Manie

Ik herinner me nog goed dat ik door het leven vloog. Dat is niet zo raar, het is pas een zomer geleden, al is het met de jaren zeldzamer geworden. Waren de dagen dat ik het moest hebben van een heel kort moment van geluk en die dus compleet opzoog, steeds talrijker. Maar ik weet het nog, inmiddels zelfs hoe ik er op sturen kan, zodra ik weer genoeg reserves heb. Ik ben er voorzichtig mee. Bruto is het de beste ervaring die ik ken, netto is het niets. Dat betekent niet dat ik ze vergeten kan, die lieve hypomanies.

Lees meer

Reis boeken

Ik was alweer vergeten hoe vervelend het was om een vakantie voor één persoon uit te zoeken. Alle andere keuzes kun je met een checkbox filteren, maar reisgezelschap moet op elke site met een apart veldje en een makkelijk te vergeten ‘opslaan’-knop. Ook onthouden de sites bijna alle voorkeuren moeiteloos, maar deze niet. Steeds opnieuw bieden ze tweepersoonsreizen aan. Ach, er zijn ook kindjes met honger in Afrika. ‘Niet zeuren,’ denk ik dus als ik de sites doorklik tot ik iets vind dat budgetair nog net past. En dan onvermijdelijk, zacht fluisterend, ‘maar die hongerige kindjes hebben wel gratis zon.’

Lees meer

Stalker

Ergens volgden we elkaar op instagram. Ik zat net in die periode dat ik besloot eerlijk te zijn tegen mij. Mijn eerlijkheidsalarm gebood me te weten dat ik naar je keek, steeds opnieuw. Het maakte me bang, die ontrafelde stalker in mij. Het bracht me ook dingen die ik voorheen nooit gedurfd had. Ik schreef je, want ik wist dat ik bij je wilde zijn. Ik wil na een jaar samen nog steeds niet meer dan dat. Ik kijk door mijn eigen bril, maar zie je, weet je, begrijp je drijfveren. Ik wil jou, het totaalpakket. Niets minder dan dat.

Lees meer

Drijfzand

Ik voel me drijfzand. Het lijkt soms stevig genoeg om te staan, maar elke keer als je een pas zet hoor je een slobberig geluid en is je schoen weer verdwenen. Niet echt een plek om zonder zwemdiploma of een paar ferme boomstronken overheen te komen. Laat staan dat je een fundament kunt vinden om op te bouwen. En toch smeek ik met al mijn aanzuigende kracht om je palen te slaan. Het is niet het juiste moment daarvoor, maar de diepte is ook niet onpeilbaar. Niet ver onder dat bedrieglijk beweeglijke oppervlakte schuilt vaste grond voor je schoenloze voeten.

Lees meer

Wind

Het stormt en dat zullen we weten ook.Vrachtwagens kantelen, mensen gaan de lucht in, de treinen staan stil en bomen schuwen het niet om jarenlange noeste groeiarbeid op auto’s te werpen – een wrede wraak van de natuur. Ik ben inmiddels zo moe dat ik niet meer echt registreer wat er in de wereld gebeurt buiten het dagelijkse werk. Mijn hobby’s en vrijetijdsbestedingen staan nu vrijwel op nul, behalve deze blog. Het is een fysieke januari-vermoeidheid, niet zo’n ongrijpbare als die tussen de oren, maar deze storm moet wel snel gaan liggen. Nog een zuchtje wind en ik val om.

Lees meer