Groene luchten

We hebben al onweer gehad, regen, wat huilbuien en een paniekaanval. Het stormde buiten en ook in huis was het niet mis, maar de groene lucht lijkt opgetrokken, de zon laat wat stralen zien en we zijn beland in een knuffelfront. Ik weet niet of iedereen zo’n last heeft van de naweeën van een vakantie, of dat het ons karakter is, maar al die stress op afstand vliegt je thuis weer om de hals. En dan moet je met dat extra gewicht weer aangaan wat je achterliet. Wat ik nu ga doen. Nou ja bijna dan. Eerst nog een knuffel.

Read more

Omgekeerd

Terug is meestal rustiger dan heen, maar dat geldt voor deze vakantie niet. Waar we op de heenweg weinig geroezemoes hadden, staan de mensen nu in het vliegtuig in de gangen, en meerdere kinderen laten luid hun ongenoegen blijken. Vermoeid stap ik met mijn reiskleren de Nederlandse lucht in, die, ook zo tegennatuurlijk, veel heter is dan de Italiaanse zon. ‘Zullen we nog maar een vliegtuig pakken?’ zegt ze als we de overvolle trein in kijken, en ik lach. We zijn zowaar, zomaar, samen op vakantie geweest, misschien niet zo’n rare gedachte. Maar wij wisten niet dat, of, het kon.

Read more

Fysieke afstand

Ik ben nu drie dagen op vakantie. Dag één was ik gedesoriënteerd, dag twee verwerkte ik van alles en vandaag ben ik zen en heb ik het leven begrepen. ‘Dus blijven reizen zou je trekken?’ vraagt ze. Dat doet het niet. Die fysieke afstand die je schept tussen jezelf en waar je tegenaan loopt geeft veel kans tot reflectie. Als je lang genoeg wegblijft heeft dat je weer ingehaald. Als je lang genoeg doorreist ben je eigenlijk altijd op de vlucht. Het gaat om wat je mee neemt naar huis. En het lef hebben om elke keer weer te gaan.

Read more

Extremen

Het ruikt vaag naar zeep. Niet omdat mensen zich hier beter wassen, maar omdat zeep exotische bloemgeuren draagt. Die geur is in Nederland onnatuurlijk, bijna chemisch, hier voert de wind hem met zich mee. Smaak is ook anders, bitter, zuur en intens zoet. En mijn emoties, thuis netjes gekaderd door routine en verstand, waaien hier met diezelfde winden mee. Een plek waar extremen geen excessen zijn, maar verweven in een mantel van een rijkgeschakeerd palet. Beschamend, bedwelmend, betoverend. Ik weet niet of ik ervan haat of hou. Maar ik denk dat ik na deze vakantie, bovenal, een vakantie nodig heb.

Read more

Macho

Ik heb mijn vaseline thuisgelaten om gedoe bij de douane te voorkomen. Een vergissing, blijkt zodra in het Italiaanse zomerweer mijn bezwete dijbenen elkaar openschaven. Een van die problemen van welgevormdheid waar je vrouwen zelden over hoort. Vaseline verkopen ze niet. Ik volsta met elke twee meter crème tussen mijn benen smokkelen, tot ik in een Farmacia een tube vet van een dokter in handen krijg. Ik vraag me af hoe mensen in dit droge land het zonder smeermiddel doen, tot ik bij de supermarkt naast een twintigtal condoomvariëteiten een massageolieassortiment aantref. Zorgzaamheid verpakt in machogedrag; Italië in een notendop.

Read more