Blogs in april 2018

Tikje onvoorspelbaar

Het glas van mijn telefoonscherm is gebarsten, ondanks alle beschermhoezen en glasplaatjes. Hij blijft thuis voor reparatie. Natuurlijk laat het openbaar vervoer me compleet in de steek. Zowel op de heenweg als de terugweg moet ik om uiteenlopende redenen alternatieve routes uitpluizen met een spoorrailkaart, zonder de mogelijkheid om mensen te waarschuwen dat ik ben verlaat. Thuis blijk ik al de hele dag een legging gedragen te hebben met een zichtbaar gat. Het is gewoon zo’n dag. Een tikje te onvoorspelbaar voor mijn smaak. Ik trek aan de rafels en scheur net zolang totdat ik hem wat mooier heb gemaakt.

Naar blog

Trillende muren

Het regent, ik heb geen zin om uit mijn ochtendjas te komen en eigenlijk is de bioscoop in dit dorp dat zich een stad waant ‘een beetje treurig’. Ze zoekt een film op Patheplus, terwijl ik tot mijn eigen verbazing toch een jurk aan trek, voornamelijk omdat de ochtendjas in de was moet. De film is zielig, we huilen er een beetje om, knuffelen elkaar van de bank af, en dan haal ik de was uit de machine. Haar zangstem laat de muren trillen terwijl ik mijn ondergoed in de kast duw. Ik sluit mijn ogen heel even. Voorzichtig gelukkig.

Naar blog

‘Ja maar jij’

Toen ik een klein meisje was dacht ik met veel mensen goed te kunnen opschieten. Ik leefde me in in de emotie die achter de standpunten schuilging en paste me aan. Ik blijk nog steeds met veel mensen te kunnen opschieten, maar koester een steeds heftigere antipathie tegen stellige standpunten. En ik kan niets met mensen die ongevraagd met de oplossing van andermans problemen komen, of mensen die nooit schuld bij zichzelf zien. De goeroes en de slachtoffers, die personen die altijd praten over ‘jij’. Vandaag hoor ik daar onbedoeld even bij. Je bent nooit te oud om te leren.

Naar blog

Therapie werkt

Ik ging mijn eerste therapiesessie in met een mengeling van hoop en wantrouwen. Hoop dat er een simpele oplossing zou zijn voor waar ik mee worstelde, een oefening, een pil, een antwoord. Wantrouwen omdat ik niet geloofde dat het antwoord bestond, als ik deze zelf in mijn vakken psychologie, in mijn eindeloze zelfmotivatie, zelfconfrontatie en zelfsussen niet gevonden had. Ik had gelijk om te wantrouwen, want de simpele oplossing had ik al. Angsten confronteren had ik van jongs af aan geleerd, mijn negatieve gedachten tegenspreken was een tweede natuur, hechte vriendschappen aangaan was uiteindelijk in mijn bloed geslopen. De jongste […]

Naar blog

Oranjegekte

De koning is jarig, mijn oranje legging en vest gaan uit de kast. Na even zoeken vind ik ook een feloranje nagellak. Ooit gekocht bij de hema-uitverkoop, de 1-euro-sticker nog knallend op de dop. We vertrekken naar Amsterdam. Ik vergeet elk jaar weer dat dit een van mijn minst favoriete feestdagen is, maar de plassen urine op straat herinneren me weer. Na een klein rondje langs de grachten en een korte blik op het homomonument kruipen we terug de trein in. Thuis blijkt dat de zo goedkope nagellak nog geen krasje heeft. Gelukkig maar, want de remover ben ik kwijt.

Naar blog

Spaans terras

in je wendingen klinken zacht klokjes, bellen van zeep in regenboogkleuren, zij ruisen trillend golven in nachtwind, in al onze bezwete lucht; nu scherp bezwangerd van boomschors, wijn en vluchtig vergaand zomerzwoel mosgrond, vleugjes olijf op zo’n naamloze avond, zomaar op een Spaans terras en ik wou, zou zo graag willen dat het nog, altijd, gisteren was.

Naar blog

Brood en spelen

De avond voelt als een fluweelzachte deken en ik kan wel zingen. Dat heb ik natuurlijk ook zojuist gedaan. Zoals de meeste dingen die te maken hebben met creativiteit gaat mijn hele lichaam ervan bruisen, ook al kan ik er net zo weinig van als dansen, tekenen of knutselen. Nog tien weken voor ik in deze tragedie op een podium sta, en het voelt eindelijk alsof ik de contouren van mijn personage kan voelen. Die schok van herkenning komt niet zelden laat, meestal pas als er publiek is, dus de extra weken zijn een cadeau. Laat het spel maar beginnen.

Naar blog

Wat-als

‘Zit je?’ vraagt mijn makelaar, en als ik bevestig spreekt hij de zinnen waar iedere vermoeide huiszoeker en wanhopig verliefde toekomstige huiseigenaar naar verlangt. Ik zit meteen niet meer, verplaats me voor wat geijsbeer naar de tuin. Ik bel meer mensen dan ik de afgelopen drieendertig jaar heb gedurfd. En daarna valt mijn negatieve geluid brommend in, wat-als de verkoper zich bedenkt, wat-als de hypotheek niet rond komt, wat-als. Ik ken mijn wat-alssen inmiddels als mijn eigen hoofdzak, dus ik begroet ze als oude maar niet-zo-wijze-vrienden. Wat-als het allemaal weer eens helemaal goed komt? Daar hebben ze niet van terug.

Naar blog

Levensverschuiving

Ze heeft traumatherapie terwijl ik een huis bekijk. Ik verken een mogelijke toekomst en zij een onmogelijk verleden. Misschien hebben mensen het hier over als ze zeggen dat een relatie moeilijk is met een leeftijdsverschil. Ik ben mijn bedenkingen over dat verschil kwijtgeraakt. Ik lijk het leven niet te doorlopen volgens logische levensfases, maar in plotselinge sprongen. Ik ben al geruime tijd gestopt met me ouder voelen worden, ik voel me tegenwoordig vooral kalmer en daarin voel ik het verstrijken van de tijd. Vandaag is niet zo’n dag. Het is een dag van angst en levensverschuivende keuzes. Voor ons allebei.

Naar blog

Snoetje

Mijn huid is in een paar dagen voortijdige zomer al veranderd in gelooid leer, en hoe intens vermoeid ik het weekend ook uitkwam, ik herleefde toch meteen weer. Ik tast tevreden rond in de hormonenbrij in mijn lijf en brein, genoeg lekkere stofjes om in ieder geval deze maand uit te zingen. Dan stort ik me op het woord ‘snoetje’, want blijkbaar voel ik me er fijn bij. ‘Weet je zeker dat je niet manisch bent?’ vraagt het snoetje in kwestie, dat mijn huidige gemoedstoestand omschrijft als een kruising tussen lief en eng. ‘Dat weet ik niet,’ beaam ik blij.

Naar blog

Bloesemfeest

Met drie vrouwen, een man en een baby bezoeken we het bloesempark in het Amsterdamse Bos. Nog geen twee dagen geleden waren de kersenbomen gehuld in dwarrelende wolken van bloemblaadjes, maar helaas blijkt het Japanse lentefeest voorbij. Wat verdwaald roze zoekt nog naar onze haren, terwijl ik de baby bescherm tegen de door bomen gefilterde zon. Hij heeft niet zoveel op met de spuitfles zonnebrand. Ik kan hem geen ongelijk geven. In de avond sluiten we ons geleende appartement af en vertrekken. Vanuit de trein zien we de felgekleurde strepen van de bollenstreek. Het Nederlandse lentefeest is pas net begonnen.

Naar blog

Weekend uit het verleden

We beginnen met een koffie op het terras, verplaatsen naar het park, eten bij de Italiaanse bistro om te hoek en eindigen met een van de legendarische feesten in mijn oude huis. Het is als vier dates achter elkaar. Het is als vakantie. Of een zaterdag uit mijn twintigerjaren die de weg kwijt is geraakt en op mijn 33ste is geland. Met het verschil dat je me om twee uur ‘s nachts naar huis zag gaan, wat vroeger minder vaak gebeurde, maar ja, ik word ook best oud. Nu ben ik moe en ontspannen. Vandaag nog een beetje meer zon.

Naar blog

Westerpark

Ik ontmoet mijn schoonzusje voor het eerst, in het Westerpark. Geen logische plek, ik was een Oostamsterdammer. Ik weet niet in hoeverre dat in andere steden geldt, maar in de hoofdstad wisselen de meeste mensen niet meer van windstreek. ‘Een weekendje weg dus?’ vraagt het meisje dat zoveel op mijn vriendinnetje lijkt. ‘In het huis van mijn ex-vriendin,’ zeg ik, iets dat waarschijnlijk meer vragen oproept dan antwoorden, maar ze stelt ze niet. We staren samen naar de weg waar mijn vriendin aan zal komen rijden. Een stilte die ongemakkelijk had kunnen zijn, maar dat tussen verwante angsten niet is.

Naar blog

Medicatie

Ik loop met een blauwe zeeman-tas met acht verpakkingen medicatie van de apotheek. Een straathoek in Amsterdam-West is niets bij de hoeveelheid drugs die ik meesleep. De helft is bedoeld om hooikoorts tegen te gaan, een fenomeen dat afgelopen jaar plotseling opdook in mijn leven, compleet met rode tranende schilferende ogen, niesbuien, neusverstoppingen en eczeemplekken. Allemaal dingen die ik eerdere voorjaren wel heb gehad, maar nog nooit allemaal zo verschrikkelijk tegelijk. Nu moet ik tijdens een lange avond op stap met een zeeman-tas. Het is niet anders. Ik mag van geluk spreken dat ik hem maar ếến keer laat liggen.

Naar blog

Passen

Ik zit aan een terras in Rotterdam. Ik ben alleen en Ik ben lang niet iedereens type, maar ik ben knap. Drie mannen volgen me als ik wegloop van mijn plek, terugkeer op mijn schreden en het terras ernaast betreed, ondanks wat de uitbater van het vorige café zou kunnen denken. Terug willen keren is bijna net zo belangrijk als gezien worden. Ik ben onnatuurlijk gehard door de altijd aanwezige ogen in mijn geboortedorp en de altijd aanwezige afkeuring in mijn gekozen stad. En nu, nu ben ik groter dan ooit en zachter dan ik wist. Ik pas hier precies.

Naar blog

Arbeidsethos

De voorbode van zomer bedekt met zachte deken het land. Het is zo’n dag dat ik denk; als ik een basisinkomen zou krijgen, zou ik hetzelfde doen als nu. Misschien niet evenveel, of altijd voor dezelfde opdrachtgever. Maar waar ik vroeger een kooi met een ketting zag, die me vast zou pinnen aan mijn toch al schuddende grond, zie ik nu ook die andere kant van werken. De perfecte mix van prikkels en verantwoordelijkheid is noodzakelijk voor zingeving. Ideeën maken, werelden creëren en de geldstress ver achter mij. Als je vindt wat je past maakt werk een gekwelde geest vrij.

Naar blog

Vredige rouw

Ik loop rond in een zomerjurk en een fleecetrui, een combinatie die ik ken van mijn vakanties als kind. Het voelt als een natuurlijke outfit om te dragen in dit voorjaar, in het huis in mijn geboortedorp. Ik mis nog steeds de klanken van de stad, maar niet de toeristen over wier hoofden ik kon lopen. Ik mis de honderd stappen naar het cafe, maar niet de huizen die ik mijn thuis noemde. Ik ben in rouw en heb er toch vrede mee. Een combinatie die draagt als mijn huidige kleding, en me net zozeer vreemd voorkomt als onverwachts vertrouwd.

Naar blog

Faseovergang

Ik roer wat in de pan, waar de aardappels aan de bodem kleven. Hoeveel olie je er ook in gooit, in deze bakt alles aan. Ze is even weggelopen uit de keuken om muziek op te zetten en omdat ik er toch ben kan een beetje roeren er wel van af. Het water voor de sperziebonen vertoont te eerste belletjes. ‘Hoe heet dat, Anne?’ zegt ze, me plagend met mijn antipathie voor koken. ‘Verdampen,’ antwoord ik, ‘de faseovergang van vloeibaar naar gas.’ Ze lacht, verrast door mijn invalshoek. Ik ben geen meester in de keuken, maar ik ken mijn scheikunde.

Naar blog