Blogs in februari 2018

Blijven kijken

Er was een tijd dat ik een enorme psychische schoonmaak deed. Mijn coach en psycholoog verschilden van diagnose. Ik vertelde ze dat ik niet op zoek was naar een label. Toch heb ik me in hun classificaties verdiept, en meteen maar in alle mogelijke anderen. Mijn voorzichtige conclusie: de uitingsvorm en psychische last van persoonlijkheidstrekken verschillen per mens. De behoefte aan connectie, echt gezien worden, niet. Ik ben niet tegen labels, maar ik draag ze zelden. Want ze versnipperen me in verschillende trekken. Ik wil dat iedereen, vooral ikzelf, door al die kleine stukjes heen het hele mens nog ziet.

Naar blog

Model

We kijken iets met veel modellen en weinig inhoud. Er wordt gemopperd over haarlengtes die moeten worden veranderd. Er zijn wat meisjes die ontegenzeggelijk knap zijn en saai en duf in de camera staren. Er zijn een paar onopvallende muizen in oversized shirts die op de foto intens met hun ogen je netvlies inbranden. Verder doen ze ingewikkelde dingen als zichzelf verkopen, er voordelig uitzien en met een echte glimlach de hele dag rollen door een ijskoude zee. En dan nog het reizen, de fotografen, de medemodellen. Het lijkt me een nachtmerrie. Gelukkig verdien ik mijn geld achter de pc.

Naar blog

Vind me

Na de laatste hevige depressie, toen ik het licht weer zag maar mezelf niet meer kende, startte ik deze blog. Oorspronkelijk begon ik te schrijven om mezelf te zoeken. De blog heet niet ‘vind me’, omdat ik niet op zoek was naar iets absoluuts. Ik wilde iets dat continu van gedaante verandert ondersteunen. Als depressie mij iets heeft geleerd, is het dat je pas iemand bent als je geraakt wordt. Twee jaar later kan ik mijn blogthema’s in categorieën zetten. Ik heb niet het gevoel dat ik mezelf daarmee kader, maar ik heb wel een idee van wat me drijft. […]

Naar blog

Wasstraat

Mijn nieuwe wekker blijkt niet te vertrouwen. Gelukkig ben ik maar een half uur te laat als ik met een slaaphoofd aankom bij oma. Daarna vertrekken mijn moeder, zus en ik naar een wellness resort. Of zoals mijn vader het noemt ‘de wasstraat’. We zien daar niet veel sauna’s van binnen. We weken vooral in bubbelbaden en hot tubs, met onze hoofden in de volle februarizon en onze lichamen ver van de vriezende wind. ‘s Avonds stroomt de stoom in wolken over ons uitzicht op de eindeloze sterrenlucht. We hebben alle zorgen losgelaten, behalve die van de ijzige weg terug.

Naar blog

Sekte

Het is gezellig op de verjaardag van een van mijn vriendinnen, al vriest mijn tepel eraf elke keer als ik mijn borst per ongeluk buiten steek. We hebben het over koosnaampjes (poedel schijnt niet goed te zijn, tijgerprinses wel), verzinnen een slogan voor gebakken lucht en verwonderen ons over iemands kin, die er normaal uitziet, maar bij knijpen compleet botloos en beweeglijk is. Als we met zijn zessen tegelijk in elkaars kinnen knijpen, beginnen mensen in het cafe enigszins raar op te kijken. Het ziet er waarschijnlijk uit alsof we een ongewone sekte vormen. Misschien is dat ook wel zo.

Naar blog

Antidepressie

Afkicken van antidepressiva is heftig. Als je het al lang gebruikt, een hoge dosis hebt, geen idee hebt waar te starten of hoe te verminderen. Ik kan me voorstellen dat het minstens zo heftig is als afkicken van drank en drugs. Ik kan het niet weten, ik ben er nooit van afgekickt en hopelijk ga ik dat nooit hoeven doen. Maar ik kan het wel vermoeden. Het idee van antidepressiva is dat het goed wordt bijgehouden hoe het met je gaat. Dat je het niet zomaar krijgt, omdat je een dipje hebt. Dat je het krijgt omdat je niet meer […]

Naar blog

Zo baasje

Mijn kat mag niet van de planten eten. aan het kleed krabben en over de tafel springen. Natuurlijk doet ze dat wel, katten kun je niets afleren, ook sporten niet. Ook niet aanleren trouwens. Hoewel ik een echte carnivoor ben, heb ik haar nooit kunnen leren om natvoer lekker te vinden. Mevrouw houdt het bij brokjes. Ze is op haar rijpe leeftijd dan ook heel wat slanker dan ik. Het enige wat ze echt nodig heeft, waar ze om smeekt, waar ze warm van wordt, is aandacht. Knuffelen, kopjes geven, op schoot klauteren. Daarin lijkt ze wel weer op mij.

Naar blog

Trouwen

We kijken RuPaul. Het is misschien de vierde of vijfde keer dat ik een Drag Queen onverwacht zie trouwen op het podium, maar ik moet er nog steeds van huilen. Het is haar eerste keer, ook zij huilt er een beetje van. Is dat een biologische respons? Ik moet er niet aan denken om weer te trouwen, zij niet om dat al te doen. Bij de gedachte aan het gedoe alleen schieten we al in de stress. Ik weet niet of het me ooit weer gaat passen. Maar een beetje snotteren voor de tv, dat hoort wel echt bij mij.

Naar blog

Geen monster

Mijn vriendin heeft borderlinetrekken. Ikzelf ben ook tegen wat dingen aangelopen in het leven, iets wat laatst omschreven werd als ‘een kleine dsmstoornis’. Mijn vriendin, die na een jaar wat meer inzicht heeft, omschrijft het als ‘minstens net zo gek’ als zij. Ik schreef in mijn zwarte tijd ook, maar vrijwel altijd met een masker. Toch kan ik er in teruglezen wat ik weet. Ik denk niet meer dat ik een monster ben, maar ik maakte meer kapot dan ik liefhad. Dat bijna niemand mijn waanzin zien kon maakte hem niet minder echt. Maar het maakt me ook niet slecht.

Naar blog

Activiste van de nuance

Seksualiteit beschouw ik als continuüm, geen rolletje mentos in drie smaken. Gender is een spectrum, geen set vastgelegde gedragingen die je met je geboortegeslacht meekrijgt. Relaties kun je definiëren naar wens, zolang iedereen zich er goed bij voelt. Psyche bestaat uit een netwerk van gedragingen en trekken die je niet in selecte stukjes kan wringen. In hokjes delen heeft een functie, zonder generalisaties kun je niet in systemen denken. Maar als het even kan zie ik niet alleen wit en zwart maar de hele regenboog. Er is maar een ding waar ik heel rechtlijnig in ben; overal nuance in zien. […]

Naar blog

Woordeloos

Ik probeer mijn dag te schrijven en loop tegen een blokkade op. Alleen ‘moe’, komt omhoog. Wat losse woorden en dan een flits van een herinnering. Een plotseling overlijdensbericht van iemand die ooit heel dichtbij heeft gestaan. Toen minutenlange stilte en half-afgemaakte zinnen, zomaar op een gewone maandag op de werkvloer. Deze maandag. Mijn werkvloer. Als ik me niet zo zwaar voelde zou het me verwonderen, dat gigantische vermogen tot verdringen. Al opgeborgen in een lade in mijn hoofd voordat ik erover nadenken kan. Nu ligt het hier, open op tafel. En ik nog altijd woordeloos. Alleen ‘verdrietig’ komt omhoog.

Naar blog

Damespad

We wandelen langs de plassen en moerassen achter het Amsterdamse bos. Het is nog aangenaam rustig op deze warme dag. We sturen een foto naar een vriendengroep, met de opmerking ‘lekker lesbisch wandelen op de zondag’. “Is dat een ding dan?” vraagt een – overigens lesbische – vriendin. Het was meer een grapje, al bestaan er dus echt wandelroutes voor dames, waar je een heus roze driehoekspeldje bij krijgt, In een andere appgroep met alleen lesbiennes stuurt iemand net een foto van een zwaan en iemand anders van drie koeien. Ze hebben het memo gehad en zijn allemaal lekker lesbisch […]

Naar blog

Bevalling

Het broertje van mijn vriendin appt. Hij is in de buurt en wil ons wel naar Rotterdam rijden. Bij Delft haalt iemand ons met knipperende lichten in, een paar kilometers later zien we de auto op de vluchtstrook. Ik denk er niet zoveel van. Ik moet nog bijkomen van de eerste ontmoeting met mijn schoonbroer, voordat we met mijn zus die andere stad bestormen. Het is daar stil, en toch voelt Rotterdam volop in beweging. Onderweg naar huis lezen we pas dat we nog iets bijzonders hebben gezien; een kerngezonde baby die is geboren in een auto langs de A13.

Naar blog

Verwachting

Ik fiets naar mijn werk door eindeloze zon en bijtende kou. Gelukkig glijd ik dit keer niet uit over de valse veldpaadjes waar stiekem witte rijp op rust. Na maanden van donker en onrustige luchten is het een verademing om weer zo vrij te reizen. In mijn maag knappen zacht kleine belletjes van verwachting. Ik heb zin in de waas felgroen die de oude takken liefdevol toedekt, in de kakofonie van paars en geel die binnenkort de kop opsteekt, ik heb zin in dansen op het monument voor gestorven homoseksuelen. Het is weer bijna tijd voor kleur, tijd voor feest.

Naar blog

Schieten

Ik lees een artikel over een vrouw met het levensmotto ‘Shoot, Aim, Ready.’. Kortgezegd zegt ze eerst ‘Ja’ en zorgt daarna dat ze het voor elkaar krijgt. Het lijkt een beetje op hoe ik mijn wereld heb ingericht. Vroeger reageerde ik niet op impulsen totdat ik ze tot pulp had geanalyseerd. De uitkomsten van een beslissing waren net zo verrassend, maar dan met een heleboel meer stress. Nu word ik regelmatig door een verkeerde keuze ingehaald, of raak ik in een slechte voorbereiding verdwaald. Ik kom lang niet altijd meer tot ‘Ready’. Maar ik schiet wel, nog voordat ik richt.

Naar blog

Woorden van liefde

Ik wou dat ik je nu beschrijven kon. Dan schreef ik met fijne pen op je schouderbladen hoe graag ik hun last wil delen. Mijn woorden zouden uitwaaieren totdat ik je nek bereik. Daar kriebelt je haar in mijn neus als ik geconcentreerd de bocht van je slanke hals beschrijf. Ik krabbel zachtjes over dat bot waar ik de naam niet van ken, dat je schouders met je nek verbindt. Op je linkerborstbeen neem ik de tijd. Ik vertel hoe dun je pantser is, dat stukje huid, dat je hart van de wereld scheidt. Hoe sterk je durft te zijn, […]

Naar blog

Leerstof

‘Is het raar’ vraag ik haar, ‘dat we gelukkiger worden?’ In mijn wereld begin je met vuurwerk en put je daaruit terug tot het op is. Deze relatie begon met hordes, zowel van mijn als haar kant. Het vuur was enorm groot aan het begin, maar zo ook het water. Het staat niet meer aan onze lippen. Niet in de buurt van ons gezicht. Er zijn nog altijd hordes, maar de put gaat niet dicht. Ik denk dit het vuur teert op een andere brandstof, niet dooft zolang er wat te leren valt. En er valt altijd wat te leren.

Naar blog

Samenwonen

Mijn huishomo maakt risotto met kappertjes, zeekraal, limoen, asperges en honderd andere dingen waarvan ik het bestaan vermoedde maar niet wist dat ze eetbaar waren. Vooral niet met elkaar. Mijn ex komt langs. Ik zit met mijn vriendin op de bank, we zwijgen terwijl huishomo en ex in de keuken in sneltreinvaart pratend een half jaar aan levensverhaal overbruggen. Na het eten nemen we kaas en rode wijn en kijken de beste afleveringen van RuPaul’s Drag Race terug. Ik heb gefeest, gedronken, gezocht en mezelf bijna dood teruggevonden. Al die tijd niet beseft dat geluk zo dichtbij was. Gewoon thuis.

Naar blog