Blogs in september 2018

Kantlijn

Ik til mijn gerimpelde handen uit het sop, dat al geel kleurt aan de randen van de teil. Afwassen, terwijl naast me de nog niet aangesloten vaatwasmachine blinkt. De kattenbak is geruimd, het bed verschoond. Ik heb me even het balkon op gewaagd, toen de zon wegpiepte hield ik het voor gezien. ‘Een dag in de kantlijn’, denk ik, als ik de laatste pannen droog. Daar zijn er veel van, de dagen die mijn biografie niet zouden halen. En toch schrijf ik juist deze graag. Het kan niet altijd groots en meeslepend zijn. Zonder een kantlijn krijg je onleesbare verhalen. […]

Naar blog

Andere pride

In de meeste delen van het land zijn we trots in de zomer, maar RotterdamPride valt tegen oktober aan. Het is rustiger hier, minder mensen, minder extravagantie. Gewoon je normale kloffie en vooruit, een regenboogvlag om je schouders. Ik ken veel minder mensen dan in Utrecht, of Amsterdam. De mensen die ik ken komen uit het verleden, ze raken een vergleden herinnering van iemand anders die ik ook ooit was. Het veroorzaakt een vreemde tinteling. Cognitieve dissonantie. Een beetje als die kerstboomwinkel tegenkomen. Ik weet wel dat kerstmis bestaat, maar alleen in een andere, alternatieve realiteit dan die van vandaag.

Naar blog

Verstrengeling

Die boom staat er vast al jaren. Wortels stevig verankerd met deze grond. De klimop is er nog niet zo lang, heeft pas net zijn slingerarmen om de stam gedraaid en haakjes in de sterke houtschubben geslagen. Hij is prachtig rood, alsof hij de herfst al aan ziet komen, gespitst het einde voelt naderen. Ik kijk naar de stoeptegels die de boom oplicht, de scheuren in het trottoir. Het is een gevecht, boom en klimop, maar zonder een gewenste winnaar. Ze zijn vooral verstrengeld, het oud en het nieuw, en ik ben geen scheidsrechter. Ik neem slechts hun schoonheid waar.

Naar blog

Wegglijden

Een vrouw in de wachtkamer ligt zacht snurkend naast me. In mijn onderbuik is een massa grijze ratten aan de weg door mijn ingewanden begonnen. Mijn buurvrouw slaapt alleen omdat haar buikongedierte zo groot is dat ze een heftige dosis pillen krijgt. Even later lig ik in de angsttandartsstoel, met mijn mond vol verdovende watten. Ik voel de speldenprikjes pijn langs mijn tandvlees glijden en merk ik dat ik mijn ratten vandaag genoeg kan sussen om uit mezelf te treden. Ik kijk ongefocust naar het licht boven me, glijd weg in die blauwe bal. Dissociëren is soms een uitstekende overlevingsstrategie.

Naar blog

Falen

Ik denk dat ik het begrip falen ben kwijtgeraakt. Niet omdat ik nooit meer perfectionistisch ben, of denk dat anderen het niet zien als ik de plank volledig mis sla, of omdat het niet meer voorkomt dat ik mijn imago bescherm. Maar in de archiefkast van mijn hoofd waar nog ouderwets met een stift het woord falen staat, is het angstvallig stil. Falen is belangrijk in een wereld waar controle bestaat en resultaten kunnen worden gemeten. Ik zie mezelf in een leven waar chaos heerst, proeftuintjes worden opgezet, ik organisch groei en vooral altijd bijleer. Omdat ik het heb geprobeerd.

Naar blog

Normaliseren

Toen ik jong was kwamen Geer en Goor op tv. Ik wist dat ik lesbisch was, maar kon me er totaal niet mee identificeren. Homoseksualiteit werd ridicuul, maar de wereld heeft een manier om overdreven exposure te herbalanceren. Homo-zijn is nu bijna normaal. Twee jaar geleden hoorde ik van free-the-nipple, nu slaan de tepels om mijn oren. Je hebt NS-reizigers en genderneutrale toiletten. Iedereen heeft depressie,  je krijgt prikkelarme uurtjes in de Albert Heijn. Ik vind het ver gaan, maar zie door het clowneske ook de weg vooruit. In mijn ervaring is deze eendimensionale zichtbaarheid de eerste stap naar normaliteit.

Naar blog

Blog

Mijn blog is vandaag heel populair. Ik weet niet precies wie allemaal meeleest, of waarom. Soms probeer ik dat uit de statistieken af te leiden. Vandaag gingen die volgens wordpress ‘door het plafond’. Ik weet wel iets van zoekmachine-optimalisatie, maar voor mijn eigen site vind ik het te veel moeite. Dan moet ik een kernboodschap halen uit mijn blog. Erg lastig, want waar gaat het nou eigenlijk over? Met welke zoekwoorden zou je dit gepruttel moeten vinden? Dus dan sla ik het maar over. Toch hebben veel mensen me vandaag via zoekmachines interessant gevonden. Dat vind ik dan weer interessant.

Naar blog

Barrie

Dit is mijn laatste nieuwe aanwinst, een keukenbar. Ik zou nu willen zeggen dat al mijn knuffel-het-meubilair- of geef-het-treinraampje-een-kopje-foto’s in scène zijn gezet om interessante posts te maken, maar over het algemeen wordt er gedrag op vastgelegd dat ik gewoon aan het vertonen ben. Laatst rolde ik over de vloer als een kat. Die film heeft niet eens mijn tijdlijn gehaald, want hoe kan je daar nou een verhaal met inhoud bij schrijven? Zonder inhoud geen lezers natuurlijk, hoewel, soms blijkt een bericht als deze ineens populair. Mijn nieuwste meubelstuk is nu gepast geknuffeld en gedoopt. We noemen hem Barrie.

Naar blog

1 + 1 = 3

Mijn nieuwe toneelseizoen gooit alvast roet in mijn volgende zomervakantie. Mijn verhuizing gooide roet in die van dit jaar. Mijn trein stopt in Nieuwerkerk en rijdt dan terug. Drie keer overstappen, twee uur. Dit spoor is eind oktober een week echt buiten gebruik. 1 + 1 is soms 3. Ik gooi de werk-aan-het-spoor-week leeg van vergaderingen nog voor ik via binnendoorwegen aankom. Ik had nog net wat dagen over om rond kerst vrij te zijn, maar waarom zou ik? Ik vind er toch niets aan. Minder dan een maand, reken ik uit, en dan kan ik zomaar ineens op vakantie […]

Naar blog

Spiritueel narcisme

Ik wil niets aannemen van mensen die het antwoord zeggen te weten. Dat zou een bijzonder groot probleem zijn geweest in 1921. Of 1834. Of bijna elk ander jaartal dan de huidige tijd, met uitzondering misschien van het moment dat we nog lekker als jagers en verzamelaars door de rimboe zwierven. En dan alleen maar omdat we nog niet genoeg woorden hadden om eens een uurtje te praten over de zin van het leven. In de huidige tijd is het nog niet eens zo’n probleem. Managers hebben liever dat ik zelfstandig werk dan hun laatste woord. Mensen mogen hun mening […]

Naar blog

Thee

Mijn kat zit voor de tweede keer in twee dagen achter de theedoos aan. ‘Wat heeft ze toch?’ moppert mijn vrouw als de bak met een klap de grond raakt. Katten zijn geen theeliefhebbers, maar sommige dingen kunnen ze niet weerstaan. Ik herinner me vaag een heel ander huis uit een erg grijs verleden. Een nachtpil was opengebroken, de hele vloer werd enthousiast aan stukken gekrabd. Ik grabbel de theedoos van de grond. Iets met kamille, zoethout en inderdaad, de wortels van Valeriaan. Ik snap zo’n verlangen wel, ik smacht soms met haar mee. Vanavond niet, vanavond drink ik thee. […]

Naar blog

Iets gelezen

Ik las ergens dat IQ in de nazomer en herfst piekt. Zodanig dat mensen op de Alzheimergrens rond september gezond zijn, terwijl ze een half jaar daarvoor voor de test zijn gezakt. Mijn eigenschappen fluctueren ook met het jaargetijde. In de winter voel ik me een kluizenaar, in de lente een veertje in de wind, in de zomer gaat alles traag, in de herfst ben ik bespiegelend. Dat lijkt me niet hetzelfde als intelligent, maar misschien werkt het wel goed op een test die dat zegt te meten. Ik heb nu in ieder geval ergens iets gelezen, en daarover nagedacht.

Naar blog

Circus

Hier zat ik rustig de laatste stralen septemberzon op te zuigen. Nog geen twee uur later stond ik me brandweermannen en politieagenten te kletsen. In het huis waar we catsitten rook het een beetje naar gas. Toen we voor de zekerheid de kraan dicht hadden gedraaid en weer langskwamen om te ruiken, deed het dat nog steeds. En als je dan belt rukt er blijkbaar een heel circus uit. Een volle brandweerwagen, een defecte gasmeter, ventilatoren en uiteindelijk iemand van de gasvoorziening zelf. De kraan is vervangen, het lek gedicht, de kat springt weer vrij rond. Tijd om te slapen.

Naar blog

Verjaardag

Ik ben ongesteld en moe en mijn nieuwe keukenkast wil niet in zijn scharnieren. Bij het vastzetten van de lades snijd ik vier vingertoppen open. Een soort papercut, maar dan door metaal. Ik schrik er zo van dat ik een angstaanval krijg. Het is gewoon zo’n dag. Pas als ik me klaar maak voor buiten word ik rustiger. Vandaag heeft nog maar een beperkt aantal uren, ik hoef me niet meer leeg te voelen, melancholisch, als vannacht om 12 uur, als vanochtend om 10. Nog even en het is gewoon een andere dag. Nog even en mijn verjaardag is voorbij.

Naar blog

Oase

Ik moet een beetje knipperen als ik thuiskom. Niet alleen heb ik ons hele nestje nu in gebroken wit gekregen, ook de schoonmaker is langsgeweest en heeft de warmhouten vloer erbij laten glimmen. Het lijkt een oase, wat versterkt wordt door de diverse pijnstillers die ik op tweeuurlijkse basis geslikt heb en het feit dat mijn interne wereld meer lijkt op een oorlogsvisioen. Thuiskomen in deze pracht is bijna te mooi om waar te zijn. Dus ik sta te knipperen met mijn ogen. Ik wou dat iemand me kneep. Het kan toch niet waar zijn dat ik hier, werkelijk, leef.

Naar blog

semivrij

‘Waarom ben ik zo moe? Het is mijn vrije dag!’ zeg ik haar, maar al tijdens het praten weet ik het antwoord. De dag begon met een stuk schuren. Toen werd ik een uur lang geinterviewd voor de Linda, via de telefoon, wat ik beiden erg beangstigend vind. Vervolgens heb ik het bed verschoond en een monsterafwas gedaan. Daarna heb ik de geschuurde muren ivoorwit geschilderd. Dat maakt het grote werk in het huis nu af. Net als de meeste grote onderdelen van mijn projecten eindelijk naar standje herfst kunnen. De komende maanden alleen nog maar polijsten en sierwerk, graag.

Naar blog

Geluk

‘Geluk is een restproduct,’ denk ik op een onbewaakt ogenblik. Ik schrik er van. Met moeite ga ik de stappen na die voor deze gedachte kwamen. Over het moment dat ik leerde dat ik sociale angst had en dat andere mensen niet net als ik op hun tanden zaten te bijten. Hoe ik toen soms selectiever werd en soms juist niets meer uit de weg ging. Hoe ik leerde filteren wat mijn angst waard was, en wat niet. Geluk leek onbereikbaar, dus het was nooit mijn streven. Maar het kwam alsnog, als een restproduct van met mezelf willen leren leven.

Naar blog

Preventie

Ik vond dat ik te vroeg moest opstaan vandaag. Mijn huis was het daar mee eens en troostte me met dit uitzicht op een uur dat ik niet eerder had gezien. Geen betere preventie op deze  dag, maar ik kan er maar heel even in op gaan. Het is nog steeds niet koud, ik voel voor de verandering geen gevaar. Van het soort dat niet op je af stuift, maar je wel al een beetje treft. Ik ben bijna vierendertig jaar en de herfst snelt er aan. Al is het geen bange dag vandaag, toch wil ik een beetje weg.

Naar blog