar. Verder past er niet veel in de kamer. Gelukkig heb ik niet veel nodig, ik woon nog steeds in een studentenkamer. Of eigenlijk alweer, nadat ik mijn koopwoning uitging. Het gigantische bed heb ik achtergelaten bij de vrouw die er met me woonde. Bij mijn huishomo was de kamer al klaar voor iemand als ik, die alles achterliet wat ze ooit dacht nodig te hebben. Ik blijk niet zo gevoelig voor bezittingen, ik geef liever geld uit aan hotels. Maar vannacht voelt mijn bed voor het eerst in jaren leeg.

Naar blog

Depressiegala

Deze maandag was niet blauw, maar asgrauw. Door slierten regen en hagel vertrek ik naar Den Bosch. Daar vriezen mijn vingers zo mogelijk nog harder van mijn palmen af, maar dit uitzicht is een stuk kleurrijker. ‘s Avonds gaan we naar het Depressiegala. Ik had geen idee wat ik kon verwachten, maar ik verwachtte zeker niet dit. Humor, scherpe randjes. Muziek en lezingen en cabaret. Over depressie. Ik zat in een zaal vol medemensen die in dezelfde zwarte tunnel hebben gezien, of er zelfs nog in zitten. Vol zelfspot. Het heet het Depressiegala, maar ik heb zelden zo hard gelachen.

Naar blog