Halloween

‘Niet open doen,’ app ik, als ik een horde kinderen met screammaskers tegenkom. Even later schiet ik mijn gangpad in en draai de deur voor de zekerheid dubbel op slot. De nepspinnewebben, de kostuums, de maskers en de suikergekte, ik snap dit festijn niet. Voor mij is het hetzelfde onbegrijpelijke idee als Sint-Maarten, aanbellen en om snoep bedelen bij mensen. Dat is mijn idee van horror. De Amerikanen hebben dat horrorelement helemaal uitgebuit. Een extra winterfeest, alsof ik nog niet genoeg gezellig gedoe had. De troep kleine duivels dwaalt weg, dus we eten ongestoord onze pompoensoep. ‘Totaal ongerelateerd’, zegt ze.

Lees meer

Het gaat

Het was vanochtend nog nacht, en een natte bovendien. Het kan niet altijd zomer zijn, zelfs niet als de hele wereldbol ettelijke graden in temperatuur stijgt. Misschien had ik de druilerigheid wel gemist, en anders had de lavendel op mijn balkon dat wel. Mensen stappen snel door de grijze lucht met dikke zwarte jassen en gerafelde donkere paraplu’s. Allemaal in schutkleuren, behalve ik. Mijn telefoon is naar de dokter, mijn afspraken beginnen laat en verder gebeurt er niet zo veel. Het was vanmiddag nog steeds natte nacht. Een medepassagier vraagt hoe het met me gaat. Ik vertel dat het gaat.

Lees meer

Middeleeuwen

‘Hij kan niet wachten tot de baby er is, zodat hij hem op zijn borst kan leggen’. Zelfs ik smelt ervan, de mensen die samen het grootste avontuur van hun leven beginnen; een gezin vormen. Ik begin over hechting, draagdoeken, jagers-verzamelaars die het beter deden met kinderen dan wij de afgelopen 500 jaar. ‘Het is toch bizar dat we nog steeds bezig zijn stukken van de middeleeuwen af te werpen’, onderbreek ik mezelf in mijn eigen betoog. Ik erger me soms als ik meegesleept word, ze lijkt het niet erg te vinden. ‘Die zin past zo in je honderd woorden.’

Lees meer

Echte stad

We nemen de watertaxi naar de Kop van Zuid, want in de vier maanden die we vanuit ons raam het meer op staren hebben we nog geen enkele keer op een boot gezeten. En dat gaat toch kriebelen. Een watertaxi is hier heel gewoon, net als wolkenkrabbers, biergartens en een metronetwerk dat de hele stad en ver daarbuiten beslaat. In Fenix Food Factory zien we hoe de voedselhallen er oorspronkelijk uitzagen, als een oud kraakpand waar ondernemers voor een habbekrats producten verkopen. ‘Een echte stad’ denk ik, als we teruglopen over de Erasmusbrug, de skyline tegemoet. ‘En mijn stad nu’.

Lees meer

Resort

Ik fiets langs een meer, door een bos, langs kassen in een veld, een stuk over een fietspadloze 90-km-weg naar het resort. Het blijkt al snel dat ik alleen kort in lege sauna’s piep en een klein rondje in het zoutmeer doe. Ik ben extreem verlegen, niet echt handig, serveersters verstonden mijn bestellingen niet. Het grootste gedeelte van de dag lag ik op zo’n zonneweide. Terug fietsen was niet echt een aanrader, vooral in het midden, toen ik alleen door de bomen de weg nog zag. Maar een leeg bos is altijd nog wat minder eng dan een volle sauna.

Lees meer