Blogs in augustus 2018

Leeg geluk

Het blijft me overkomen, dat ik onderschat hoe zwaar iets kleins telt, hoe erg mijn humeur wordt bepaald door minieme dingen – een nieuwe kast, een gemiste vakantie. Zonder dit dagboek zou ik het misschien helemaal niet registreren. Het overkomt me ook met grotere zaken, een verhuizing bijvoorbeeld, ander vrijwilligerswerk, een nieuwe hobby. Dat ik van te voren de impact niet in kan schatten. Dat is waarschijnlijk maar goed ook, anders veranderde er nooit wat. Stel je voor dat ik altijd een beetje gelukkig zat te wezen. Tevreden uit het raam liep te turen. Wat een leeg leven lijkt me […]

Naar blog

Zomerchagrijn

Ik ben chagrijnig en ik heb niet echt een aanwijsbare reden. Misschien is het omdat het op werk nu wat rustiger is, het huis driekwart af is,  mijn manuscript ingeleverd. Ik ben de rust het niet meer gewend. Verder korten de dagen wat en heb ik het ook al een keer heel koud gehad. Normaal gesproken begint mijn zomervakantie eind deze week, maar dit jaar ga ik met alles wat gedaan moest worden, niet. Dat is niet erg, maar straks ben ik jarig en gewoon in Nederland. Ik denk dat ik het dan het meest zal missen, mijn Griekse zomerstrand.

Naar blog

Kassie

Ik deel mijn huis met een nieuw meubelstuk, Kassie. Kassie is groot, glanzend en in-your-face. Ik kan vrijwel al mijn aardse bezittingen in haar kwijt en misschien ook wel wat onaardse. Toen ik haar voor de eerste keer zag heb ik haar zeker een minuut omhelsd. Dat kan door de drankkeuze bij mijn diner zijn geweest, maar welkom is ze zeker. Het is een van die belachelijke dingen die je leert als je iets ontzagwekkends als een huis koopt; je bent oneindig bezig en het zuigt al je energie, tijd en geld. Maar nieuwe meubels maken wel gelukkig. Een beetje.

Naar blog

Mystica

Ik zie een grote toekomst voor het zelf meten van gegevens voor medische dossiers, het implanteren van chips om te betalen, het uploaden van mijn brein op een server. Ik ben dataïst, mens van de toekomst. Ik ben ook begiftigd met waarden die de vrijheid van mensen als hoogste goed zien en ik kan hartstochtelijk worden als het gaat om gelijkheid. Dat maakt me een humanist, volwassene van het nu. Die twee zijn onverenigbaar zonder te geloven dat ik meer ben dan een inefficiënte biochemische datastroom. Gelukkig ben ik vooral ook een mysticus. Mijn innerlijk kind vertrouwt nog op magie.

Naar blog

Nietsontziend

Er klinken musicalliedjes door de kamer, uit een boxje. Ik vraag me af waarom ze de moeite doet, de televisiezangers steken ook versterkt maar bleekjes af tegen haar stem. Een paar nachten geleden droomde ze een spin in bed. Haar gil deed het huis op zijn grondvesten trillen, de onderbuurvrouw appte of we inbrekers hadden. Dat was een hoge uitzondering, meestal hoor ik haar graag aan. Zo graag dat ik een nietsontziende poging doe bovenop op haar in de stoel te klimmen. Soms vergeet ik dat ik geen kat van twintig kilo ben. De tik op mijn neus verdien ik.

Naar blog

Hyperbrein

Achter me wordt getimmerd en gezaagd, naast me klettert regen op het water. Ik zit al een uur of vijf in hyperfocus voor de computer. Wat artikelen, een blog, een nieuwe functionaliteit. Als we gaan eten staar ik in dezelfde focus naar de tv. Daarna moet ik er even uit. Ik wil niet, maar ik dwing mijn hyperbrein. Het is pas 9 uur, maar de lucht is nog steeds guur, en donker alsof het al herfst is. Mijn sociale leven en mijn psychisch welzijn kunnen niets met de maanden in het verschiet, maar wat ik creëer vaart er wel bij.

Naar blog

Moederkat

Toen ik geboren werd was er een kat. Eentje die aanvankelijk niet zo blij was met de hele zwangerschap, maar zich verzoend had zodra ik in het wiegje lag. Er is geen kinderfoto van mij zonder die kat erbij. Ze lag in mijn bed en later op schoot. En zo had ik er vanaf mijn eerste dag thuis een tweede moeder bij. Eentje waar ik ook het een en ander van heb meegekregen. Zo gebruik ik niet zelden katachtige lichaamstaal. Er is nog een andere erfenis, of misschien een toevallige gelijkenis. Mijn energie trilde soms op een frequentie die de […]

Naar blog

Wat zwaarder

Met een klap scheurt de hemel aan stukken. We hebben net uitgebreid gegeten, nog wat gedronken, gepraat over over wie we zijn geweest en wie niet. Ik zet mijn ex-vriendin af op de tram als de eerste dikke druppels vallen. In de drie minuten die het me kost thuis te komen staat de hemel in vuur en vlam. Ik ben voor onweer gelukkig niet bang, hoewel dat biologisch gezien een vreemde omissie is in mijn angstpakket. Toch weegt alles wat zwaarder, behalve de flitsen is het avondlijk licht in deze maand alweer uitgezet. Ik ga maar op tijd naar bed.

Naar blog

Rare mix

Het is warmer dan ik had gedacht, toen ik vanachter mijn bureau een glimp opving van het raam. De zon blijkt daadwerkelijk geschenen te hebben, als ik me naar buiten waag bij zijn ondergaan. Het water is bijna spiegelglad, ik sla af naar links, bij het meer vandaan. Een paar honderd meter verder begint de binnenstad, met zijn rare mix van oude straten en nieuwe pleinen. Maar voordat ik daar ben buig ik alweer af naar rechts. Ergens tussen de stad en de plas ligt een klein houten terras. Ik besluit de avond met een verre blik. Stil, diepe gronden.

Naar blog

Zwarte schaduw

Op het schoolplein werd een blikje heen en weer getrapt. Een klasgenote rookte verscholen achter de golfplaten bijgebouwen, die er al tien jaar stonden en nog steeds stonken naar nieuwe lijm en vervlogen hoop. Mijn haren kleurden donker van het zweet, mijn hart pompte gierend door mijn nog smalle lijf, de hormonen suisden met de snelheid van licht mee. Een gewone ochtend, een verstilde herinnering, spreekt me ineens aan vanuit een jarenoud gedicht. Verlamd, verveeld, gevangen in angst, gestold in verlangen. De greep van eenzaamheid. Ik kan soms met weemoed kijken naar die tijd, maar ik wil nooit meer terug.

Naar blog

Stadsnatuur

Ik woon in een wereldstad en werk in een andere. Elke ochtend sta ik op, neem een kop koffie en staar naar het duizelingwekkende uitzicht over ons meer. Dan kleed ik me aan en loop in 10 minuten naar een lief klein stationnetje in het groen. Daar stap ik op om precies 50 minuten later uit te komen op een, nou ja, lief klein stationnetje in het groen, een paar meter van mijn werkplek vandaan. Als de treinen rijden is het de makkelijkste reis naar werk die ik ooit heb gehad. Maar ik zie vreemd genoeg meer natuur dan stad.

Naar blog

Angstig

Ik schuif ongemakkelijk in de knallende stoel. Roer nog maar een keer in de cappuccino. De aardige bankmevrouw vraagt allerlei gegevens aan mijn vriendin. Ze kunnen mensen nog niet identificeren zonder ze voor zich te zien, anders was ik hier niet. Mijn gedachten vluchten over andere banken, eerdere gezamenlijke rekeningen. Ik was altijd al bang, maar besefte dat toen niet. Mijn stugheid en tegenzin werd beoordeeld als aanstellen, niet in de laatste plaats door mij. Wat dat betreft maken mijn psychische mankementjes me vrij. Nu voel ik me een beetje trots als ik de bank uitloop, in plaats van ontevreden.

Naar blog

Ongesteld

Ik pers meerdere kalven uit en laat in de nacht bloedstrepen achter op mijn hoofdkussen. Ik kan dit wel mooier maken, of omfloerster, of minder genant, maar het is de maandelijkse realiteit waar ik, met een goed Nederlands woord, mee moet dealen. Ik ben veel te confuus, diffuus of gewoon fuus van de molletjes en de profennetjes om na te denken over wat ik schrijf. Soms heb ik een voedselvergitiginkje of een grieppie, ik mis dat. Tanden op de bittere pil en doorbijten maar weer. Over twee dagen weet ik het niet meer. De wonderlijke vergetingsgezinfheid van het vrouwelijke brein.

Naar blog

Onzichtbare muur

“Ik ga koken, ik doe alsof hier nog een muur is, oké?” zegt ze. Ik knik en loop dwars door die muur naar de prullenbak. Gisteren was deze ruimte dicht. Om half 8 ‘s ochtends stonden ze op de stoep, de man die met zachte hand de blokken eruit klopte, het kind dat mee ging omdat de man papadag was vergeten. De handen van het kind waren minder zacht, zijn behulpzaamheid enorm. Twee uur later waren ze weer verdwenen. Ze namen alle brokstukken mee. Ik ben de vroegere contouren al vergeten. Zij kookt nog achter een muur die niemand ziet.

Naar blog

Huiselijk

Mijn kat gluurt door de spijlen van het balkon. Ze kan er net niet onderdoor. Ze durft er nog niet overheen. Ik weet niet of ze wou dat ze dat kon. Uiteindelijk begint ze toch maar kopjes te geven aan mijn been. Beneden klettert er iets, een auto, een fiets? Mijn oren spitsen figuurlijk, de kattenversie in het echt. Een tochtvlaag glipt door de kamer heen, ik voel hem langs mijn voeten de aftocht blazen. En dan kraakt de deur, klinken stappen naar het balkon. We herenigen in de laatste zon. Er is geen mooiere plek op aarde dan thuis.

Naar blog

Werk en spelen

Na de laatste verhuizing van spullen en dingen, met weer een spinnende kat op schoot, moest er heel veel troep weggestouwd worden in te kleine kasten. Vandaag moest ons manuscript van het boek van dsmmeisjes ook naar de uitgever. Tegenstrijdige belangen die een kleine botsing veroorzaakten. Gelukkig was er aan het einde van een toch wel erg lang weekend ook tijd om te spelen. Een rondje om het meer, samen met wat knappe stelletjes van nog rijpere leeftijd, een eng moment met een kind bij het water en een schommeltoestel later zijn we weer thuis. Klaar voor de volgende stressstorm.

Naar blog

Wilde kat

Mijn kat was een beetje een wild dier geworden in haar villa, met viltige klitten in haar haar. Op de klauw met de buurtkatten en meer dan eens compleet nat, van de sloot, een sproeier of een emmer. Vandaag hebben we haar opgehaald en nu moet ze weer leren te leven als een stadsprinses, drie hoog achter een raam. Ze lijkt er niet al te veel mee te zitten. Het kan best dat ik onterecht menselijke of mijn eigen motieven op haar projecteer, maar toch, ik ken mijn dier een beetje. Stiekem wil ze maar één ding, bij mij zijn.

Naar blog

Muur

Ik wacht op iemand die een muur eruit komt halen. Het is nu dertien uur na de afgesproken tijd, dus ik denk niet dat het er vandaag nog van komt. Wel heb ik ongeveer twee keer gedaan wat op mijn eigen planning stond en in de avond nog een manuscript weten de re-re-redigeren. Dat is ook wat waard, maar toch. Ik word een beetje treurig van de muur die er nog altijd staat. Het hoort erbij denk ik maar. Ik heb geen haast. En toch, op een gegeven moment heb je er genoeg van tegen diezelfde muur op te knallen.

Naar blog