Blogs in maart 2018

Even genoeg

Vandaag hoeven we eigenlijk nergens heen. Ik voel me wel een beetje ontheemd, want ik wil eigenlijk niets doen, maar er trekt allerlei werk aan me. Ik heb daarnaast een eerste bod gedaan op een huis. Ik verwacht niet deze te krijgen, maar toch is het spannend. We kijken naar Jesus Christ Superstar. We rommelen wat in het huis. We maken een badkamerselfie, want ik loop vandaag in alle kamers achter haar aan. Ik oefen op toneelteksten, maak een facebookpost, negeer zo’n vijftig mails en herstel een slechte link. Het is niet veel vandaag, maar het is nu even genoeg.

Naar blog

Wereldburger

“Dit is thuis”, denk ik, als ik Rotterdam binnenrijd. Ik bekijk met mijn makelaar een huis waar ik graag zou willen wonen en struin door een buurt waar ik me de komende tien jaar in zou voelen passen. ‘s Avonds neem ik afscheid van mijn Amsterdamse huishomo met een etentje in de stad waar ik dertien jaar met liefde versleet. “Ook dit is thuis.” denk ik, als ik binnenrijd. Met de nadruk op ook. Zolang ik in Amsterdam woonde was er geen ander thuis voor mij, nu ik eruit ben voel ik me wereldburger. Mijn plek erin is aan mij.

Naar blog

tv-kijken

Ik heb al zo’n vijf jaar geen reguliere tv gehad en het beviel me prima. Ik werd er  creatief van, al die uren die niet achter het ene scherm werden doorgebracht vloeiden het andere scherm in. Nu ik weer kijk zie ik het liefst shows als Married at first sight en Temptation Island. Verbazingwekkend interessant om onverwachte redenen; echte mensen, rauwe emoties, een bijzondere psychologische ontwikkeling. Drie dingen die ik vanavond in mijn eerste The Passion heb gemist. Ik kreeg de All-You-Need-is-Love-vibe; spectaculair en tenenkrommend nep. Ik kijk liever naar mensen die elkaar op hun eerste date het ja-woord geven. 

Naar blog

Toekomst

Mijn hele basisschool dacht ik dat ik op de middelbare school uitdaging zou vinden. Mijn hele middelbare school dacht ik dat van mijn studie. En toen ik die op mijn tandvlees had doorstaan dacht ik het van een baan. Ik maakte van mijn hobby mijn werk en vond er meteen niets meer aan. Een mix van eng en makkelijk, op het snijvlak tussen burn-out en bore-out. Ik dacht te moeten veranderen om in het leven te passen, maar dat bleek uiteindelijk niet waar te zijn. Het duurde lang, leren wie ik was, maar nu vouwt het leven zich om mij.

Naar blog

Groot mens

Ik verhuis niet elk jaar, zelfs niet elke decade, maar in 2018 zou het me zomaar twee keer kunnen gebeuren. Ook mijn werk verandert weer. En als toetje zullen we als dsmmeisjes dit jaar een boek uitbrengen. Ik ben dus bezig met projectbegeleiding, vormgevers en interviews. ‘s Avonds luister ik tijdens een etentje naar grote-mensen-dingen als kinderen krijgen, jarenlange reizen, nieuwe banen. Ik krijg er iets melancholisch van, de dingen die grote mensen nog kunnen doen en die ik niet eens dromen kan. En bedenk me dan dat ik, toen ik even niet keek, ook een groot mens ben geworden.

Naar blog

Bezwangerd voorjaar

De zomertijd is ingegaan, de lente lonkt over groene velden. Toen de warmte hoorde te komen is het eigenlijk pas winter geworden, maar vandaag lijkt die echt over. Ik weet dat het schijnzomer kan zijn, maar geniet er alvast met volle teugen van. Het is zo mooi buiten dat ik zelfs geen zin heb in een glas rode wijn, al is mijn veertig dagen alcoholvrij weer voorbij. Ik werd er geen grammetje lichter van, bleek toen een mij onbekende man op het perron van mijn overstap me aansprak op een vermeende zwangerschap. Maar ach, het kon me vandaag niet schelen.

Naar blog

Grauwe bank

Ik herinner me bevende momenten op de grauwe bank van de psychologe, waar ik gelukkig niet op hoefde liggen. Buiten staken de eerste narcissen hun kopjes op. Ik las voor uit mijn mail, hoe het voelt om met angst te leven. Ik kende emoties, ik kende woorden, maar kon die twee alleen in schrift verenigen. Nu zie ik weer narcissen. Ik praat regelmatig over emoties en ik voel er ook nog eens bij. Er is nog iets veranderd, besef ik als ik terugdenk aan die grauwe bank. Ik leef niet meer in angst. De angst is een onderdeel van mij.

Naar blog

Iets anders

Vandaag sliep ik tot het al middag was en de zon door de uitgerolde gordijnen priemde. De lucht in de tuin was zacht en de koffie zorgeloos. Er stond drie dagen knutselwerk op mijn mentale to-do-lijst, dus deed ik wat ik het liefste doe; iets anders. Ik schreef een artikel over de hardnekkige mythe dat autisten geen empathie hebben of emoties begrijpen. Ik luisterde lang naar de pijn van je ouders moeten verlaten. Ik redigeerde een blog van een meisje met narcisme en moest huilen om hoe genadeloos mensen met die problematiek worden gestraft. En ik ving wat lente op.

Naar blog

Trouw

Mijn hele trouwe lezers hebben het misschien in de gaten; ik ben de afgelopen weken een minder trouwe schrijver geweest. Voor het eerst sla ik af en toe mijn 100 woorden over. Ik ben het niet zat, ik ben gewoon moe. De lente wil maar niet doorbreken, terwijl ik energie uitgeef alsof het zomer is. Deze week slingerde ik tussen vergaderingen en een beoordelingsgesprek, naar de gevreesde toneelrepetitie met mijn monologen. Vandaag reisde ik naar Rotterdam via Spijkenisse naar Utrecht. Nu zit ik in de trein naar Alphen. Een stilstaande trein, vanwege een aanrijding. Ik wil alleen nog maar slapen.

Naar blog

Niet stemmen

Ik heb vandaag niet gestemd. Voor het eerst sinds ik stemrecht heb. Daar zou ik een sterke motivatie voor moeten hebben. Iets als; ik stem niet dit jaar want er valt niets te kiezen. Zo’n statement ontbreekt. Ik heb een excuus: mijn stempas ligt in mijn vorige huis, ik woon niet in de gemeente waar ik voor stemmen mag. Voor de sleepwet kon ik gaan, maar ik voelde niet zo’n sterke nee. Nu heb ik een vreemd soort euforie, alsof ik me vrijgevochten heb van wat ‘hoort’. Een korte vlaag van rebelsheid, bij het volgende stemevenement doe ik weer mee.

Naar blog

Eind maart

Ik verberg mijn snijdende handen in mijn jas en mopper ‘eind maart’. Toch voel ik mijn gezicht al wat trekken, de zon heeft me aangeraakt. De winkels richting de binnenstad zijn ook hier een tattooshop en een verlopen bruidszaak. Daar houdt de gelijkenis op. De supermarkt heeft geen onverbiddelijk verboden-voor-honden-bordje, of vriendelijk vermanend ‘houd uw hond aangelijnd’. Ik haal een pakje op en moet een kwartier wachten omdat iemand zijn stencil niet gekopieerd krijgt. De vrouw vraagt om mijn huisnummer en vindt het pakket. ‘Efficiënt’, denk ik, als ik netto net zo snel als ik gewend ben weer buiten sta.

Naar blog

Temptation

Ik schreef een paar dagen geleden een intellectuele post over hoe denken later in het brein komt dan gevoel. De volgende dag had ik hoofdpijn, nu dus even op de minder hoogbegaafde tour. Vandaag deed ik wat vergaderingen, vermeed ik wat kou, haalde ik wat boodschappen en kroop op de bank samen met mijn kat op de schoot van mijn vrouw. Zij kookte iets vegetarisch uit een HelloFreshbox, we dronken, zoals het hoort in de vastenweken, iets zonder een zweem van alcohol. En op maandagavond in de polder keken we Temptation Island. Want soms blijft het denken zelfs helemaal uit.

Naar blog

Smonday

Ik heb geen idee of het koud was, want binnen waren er verwarmingen en dekens. Achter het raam zag het er best lekker uit, maar ik heb foto’s gezien van ijspegels. Mijn luie weekend was aangenaam, totdat smonday toesloeg, het gedeelte van zondag waarop de eerste straaltjes maandag binnenglippen. Het is echt niet verschrikkelijk allemaal, maar er zijn wat stukjes van deze week waar ik tegenop zie. Toen de rust weg was kon ik net zo goed aan de was gaan. En tijdens de was trek ik altijd het eerste aan wat ik zie. Daar komt deze fantastische outfit vandaan.

Naar blog

Principia Biologiae

Emoties zitten in het primitieve gedeelte van ons brein, leerde ik bij neurobiologie. Het limbisch systeem is evolutionair ouder dan de stukken die ons onderscheiden van andere diersoorten. Pas meer dan tien jaar nadat ik mijn studie heb afgerond begreep ik dat ‘primitief’ in biologie niet hetzelfde is als ‘verouderd’. Je kan het vermogen om te voelen als veel essentiëler zien dan ons vermogen om te denken. Emoties zijn veel beter ontwikkeld dan onze logica en ze hebben een belangrijkere functie bij ons voortbestaan. Descartes zat er al die tijd een woordje naast; het is ‘ik voel, dus ik besta’.

Naar blog

Lentecue

Treinreizen went snel, maar het wordt ook snel vermoeiend. Zeker met de vier uur van en naar hotel op mijn vrije dag. Het is stervenskoud als ik uitstap na mijn laatste ritje van de week. De supermarkt moet het ontgelden, ik reken erop het fort dat ik voorlopig mijn thuis mag noemen niet meer te verlaten voor de lente eindelijk begint. Nou ja, voor maandag dus. Let op lente, dit is je cue. In het nog steeds vreemd grote huis zak ik languit op de grote hoekbank neer met de kat. Dag wereld, je ziet me volgende week wel weer.

Naar blog

Luxeprobleem

Ik had vandaag een lastige keuze; gebruik ik een bètablokker voor een presentatie of toneel? Dertig jaar ben ik van paniekaanval naar paniekaanval gerold zonder die dingen, maar nu ik ze heb merk ik hoe belemmerend het leven zonder was. Mijn hart en bloeddruk zijn in orde, mijn hartslag zo hoog dat de assistente me na de test niet zonder pillen naar huis durfde te sturen. Nu stop ik op gezette tijden, zonder de angst te doven, mijn zweet-, tril-, bloos- en stotterapparaat. Ik kom bijna zonder kleerscheuren door alledag heen. In zekere zin is deze lastige keuze een luxeprobleem.

Naar blog

Hotelbon

Als je een jaar samen bent moet je af en toe daten om niet in de sleur te raken. Met dat idee wisselden we een hotelbon in voor een nachtje aan het water, diep in de polder van Nederland. Waar de bus maar eens in het uur rijdt en de taxi op zich laat wachten. Het hotelterras was in renovatie. De kamer was mosgroen. De hal leek op een gevangenis. Na een uur in het buurtcafé hardop schateren om onszelf checkten we weer uit. Nu daten we tevreden thuis. Je kan veel zeggen, maar in een sleur zitten we niet.

Naar blog

Mijlpalen

‘Alsof je leeft van mijlpaal naar mijlpaal,’ zeg ik. ‘Als je op de middelbare school zit, begrijp je de wereld vast beter. Als je gaat studeren lost die depressie wel op.Als je een vriendin krijgt zal je de eenzaamheid bezweren. Een baan laat je functioneren. Een koophuis zorgt voor stabiliteit. Trouwen zal je een eeuwige basis geven.’ En toen? ‘Toen waren de mijlpalen op.’ Ik heb nog even geflirt met het idee van kinderen, gelukkig zijn ze er niet gekomen. De volgende mijlpaal bleek scheiden. Ik zal het niemand ooit aanraden, maar het leven kwam tegen verwachting wel terug.

Naar blog