Kantlijn

Ik til mijn gerimpelde handen uit het sop, dat al geel kleurt aan de randen van de teil. Afwassen, terwijl naast me de nog niet aangesloten vaatwasmachine blinkt. De kattenbak is geruimd, het bed verschoond. Ik heb me even het balkon op gewaagd, toen de zon wegpiepte hield ik het voor gezien. ‘Een dag in de kantlijn’, denk ik, als ik de laatste pannen droog. Daar zijn er veel van, de dagen die mijn biografie niet zouden halen. En toch schrijf ik juist deze graag. Het kan niet altijd groots en meeslepend zijn. Zonder een kantlijn krijg je onleesbare verhalen.

Lees meer

Andere pride

In de meeste delen van het land zijn we trots in de zomer, maar RotterdamPride valt tegen oktober aan. Het is rustiger hier, minder mensen, minder extravagantie. Gewoon je normale kloffie en vooruit, een regenboogvlag om je schouders. Ik ken veel minder mensen dan in Utrecht, of Amsterdam. De mensen die ik ken komen uit het verleden, ze raken een vergleden herinnering van iemand anders die ik ook ooit was. Het veroorzaakt een vreemde tinteling. Cognitieve dissonantie. Een beetje als die kerstboomwinkel tegenkomen. Ik weet wel dat kerstmis bestaat, maar alleen in een andere, alternatieve realiteit dan die van vandaag.

Lees meer

Verstrengeling

Die boom staat er vast al jaren. Wortels stevig verankerd met deze grond. De klimop is er nog niet zo lang, heeft pas net zijn slingerarmen om de stam gedraaid en haakjes in de sterke houtschubben geslagen. Hij is prachtig rood, alsof hij de herfst al aan ziet komen, gespitst het einde voelt naderen. Ik kijk naar de stoeptegels die de boom oplicht, de scheuren in het trottoir. Het is een gevecht, boom en klimop, maar zonder een gewenste winnaar. Ze zijn vooral verstrengeld, het oud en het nieuw, en ik ben geen scheidsrechter. Ik neem slechts hun schoonheid waar.

Lees meer

Wegglijden

Een vrouw in de wachtkamer ligt zacht snurkend naast me. In mijn onderbuik is een massa grijze ratten aan de weg door mijn ingewanden begonnen. Mijn buurvrouw slaapt alleen omdat haar buikongedierte zo groot is dat ze een heftige dosis pillen krijgt. Even later lig ik in de angsttandartsstoel, met mijn mond vol verdovende watten. Ik voel de speldenprikjes pijn langs mijn tandvlees glijden en merk ik dat ik mijn ratten vandaag genoeg kan sussen om uit mezelf te treden. Ik kijk ongefocust naar het licht boven me, glijd weg in die blauwe bal. Dissociëren is soms een uitstekende overlevingsstrategie.

Lees meer

Falen

Ik denk dat ik het begrip falen ben kwijtgeraakt. Niet omdat ik nooit meer perfectionistisch ben, of denk dat anderen het niet zien als ik de plank volledig mis sla, of omdat het niet meer voorkomt dat ik mijn imago bescherm. Maar in de archiefkast van mijn hoofd waar nog ouderwets met een stift het woord falen staat, is het angstvallig stil. Falen is belangrijk in een wereld waar controle bestaat en resultaten kunnen worden gemeten. Ik zie mezelf in een leven waar chaos heerst, proeftuintjes worden opgezet, ik organisch groei en vooral altijd bijleer. Omdat ik het heb geprobeerd.

Lees meer