Blogs in mei 2018

Groene luchten

We hebben al onweer gehad, regen, wat huilbuien en een paniekaanval. Het stormde buiten en ook in huis was het niet mis, maar de groene lucht lijkt opgetrokken, de zon laat wat stralen zien en we zijn beland in een knuffelfront. Ik weet niet of iedereen zo’n last heeft van de naweeën van een vakantie, of dat het ons karakter is, maar al die stress op afstand vliegt je thuis weer om de hals. En dan moet je met dat extra gewicht weer aangaan wat je achterliet. Wat ik nu ga doen. Nou ja bijna dan. Eerst nog een knuffel.

Naar blog

Omgekeerd

Terug is meestal rustiger dan heen, maar dat geldt voor deze vakantie niet. Waar we op de heenweg weinig geroezemoes hadden, staan de mensen nu in het vliegtuig in de gangen, en meerdere kinderen laten luid hun ongenoegen blijken. Vermoeid stap ik met mijn reiskleren de Nederlandse lucht in, die, ook zo tegennatuurlijk, veel heter is dan de Italiaanse zon. ‘Zullen we nog maar een vliegtuig pakken?’ zegt ze als we de overvolle trein in kijken, en ik lach. We zijn zowaar, zomaar, samen op vakantie geweest, misschien niet zo’n rare gedachte. Maar wij wisten niet dat, of, het kon.

Naar blog

Fysieke afstand

Ik ben nu drie dagen op vakantie. Dag één was ik gedesoriënteerd, dag twee verwerkte ik van alles en vandaag ben ik zen en heb ik het leven begrepen. ‘Dus blijven reizen zou je trekken?’ vraagt ze. Dat doet het niet. Die fysieke afstand die je schept tussen jezelf en waar je tegenaan loopt geeft veel kans tot reflectie. Als je lang genoeg wegblijft heeft dat je weer ingehaald. Als je lang genoeg doorreist ben je eigenlijk altijd op de vlucht. Het gaat om wat je mee neemt naar huis. En het lef hebben om elke keer weer te gaan.

Naar blog

Extremen

Het ruikt vaag naar zeep. Niet omdat mensen zich hier beter wassen, maar omdat zeep exotische bloemgeuren draagt. Die geur is in Nederland onnatuurlijk, bijna chemisch, hier voert de wind hem met zich mee. Smaak is ook anders, bitter, zuur en intens zoet. En mijn emoties, thuis netjes gekaderd door routine en verstand, waaien hier met diezelfde winden mee. Een plek waar extremen geen excessen zijn, maar verweven in een mantel van een rijkgeschakeerd palet. Beschamend, bedwelmend, betoverend. Ik weet niet of ik ervan haat of hou. Maar ik denk dat ik na deze vakantie, bovenal, een vakantie nodig heb.

Naar blog

Macho

Ik heb mijn vaseline thuisgelaten om gedoe bij de douane te voorkomen. Een vergissing, blijkt zodra in het Italiaanse zomerweer mijn bezwete dijbenen elkaar openschaven. Een van die problemen van welgevormdheid waar je vrouwen zelden over hoort. Vaseline verkopen ze niet. Ik volsta met elke twee meter crème tussen mijn benen smokkelen, tot ik in een Farmacia een tube vet van een dokter in handen krijg. Ik vraag me af hoe mensen in dit droge land het zonder smeermiddel doen, tot ik bij de supermarkt naast een twintigtal condoomvariëteiten een massageolieassortiment aantref. Zorgzaamheid verpakt in machogedrag; Italië in een notendop.

Naar blog

Bijna gaan

Over twee dagen vraag ik met mijn angst een Italiaan in een kiosk om een buskaartje. Wie dan leeft, dan zorgt, zeiden ze in vroeger tijden. In een andere stad, aan een andere zee, waar de lucht de onontkenbare droge geuren draagt van de evenaar, valt de zorg me minder zwaar. Ik maakte ooit de fout te denken dat het de vakantie was die me vrij maakte, maar het is niet zozeer de reis, het is de hartslag van het bereisde land. Italië is van alle Zuid-Europese gebieden het minste naar mijn smaak. Maar dichter bij mijn hartritme dan Nederland.

Naar blog

Troost

Er is een periode geweest in mijn leven dat ik elke avond chocolademelk maakte voor het slapengaan. Niet gewoon warm, maar kokend heet, de melk met van die minibellen, de korreltjes cacao erdoorheen, en dan roeren tot het donker zag en nippen voordat de hitte gedempt was. Ik heb daar al heel lang niet meer aan gedacht, maar nu borrelt het op. Omdat mijn hand na de keuken opruimen een beetje ruikt naar verschroeide melk, omdat mijn lippen snakken naar loeihete hitte, of omdat ik de troost mis van mijn eigen regelmaat, waar altijd wonderlijk snel de slaap op volgde.

Naar blog

Het land in

Over bruggetjes en paadjes leidt mijn ov-fiets me naar een boerderij in Delft. Daar is een voedselfestival gaande waar het bier twee euro is, de gerechten niet ingewikkeld zijn en de hamburgers in loeiende vorm naast me in de wei staan. Hier met deze vriendinnengroep zijn is een overwinning op Amsterdam, te wijten aan het aantal mensen dat onze stad verlaten heeft. Aan het einde van de dag is het water bij de bar op en kun je alleen hamburgers krijgen zonder brood. De stedelingen trekken het land in, maar of ze er op dat land al klaar voor zijn?

Naar blog

Thuis eten

Eten bij mijn ouders is een andere beleving geworden nu ik tijdelijk bij ze woon. Er is nog steeds een afspraak noodzakelijk, want anders gaan we allemaal gewoon onze eigen gang. De reistijd is aanmerkelijk korter dan vanuit mijn voormalige Amster- of toekomstig Rotterdam. En verder is het als vanouds gezellig, met voor- en nagerecht erbij. Er zijn wat minder updates, wat meer aandacht voor ons gezamenlijke en mijn niet-gezamelijke verleden. Waar de eerste makkelijkere onderwerpen zijn en de laatsten soms moeilijk om te betreden. Ik eindig zoals vroeger; nog even met mijn hoofd op pap’s schouder. Omdat het kan.

Naar blog

Op pad

In Engeland wordt buitengewoon Amerikaans getrouwd, het buurmeisje krijgt een feesttent aangeleverd voor haar zoete zestiende, en achter het huis is er een groot middeleeuws verkleedfestijn. Door de reuring heen kijken we BN’ers in therapie terug, waar Paay en dochter respectvol aan de tand gevoeld worden. Daar huil ik bij alsof ik naar een goede Disneyfilm kijk. ‘s Avonds zijn we in het Luxor Theater bij Alex Klaassen’s Showponies, oftewel de grote homoshow. Er gaan een hoop heilige huizen, letterlijk, omver, en dan is er ook daar een tranenmoment. Het was kortom een huilerige zaterdag. Maar wel met lekkere tranen.

Naar blog

Nest

Ik zit aan de eettafel in mijn toekomstige nest terwijl de verkoper een checklist afvinkt. De vlinders op zijn tafelkleed kunnen mijn aandacht niet vasthouden, mijn blik dwaalt steeds naar het raam, verdonken in het eindeloze meer. Alleen voor dat uitzicht, elke dag, vanuit mijn woonkamer, zou ik al tekenen. Het is als leven in een ansichtkaart, maar dan op loopafstand van een wereldstad. Ik kan de lach niet binnenhouden als ik, eindelijk, de papieren versieren mag. Een paraaf op elk blad. Dingen die ik eerder heb gedaan, vaker, maar nog nooit zo overtuigd of zo zeker of zo… zelf.

Naar blog

Quarterlife crisis

Mijn kwartleven ging niet zonder slag of stoot voorbij. Existentiële angsten, het idee dat keuzes die ik maakte voor altijd onvergankelijk vastlagen. Richting het bed dat ik opmaakte had ik een defaitistische houding. een moeilijk woord, maar een betere ken ik niet voor het ondergaan van een nederlaag. Een midlevenscrisis dus, maar dan zonder de middelen om te vluchten met een meisje en een motor. Toch ben ik uiteindelijk niet in het toen gedekte bed blijven liggen. Het leven ging door en dwong me om op te staan. En dan blijk je, onverhoeds, nog alle kanten op te kunnen gaan.

Naar blog

Mediterraans

De zon schijnt stoffig over de kleine paden, die verlaten door het vlakke land heen kronkelen. Mijn fiets glijdt genoegzaam door de straten en zelfs de trein staat genietend wat langer stil. Ik merk het in hoe mensen de overvolle coupé’s betreden, gelaten maar niet getergd, in het kalme timbre van het praten, in de lach die stiekem in de mondhoeken trilt. Het is warm, maar niet té, het is zonnig, maar niet broeierig, en onze huiden zijn zo gewend aan de stralen dat niemand de zon achterna zit. Gestolen momenten uit de mediterranee. Ik kan de olijfbomen bijna ruiken.

Naar blog

Zonnig

Het weerbericht zegt iets over een warme dag, de ochtendlucht zegt iets over een druilerig begin van de week. Ik sta dan ook twee uur later, na een werkbezoek, in een winterjurk met gevoerde laarzen te knipperen naar de strakblauwe lucht. 2018, waarin de winter startte in februari en die daarna zo plots aan een eindeloze reeks vroege zomerdagen begon, dat ik nog steeds niet geloof dat ik die laarzen echt thuis kan laten. Deze dag ging snel om, ik at in de zon, er waren wat hobbels maar geen grote gaten. Ik heb vandaag dus, kortgezegd, niets te klagen.

Naar blog

Interview

Ik kan van een interviewafspraak tegen grenzen aanlopen waar veel mensen nog kilometers land hebben liggen. ‘Je hoort het niet veel, sociale angst’ zegt de psychologiestudente die ik spreek voor ons boek. Als ik op mijn gemak ben, de eerste vlagen van een band voel, gaan sociale dingen me prima af. ‘Ik vermoed dat we niet zo happig zijn op hulp zoeken,’ zeg ik. ‘Ik weet ook niet of dat nodig is. Als je geen kluizenaar bent krijg je levenslang lessen in confrontatie.’ Ik ben zelf verbaasd dat ik Utrecht heb bereikt. Sommige doelen drijven me dwars door angst heen.

Naar blog

Veranderen

Ik kan niet veel veranderen aan wat er is. Dat heb ik geleerd in mijn donkerste, heftigste dag. Toen ik leerde dat uit een depressie komen niet betekende dat dat het einde van lijden was. Dat de demonen, bezworen door mijn gevoelloosheid, erna pas zouden komen. Die nacht dat ik mijn ogen naar de hemel hief, lamgeslagen door angst, en tot in mijn botten wist dat ik geen enkele invloed had, op wie ik was, op de wereld. En dat dat voelde als een warm matras. Soms wou ik dat het niet zo was. Maar het is wat het is.

Naar blog

Vliegen

Wat er nog te wachten staat is zo groot dat ik soms sta te trillen op mijn benen van verwachting, en op andere dagen net zo te trillen van angst. Ik sta op scherp, daarom voelen kleine stootjes soms als keiharde klappen, soms alsof ik opstijgen zal. Het grappige aan dit scheren over kammen, tussen verliezen en verlangen, is dat ik dit het liefste tegen elke prijs vermijden zal, maar ik zonder me door deze turbulentie te bijten nooit de lucht in kan. Als ik niet val, niet onderuit ga, zal ik dit jaar niet aan de grond blijven staan.

Naar blog

Landerig

Het is zo warm dat ik er landerig van word. Een uitstekend woord voor de plek waar ik, in de schaduw van de grote overkapping, zit te werken. Midden in het land. Een vogeltje komt het nest achter me uit. Af en toe drijft er een verloren zwaan voorbij. Ik trommel met mijn vingers op tafel. Ik hoop op het koopcontract van mijn huis. Voor die tijd weet ik niet of ik wel goed slapen kan. Mijn poes staart verstoord naar me op. Ze heeft het heerlijk hier, terwijl ik zo ongedurig wacht op de zekerheid weer te kunnen gaan.

Naar blog