Reflectie

‘Ik kan slecht tegen mensen die geen zelfreflectie hebben.’ Dat zeg ik af en toe, ik zeg het zelfs hardop, en het voelt nog waar ook. Maar, in het kader van de zelfreflectie, reflecteer ik even terug naar periodes dat ik mezelf ook helemaal niet gereflecteerd zag. Ik heb het sterke vermoeden dat ik nu nog steeds filters, schaduwen, of regelrechte leugens als mijn eigen gezichtstrekken zie. Misschien kan ik alleen maar slecht tegen mensen die een andere reflectie zien dan ik. Of bedoel ik met zelfreflectie wel het vermogen om je eigen reflectie door andermans ogen te durven herzien.

Lees meer

Oprecht trots

Ik zet de daglichtlamp vol op mijn gezicht en vergis me vervolgens in de tijd. Het resultaat is  dat ik vandaag ook een beetje echt daglicht zie. Dat is ook wat waard. Er zitten weinig uren in de dag, er is alleen nog een noodvoorraad energie. Ik kan nog steeds mooie dingen bedenken, net, maar ze waarmaken even nog niet. Elk jaar hetzelfde liedje, mopper ik zacht voor me uit, terwijl mijn benen me door een natte witte kou heenjagen. Maar ‘s avonds ligt het binnenwerk van ons boek in mijn mailbox te wachten, en ben ik alsnog oprecht trots.

Lees meer

Bruggen knuffelen

Speciaal voor iedereen die zich afvraagt of mijn neiging tot knuffelen zich enkel uitstrekt tot nieuwe meubels; het antwoord is een duidelijk nee. Buiten mijn huis knuffel ik levende organismen, zoals padden, bomen en graszoden, maar soms ontsnappen ook stoelen, gebouwen, of in dit geval een brug, niet aan mijn grijpgrage armen. Freud zou hebben gezegd dat ik in een of andere fase ben blijven hangen, meteen ook een verklaring voor mijn neiging dingen in mijn mond te stoppen. Dat laatste beperk ik trouwens. Mensen kijken me altijd zo raar aan als ik op een stuk boomschors loop te kauwen.

Lees meer

Dweil

Ik ben echt een beetje een dweil de laatste tijd, je kunt me uitwringen. Gisteren stond ik te snikken tijdens het ja-woord op een bruiloft. Dat is op zich geen hele vreemde reactie, misschien zelfs wel een heel logische. Maar vandaag barstte ik in snikken uit tijdens The Voice. Het was om een zin als ‘als je niet meer van haar houdt doe ik het wel voor twee.’ Ook dat gebeurt me vaker, maar even later liepen mijn ogen alweer vol tijdens de een aflevering van First Dates. Het zal de liefde wel zijn, die krijgt me altijd weer klein.

Lees meer

Goedheiligman?

Ik ben misschien de enige, maar ik hield als kind niet van Sinterklaas. Ik vond het niet prettig dat hij alles van me wist en opschreef in zijn boek. Ik vond het ook niet leuk om op schoot te zitten. Die man bleek meestal niets over me te weten, wat me enigszins gerust stelde. Helemaal gerust was ik pas toen hij niet bleek te bestaan. Naast trots dat ik dat had ontdekt, voelde ik vooral opluchting. Het is maar goed dat ik ben opgegroeid zonder godsdienst. De enige die alles van me weet is Google, en die oordeelt (nog) niet.

Lees meer