Blogs in juni 2018

Heel veel

We zitten aan het water. Ze vindt dat ik zonnebrand op moet. Ik wil eerst mijn eten op, anders plakt het in mijn mond. Het rust niet in haar hoofd. Ze wil mij niet kwijt, dat is onlosmakelijk verbonden aan protectie van mijn lijf. Ik was het al vergeten, maar als ze aandringt op het zoeken van de fles in mijn tas, voel ik me betutteld en gedreven. En dan zitten we daar, op dat terras, boos. Het gaat nergens over en toch over heel veel. Gelukkig weten we wat we ermee moeten. Zowel met nergens als met heel veel.

Naar blog

Na morgen

Na morgen heb ik vakantie. Niet met wuivende palmen en een aanstormende zee. Met een week van optredens en een week verhuizen. Maar toch, vakantie. En het blijft maar eindeloos zomer. We lunchen bij een nieuw tentje op oud gras. Naast brood en beleg een lep blaadje sla, een klomp huzarensalade en een schijf ananas. Haar muntwater heeft een houdbaarheidsdatum van december 2017. We hebben allebei geen trek  om er iets mee te doen. Ik ben niet iemand die er iets van zegt. Zij heeft er geen zin in. En na morgen, na overmorgen, na deze dagen, zijn we weg.

Naar blog

Soepkind

Ik huiver wat boven de minestronesoep. Toen ik jong was noemden ze me een soepmens, want soepkind klonk zo onaardig. Ik was gek op dat spul. Nu ik ouder ben geworden en andermans soepen heb leren kennen, blijken er allerlei heel dikke variaties te bestaan. Erwten bijvoorbeeld, te vies voor woorden. Of dit. Tomatenpap gevuld met wazige dingen, waaronder pasta. Ik vind pompoen nog wel te doen en voor een bak room -maar niet te dik- met een enkele asperge, paddestoelen of wat mosterd begin ik te watertanden. Maar een soepmens blijk ik niet. Doe mij maar een liter bouillon.

Naar blog

Nasmaak

Ik roer in mijn koffie en beantwoord een vraag of zes. De meesten zijn niet eens gesteld. Er is heel wat veranderd, en de omstandigheden zijn daar zeker niet het minste van. Maar ik kan daar niet alles op afschuiven. Ook ik ben veranderd, daar begon het allemaal mee. Ik haal het laatste schuim uit de afgekoelde kop en ga nog even, streng, over al die antwoorden heen. Geen bittere nasmaak. Het was misschien wel de meest complete en coherente versie van mij die ik ooit heb gegeven, zonder angst. Ik voel me er moe, maar ook oneindig sterk bij.

Naar blog

Matras en wifi

De verhuisstress slaat toe. Ik bestel alvast een matras en internet. Straks zit ik op die mooie maar kale houten vloer, met alleen een slaapplek en wifi. Andere meubels durf ik pas te bestellen als mijn interieurarchitect langs is geweest, want het verleden wijst uit dat ik zo’n rommel maak van huizen dat ik mezelf die keuze maar bespaar. Het geeft een aardig idee van wat ik als het allerbelangrijkste om te wonen zie. Geen koelkast, of bank, of wasmachine. Een plek om te slapen en de mogelijkheid om snel en onbeperkt op internet mijn tijd te verdoen. Meer niet.

Naar blog

Samengebalde angst

Als ik binnenloop op sandalen en langzaam in adem voor mijn vergenoegde monoloog, voel ik dat al die samengebalde angst zich aanspant om er helemaal in te gaan. Ik ben altijd gespannen als een veer, maar deze dag leek die veer me sterk genoeg om een schoolklasje op te laten springen. Tot dit moment wilde ik nog weg, eruit stappen, de boel afblazen, maar nu loop ik binnen op sandalen, adem ik in. Begin aan die eerste vergenoegde zin. Dwing alle ogen naar daar, op dat podium, naar mij op die zetel. En ga er voor het eerst helemaal in.

Naar blog

Moois maken

Ik wist dat er een nieuw design voor onze website aan kwam. Ik had de opdracht zelf gegeven. Wat ik niet wist was dat het vandaag in mijn mailbox zou zitten. Dus ben ik, ergens tussen de laatste toneelrepetities en het uitwerken van interviews voor ons boek -dingen die af moeten voor mijn verhuizing- een site aan het herbouwen. Soms is mijn leven niet saai genoeg. Dat moet ik onthouden voor de volgende winter, als ik me terugtrek en bang ben dat ik er niet toe doe. Hoeveel moois ik stiekem van mijn leven maak, als ik even niet oplet.

Naar blog

Raket

Ik heb bijna geen eigen tanden meer, maar zit om de haverklap bij de tandarts. Vandaag was de laatste keer van een driemaandelijkse reinigingscyclus. Ze boekt meteen de volgende cyclus, want er is maar een ding dat ik minder snel doe of moeilijker vind dan een afspraak maken, en dat is een gemaakte afspraak afzeggen. Dan is het tanden op elkaar en doorbijten, om in het thema te blijven. Mijn lippen kunnen tuiten duurt net zolang als het grijze gedeelte van de dag. Pas om vier uur trek ik geen scheve lach meer en kan ik genieten van een raketijsje.

Naar blog

Zoet wonder

Mijn lange haren waren in twee vlechten getrokken, groen gespoten, en toen ik schoorvoetend het podium op struikelde en mijn zin al verhakkeld op het puntje van mijn lippen lag, gebeurde iets wat mijn voorstellingsvermogen te boven ging. In die musical in groep acht. De zin kwam vloeiend over mijn lippen, die van iemand anders bleken te zijn, iemand die niet hakkelde of struikelde. Bijna vijftien toneelstukken verder, en ik stotter nog net zo erg door de repetities heen. Ik hoop, zoals elke keer, op dat zoete wonder als er publiek bij is. Tot nu toe was de hoop terecht.

Naar blog

Kapper

Voor de Pride gaan we bij de kapper langs. Eentje die we kennen, want wisselen van kapper is net zoiets als wisselen van supermarkt; je zoekt je een ongeluk en vindt toch niet wat je wil hebben. Eenmaal op de stoel vlieg ik in volle vaart door de smalltalk heen. De kapster houdt net zoveel van praten als van haren, maar wanneer ik weer geknipt naar de uitgang loop, weet ze eigenlijk nog niets. Het is een zware taak, die kappersgesprekken, maar voor het eerst in jaren maak ik meer dan genoeg lichte dingen mee voor een bezoek of drie.

Naar blog

Homo’s en ballen

Homo’s houden van ballen, maar weten er niet altijd even goed raad mee. Tenminste, niet als ik dit moment mag geloven, een uitwisseling van publiek en bootjes op de Utrecht Canal Pride. In alle opzichten een kleiner feest dan zijn grote broer in Amsterdam. Niet dat ik het gemoedelijker wil noemen, Amsterdam Pride is een van de weinige dagen waarop ik binnen de grachten van de hoofdstad nog vrijheid, gelijkheid en broederschap voel. Maar de Utrechtse versie heeft wel iets, iets kleins, kneuterigs, oncommercieels. De laatste boot, met alle politieke partijen in hetzelfde schuitje, maakt het trotse gevoel echt af.

Naar blog

Verveling

Soms kan ik urenlang werelden ontwerpen, ik hoor niets, ik zie niets, ik verdrink. Ik leef voor die momenten, de momenten dat ik eigenlijk niet leef. Als ik geen angst voel die me half verlamd, verveel ik me vooral. Dat is waarschijnlijk de reden dat ik altijd angst op zoek. In ontspannen momenten lees ik vijf boeken per week en ik doe thuis drie dingen tegelijk. Gisteren deed ik uit noodzaak voor het eerst zoiets op mijn werk: de website updaten tijdens een vergadering. Ik geloof niet dat ik, op de echt gefocuste momenten na, ooit zo productief ben geweest.

Naar blog

Zenuwen

Op het tergende bord van mijn toekomstige nest hangt sinds gisteren de gele sticker, ‘verkocht’. Het is mijn laatste voyeuristische moment, ik verhuis voor deze paar weken terug naar mijn tijdelijke huis. Begin juli is de sleuteloverdracht, in dezelfde week als mijn toneelopvoeringen, waar ik dit jaar nog een beetje extra zenuwachtig over ben. Niet het rustigste jaar uit mijn leven, denk ik zuchtend. Er komt aan het einde van het jaar ook nog een boek aan. Zoveel beweging, het kan me benauwen. Maar dan bedenk ik me dat het leven nog veel enger was toen ik stil bleef staan.

Naar blog

Gewoon doorleven

De mondhygiëniste is nog een beetje ontdaan van de paniekaanval. Ze blaast met een van de tandapparaten lucht op mijn voorhoofd en polsen. Ik ben het zelf alweer half vergeten, het overkomt me met regelmaat dat mijn hart denkt dat ze een racewagen is. Ik heb er zelfs medicatie voor, omdat ze me na een hartmeting niet zonder wilden laten gaan. Verder doe je er niet veel aan. Gewoon doorleven werkt het beste. Als de kaakverdoving is uitgewerkt eet ik met vriendinnen en loop met een tas vol van tevreden oppaskat. Die heeft ook een tikje van de molen gehad.

Naar blog

Kleinere bron

‘Niet alleen je stem verandert, ook je intonatie,’ zegt ze. Ik heb een klein half uur gesproken over angsten. Zelf vind ik het ook fascinerend hoe ik, als een onderwerp hoogstpersoonlijk is, uit een andere bron lijk te putten dan wanneer je me over iets spreekt waar ik kennis over durf te claimen. Het is alsof die bron een kleinere woordenschat heeft of een beperkter analytisch vermogen. Alsof ze wat rauwer is, of jonger. Soms zwijgt ze maar gewoon, maar dat kan niet in een interview. Dus bazelt ze met die zoekende toon, over dingen die ik van vroeger ken.

Naar blog

Nomade

Ik voel me alsof ik mijn wortels kan uitslaan, maar ik ben net nog niet bij de vruchtbare grond. Als een soort nomade overbrug ik het leven, vooral de laatste weken. Ik vind het altijd wel leuk in zigeuner-stand, je komt overal, je ziet veel, je voelt je overal en nergens thuis. Maar ook een zigeuner heeft nog zijn eigen, zij het verplaatsbare, huis. En hoewel ik wel kan genieten van de onvoorspelbaarheid ben ik er niet voor gemaakt. Mijn voeten hebben een vloer nodig, mijn hoofd een dak. Pas dan voel ik me, buiten mijn muren, echt weer vrij.

Naar blog

Ondervraging

De kat waar we op passen houdt erg veel van eten. Als ik terugkom van een interview staat hij al luid miauwend naast het bakje geposeerd. Om vijf uur geef ik toe aan zijn steeds klagelijker keelgeluiden en stop hem zijn blikje toe. Terwijl hij vrolijk slobbert glip ik het balkon op. Ik kijk over de zonovergoten binnentuin en denk terug aan mijn gesprek. Interviewen is iets waar ik ooit per ongeluk aan ben begonnen en nooit meer echt van weg kom. Ik vind het niet leuk, maar ook niet echt vervelend. Behalve morgen dan, als ik de ondervraagde ben.

Naar blog

Sereen

Aan de rand van de plas is een ligveld. We hangen met onze voeten in het water en bekijken de blauwe libellen. Een familie ganzen scharrelt over het madeliefbespikkelde gras. De kuikens komen op het kleed en geven ons in het water zo nu en dan een pedicure. De rust wordt alleen verstoord als er een boot door het sluisje heen wil. Dan klinkt er een bel voor de brugwachter. Het is belachelijk sereen, tien minuten van een grote stad. Straks woon ik hier, aan deze plas. Zal elk vrij uur dan voelen als nu; alsof ik ineens vakantie had?

Naar blog