Blogs in juli 2018

Muismat

Een eikenhoutenblad is beeldschoon maar heeft geen grip voor een muis. Ik knoeide al dagen met een ikeahandleiding voor een MALMbed als glijder voor het arme elektronische beest. Vandaag heb ik mijn eigen muismat opgehaald. Eigener krijg je hem niet. Geen foto of personalisatie past me beter als de woorden die ik zelf geschreven heb. Het is een tikje narcistisch, denk ik, de hoeveelheid kaarten, posters en nu ook muismatten in mijn huis. Maar ik lees het nog graag, vooral zo lang geleden geschreven. Alsof een ander in mijn ziel heeft gekeken. En dat blijk ik dan zelf te zijn.

Naar blog

Kluspotten

Ik staar verlekkerd naar een tafelzaag. Ze bestelt een set boortjes en kit de badkamer af. ‘s Avonds klieder ik met klodders vloeibare steen en duw een vlakschuurmachine tegen de muren aan. Ondertussen denk ik aan mijn handwerklerares. ‘Een 9 voor inzet, een 6 voor het eindproduct.’ Ik heb mijn perfectionistische kantjes allang afgeschuurd, het hoeft niet het beste te zijn, eigenlijk liever niet. Zolang je de liefde er in ziet. En toch ben ik al geen zesje meer. Het geheim van klussen is hetzelfde alle andere geheimen in het leven; flink googelen, durven investeren en het dan gewoon proberen.

Naar blog

Strijd

Toen ik dacht aan verhuizen naar drie hoog, zag ik vooral op tegen mijn spullen de trap op krijgen. Een net zo groot probleem blijkt hoe ik al het afval weer uit het langzaam dichtslibbende huis krijg. En vervolgens van de straat, want anders dan in Amsterdam zijn je spullen niet meteen weg als je je omdraait en komt er ook niet standaard zo’n grijpende kar langs. Het lijkt soms alsof ik strijd voer om dit huis van ons te maken, elke keer als ik even zuchtend zit komt er weer iets te doen bij. Maar ik heb de tijd.

Naar blog

Overzomeren

Ik zou vandaag thuis werken, maar vreesde dat het van werken niet zou komen. Mijn vriendin wilde niet nog een dag in de onbarmhartige hitte. Dus vluchtten we samen de airco van mijn kantoor in. Een beetje als de vluchten van vogels in de strengere jaargetijden, maar dan andersom. Overzomeren dus. En tot een uur of 7 hebben we de hitte van de wereld weten te ontwijken. Daarna voelde het aangenaam, als een middaguur in de hoge zomer van Griekenland. We spoorden tevergeefs naar een verdwenen maan, zagen hem pas toen hij weer verscheen. Laat de moesson nu maar komen. […]

Naar blog

Spectaculair

De storm komt eerder dan voorspeld. Terwijl vriendinnen aan het strand pootjebaden, en mijn zus twee kilometer verderop geen spatje regen ziet, valt de hemel hier naar beneden. Het meer voor ons raam verandert in een bruisende massa, takken worden van de bomen gesmeten en als de wind recht ons raam op draait lijkt het even alsof we worden opgeslokt, meegezogen in het groene water. Het is, om maar eens een vreselijk overhypt woord te gebruiken, spectaculair. Het is net zo snel weer kalm als het heftig werd. Na tien minuten verschijnen de plezierbootjes weer. Geen vuiltje aan de lucht.

Naar blog

Oven

De maan straalt helder over de vrij rimpelloze plas, als ik mijn eerste passen buiten zet. Binnen staat altijd een briesje vanuit het meer, dat je aan het meer zelf dan weer niet kan voelen. Wat ervoor zorgt dat ik wel kan zuchten van de hitte, maar dan alleen als ik me in de buitenoven begeef. En dat doe ik pas nadat de zon al is ondergegaan. Het is deze week nog even zien of dat briesje ook de 37 graden kan doorstaan. Ook ik verlang naar die zaterdagse onweersbui. Hopelijk kan ik daarna weer even in de buitenlucht zitten.

Naar blog

Open deuren

Is je deur open?’ vraagt ze, omdat we nog geen deuren hebben. Hiervoor betekende deur open dat ze binnen kon komen met verhalen, en dicht dat ik even alleen wilde zijn. Hier werkt de symboliek alleen in uitgesproken zinnen. ‘Mmmm,’ mompel ik. Ik heb net talloze armbewegingen geleerd voor mijn Gayprideboot, en hoe graag ik ook spraakzaam zou willen zijn, in mijn hoofd ben ik nog bij de zwanepas, of ganzedans, of hoe ik het gedoe ook moet noemen. Het was fijn, dat wel, even fysiek zijn, weer een nieuw moment in dit monumentaal jaar. Maar de deur is dicht.

Naar blog

Rafelen

Het is eind juli en het meer voor het raam wordt steeds groener. Het huis is af en toe leeg en dan meteen weer vol, af en toe strak afgewerkt en dan meteen weer gekreukt. Ik ben moe en ongesteld en het is heet. Het wordt straks boven de dertig graden, wat betekent dat ik ergens in de wanordelijke kleren mijn vestjes moet zoeken. De temperatuur van mijn werk heeft een omgekeerd evenredig verband met de temperatuur buiten. Het is midden zomer, mijn hoofd is stoffig plakkerig als de avondlucht. Het huis rafelt aan de randjes. De zon blaast door.

Naar blog

Nestel

Met een kleine krak gaan de muren tegen de vlakte. Nog een hoop gezaag getimmer en geschroef aan het houten frame volgt. En dan is ons huis ineens twee keer zo groot. Gevoelsmatig. Vanuit de woonkamer zie je de open lucht van het balkon en vanaf het balkon kijk je, dwars door de verdieping, het water van het meer in. Ik heb vaak verzucht dat ik een nestje voor haar ging bouwen, het huis is door ons liefhebbend het nest gedoopt. Maar die naam is nooit zo passend geweest als nu, met de wereld van beide kanten aan onze voeten.

Naar blog

Surrealisme

Vanochtend hing er mist in de lucht. Een wat ander uitzicht over het wijde meer, dat de zwanen haast zwart doen lijken. Ze buigen hun koppen tegelijk in een perfect vraagteken. Het is een surrealistisch beeld, en ik waan me even op vakantie in plaats van in mijn roze pluizige badjas, met oogslaap tot in mijn oren, gebogen over mijn koffiezetapparaat, het zwarte vocht smekend mijn beker in te glijden. Het is genoeg om mijn ochtendhumeur op een premenstruele dag te vergeten. Voor zolang als de koffie duurt, want daarna klos ik toch chagrijnig door de ochtendzon naar het station.

Naar blog

Bureau

Geen rugpijn meer met een laptop in de keuken, geen ongemakkelijk gedoe met een muis in een fauteuil. Mijn bureau is vandaag binnen gebracht, dus ik kan aan een werkblad tikken, zoals het hoort. Ik zit vaker achter een bureau dan op een bank, dus het lijkt alsof er weer een hele wereld is opgegaan. Waarin ik kan schrijven, websites kan bouwen, spelletjes kan spelen en duizend-en-een-nutteloze dingen kan googelen. Ik had eigenlijk geen idee hoe belangrijk een werkplek aan huis voor mij was. Ook geluk zit soms in de kleinste hoekjes, als je even niet oppast kijk je eroverheen.

Naar blog

Kop of kont

Ik zit oog-in-oog met rond de dertig zwanen. Of eigenlijk, oog-in-kont. Ik heb nooit zoveel zwanen tegelijk gezien als op deze plas, en wat ik ervan gewend ben is majesteitelijk. In hun natuurlijke habitat zitten ze kennelijk meer onder water dan dat ze erop dobberen, en omstebeurt kantelen de zwanebibsen omhoog. Ons zitvlak heeft bij hen de functie van drijfdeel. Als ik genoeg heb van de natuurtelevisie verpot ik wat lavendelplanten op het balkon, spray ze met water en fluister ze lieve woordjes toe. Pas als het helemaal donker is stuc ik nog even een muurtje. Gewoon omdat het kan.

Naar blog

Zoet huis

Mijn handen zijn ontveld van de Ikealattenbodems. Als ik de eerste in het bed schuif komt hij ver over de middenbalk. Shit. Te grote lattenbodems. Pas als ik het matras probeer in te schuiven blijkt het echte probleem. Shit. Te klein bed. Uren werk in de brandende zon worden teleurstellend makkelijk tenietgedaan. Ik ben zo moe en warm dat mijn gezicht bijna van mijn hoofd druipt. Ik kan niet douchen door een door de vloer lekkende kraan. Huis zoet huis, wat ben je mooi, maar waar begon ik aan. Ik kan bijna niet wachten om weer naar kantoor te gaan.

Naar blog

Klusjes

De man die voor me in dit huis woonde was een doe-het-zelver. Of iemand met een handige neef. Misschien beiden. Uit onverwachte hoeken komen radiatoren in kasten, vastgesoldeerde kranen en te holle muren te voorschijn. Verborgen gebreken, die -in mijn beperkte ervaring en van horen zeggen- bij elke koop aan de orde zijn. Gelukkig kochten we vooral voor het uitzicht, de hardhouten vloeren en het ruime balkon. De rest is op te lossen met mijn twee linkerhanden maar een verlangen zo sterk dat het bijna pijn doet, een stroom van handige neven en vooral de onbetaalbare (niet in prijs) klusjesman.

Naar blog

Verhuizen

“Ik wil niet,” is het laatste wat ik zeg voor ik ga slapen. Maar het wordt toch vandaag, en in de luwte van de ochtend trekken we grote reistassen naar het station. Dan is het tanden op elkaar en de een na de andere doos, meubelstuk, tas vol snel gehaalde hemaspullen drie hoog slepen. Om maar niet te spreken van de koelkast- en wasmachinemonteurs, of de elektricien. We hebben aardig efficiënt gepland, maar nu is het wel even genoeg geweest. Ik staar met een kop koffie naar buiten, want wie heeft er een tv nodig als ze zo’n uitzicht heeft?

Naar blog

Laatste afscheid

Ik kijk een laatste keer vanaf de troon neer op de ondergang van de koning. Daarna volgt het laatste applaus, het laatste afscheid. Over twee maanden begint het weer bij het begin, aftasten, angstaanvallen, een tekst en een rol eigen krijgen. Het is een cyclus waarin al de kracht, al de beloning concentreert in dit moment. Dat moment dat ik hier sta en voel dat ik totaal de controle heb over en toch totaal los ben van mij. Het kost veel. Maar dat het kan, boven mijn angst uitstijgen, al is het maar een keer per jaar, maakt me vrij.

Naar blog

High

En voor je het weet ben ik alweer halverwege. Twee voorstellingen gedaan, nog twee te gaan. Mijn vriendin droomt dat ik mijn werk op wil geven om musicalster te worden. Ik droom vooral van eten, want ‘s avonds krijg ik niet zoveel naar binnen. Het is een waas van geplamuurde gezichten, geplakte haren, maskers, zweet en zuivere tonen, felle emoties en rommelende decorstukken. Chaos, impressie, destructie en steeds opnieuw boven de grootse vlagen van angst uitstijgen, erop neerkijken iets doen dat buiten de grenzen van je eigen mogelijkheden leek te liggen. Geen high hoger en geen drug sterker dan spelen.

Naar blog

Thebe

We zijn tijdelijk verhuisd. Niet naar het oude appartement dat in halve staat van ontruiming is. Niet naar ons nieuwe nest, dat leeg en beeldschoon op onze spullen ligt te wachten. Maar naar een hotel in Weesp, of Thebe, zoals we de stad hebben omgedoopt voor onze uitvoering van de Griekse tragedie ‘Antigone’. De premiere is vandaag. De zenuwen nestelen zich als een kluwen kittens in mijn buik, af en toe maakt er eentje een gemene uithaal. Over een uur of vier is het gebroken benen, toitoitoi, erop of eronder, de dood of de gladiolen. Ik kan stiekem niet wachten.

Naar blog