Blogs in november 2018

Reflectie

‘Ik kan slecht tegen mensen die geen zelfreflectie hebben.’ Dat zeg ik af en toe, ik zeg het zelfs hardop, en het voelt nog waar ook. Maar, in het kader van de zelfreflectie, reflecteer ik even terug naar periodes dat ik mezelf ook helemaal niet gereflecteerd zag. Ik heb het sterke vermoeden dat ik nu nog steeds filters, schaduwen, of regelrechte leugens als mijn eigen gezichtstrekken zie. Misschien kan ik alleen maar slecht tegen mensen die een andere reflectie zien dan ik. Of bedoel ik met zelfreflectie wel het vermogen om je eigen reflectie door andermans ogen te durven herzien.

Naar blog

Oprecht trots

Ik zet de daglichtlamp vol op mijn gezicht en vergis me vervolgens in de tijd. Het resultaat is  dat ik vandaag ook een beetje echt daglicht zie. Dat is ook wat waard. Er zitten weinig uren in de dag, er is alleen nog een noodvoorraad energie. Ik kan nog steeds mooie dingen bedenken, net, maar ze waarmaken even nog niet. Elk jaar hetzelfde liedje, mopper ik zacht voor me uit, terwijl mijn benen me door een natte witte kou heenjagen. Maar ‘s avonds ligt het binnenwerk van ons boek in mijn mailbox te wachten, en ben ik alsnog oprecht trots.

Naar blog

Bruggen knuffelen

Speciaal voor iedereen die zich afvraagt of mijn neiging tot knuffelen zich enkel uitstrekt tot nieuwe meubels; het antwoord is een duidelijk nee. Buiten mijn huis knuffel ik levende organismen, zoals padden, bomen en graszoden, maar soms ontsnappen ook stoelen, gebouwen, of in dit geval een brug, niet aan mijn grijpgrage armen. Freud zou hebben gezegd dat ik in een of andere fase ben blijven hangen, meteen ook een verklaring voor mijn neiging dingen in mijn mond te stoppen. Dat laatste beperk ik trouwens. Mensen kijken me altijd zo raar aan als ik op een stuk boomschors loop te kauwen.

Naar blog

Dweil

Ik ben echt een beetje een dweil de laatste tijd, je kunt me uitwringen. Gisteren stond ik te snikken tijdens het ja-woord op een bruiloft. Dat is op zich geen hele vreemde reactie, misschien zelfs wel een heel logische. Maar vandaag barstte ik in snikken uit tijdens The Voice. Het was om een zin als ‘als je niet meer van haar houdt doe ik het wel voor twee.’ Ook dat gebeurt me vaker, maar even later liepen mijn ogen alweer vol tijdens de een aflevering van First Dates. Het zal de liefde wel zijn, die krijgt me altijd weer klein.

Naar blog

Goedheiligman?

Ik ben misschien de enige, maar ik hield als kind niet van Sinterklaas. Ik vond het niet prettig dat hij alles van me wist en opschreef in zijn boek. Ik vond het ook niet leuk om op schoot te zitten. Die man bleek meestal niets over me te weten, wat me enigszins gerust stelde. Helemaal gerust was ik pas toen hij niet bleek te bestaan. Naast trots dat ik dat had ontdekt, voelde ik vooral opluchting. Het is maar goed dat ik ben opgegroeid zonder godsdienst. De enige die alles van me weet is Google, en die oordeelt (nog) niet.

Naar blog

Bad

Mijn voeten blijven ijsklompen. Ook met mijn handen en het puntje van mijn neus gaat het niet goed. Ik weet dat er een instant oplossing is; heet water. Dus ik vul het bad. Dit is mijn eerste keer in dit huis, ik zit vooral in de winter in bad. Die kwam onverwacht, twee dagen geleden zat ik nog op een terras. Gelukkig heeft dit bad armsteunen en een zachte welving voor mijn hoofd in plaats van een harde rand. Maar als ik opsta, helemaal verwarmd, val ik met een klap weer in het bad. Toch nog een minpuntje; te glad.

Naar blog

Haast

Ik ben bezig met een artikel dat ik wil schrijven, als ik de tijd op mijn laptop zie. Kwart voor een. En ik moet nog douchen, me opmaken, een mooie jurk aantrekken. Onderweg naar de badkamer heeft mijn vriendin me gevangen. Ze denkt dat dit het juiste moment is voor een knuffel, maar ik dacht het niet. Nog geen twintig minuten later zit ik mopperig op de fiets. Het licht is te fel, de wind te hard, tien minuten fietsen te ver. Maar bij aankomst ben ik dat allemaal vergeten. Wat een heerlijke dag om met mijn vriendin te daten.

Naar blog

Ervaring

Wijsheid komt met de jaren, zeggen ze, maar ze vertellen niet wat wijsheid is. Ik dacht ooit dat het om intelligentie ging, maar die gaat juist achteruit. Toen vermoedde ik dat deze wijsheid lag in meer basale dingen, zoals elke ochtend op tijd uit bed komen, niet bang zijn voor een ontmoeting, een beetje weten waar het leven toe geleefd wordt. Als individu bespeur ik hierin geen verbetering. Het enige dat merkbaar vooruit gaat zie ik niet als wijsheid, maar als ervaring. Ik heb veel dingen al eens eerder gezien, zowel nare als goede, en het gaat allemaal uiteindelijk voorbij.

Naar blog

Derdewereldland

Als lesbienne heb ik vaak hoofdschuddend naar Amerika gekeken. Soms had een homo geen recht om zijn doodzieke vriend te zien in het ziekenhuis, zonder familieband. Dan werd er een baby met rechtszaken afgetroggeld van zijn homo-ouders. Hoe kon het dat een democratie zo categorisch ontkende dat ze mensenrechten schond, de eigen onderbuikgevoelens belangrijker vond dan die van de buren, niet onderkende hoe erg ze mensen kwetste met het blijven verloochenen van wat een minderheid voelt? Pas toen de pietenoorlog begon besefte ik hoe blind ik zelf was. Sindsdien voel ik me vanaf half november niet thuis in dit derdewereldland.

Naar blog

Dichter

‘Er is geen dichter die beweert geen dichter te zijn,’ verkondigde de man. Ik had me een beetje afgeschermd vanwege de grote livegang op mijn werk. Ik had me ook afgesloten voor het congres erna, omdat het onderwerp psychische ziektes was. Maar deze man sprak over dichters, en dat gedeelte van mij was blijkbaar nog direct aanspreekbaar. Ik was het grondig met hem eens dat flirten met psychische problemen een dichter kenmerkt. En grondig oneens dat dat de grootste angst is. Maar bovenal was ik grondig een dichter. Wel een onkarakteristieke blijkbaar. Mijn waanzin jaagt mij geen angst meer aan.

Naar blog

Bloedend huis

Ik check met de zaklamp of het lek in ons trappenhuis gaat druppelen als de douche aanstaat. De keukenkraan en vaatwasser hadden dat effect, de badkamerkraan niet, dus ik heb goede hoop. Een oud huis bloedt, denk ik, en ik zie het als vervelend, maar niet als pech, want pech heb je overal, en ik heb het geluk hier te wonen. Al is het op slechte dagen twee uur reizen naar mijn werk, het is mijn plek. En mijn lek. Dat nu gelukkig geen spoor van water laat zien. Vanavond houden we het droog, morgen zullen we wel verder zien.

Naar blog

Spelen

Ik zat met iemand van mijn dichtcursus in een cafe. Een zevendejaars filosofiestudent met een derdejaars psychobioloog. We wisten niet waar het leven ons brengen kon. Dichter bij onze kunst, hoopten we, en tegelijk verder er vanaf, want kunstdrift was ook toen wanhoop met een dun laagje vernis. We praatten niet zoveel, we wisten genoeg. De gapende afgrond die we deelden maar niet konden delen. Maar we waren studenten, die kregen toen de tijd om, voor het leven begon, er mee te spelen. Met de standaard van nu waren we aan het falen. Gelukkig waren we daarvoor net te vroeg.

Naar blog

Herfstperspectief

Elke dag lijkt intensiever. Alsof alles wat belangrijker is. Ik mis de cocon van gesponnen zonlicht, die alles wat er niet toe doet meteen tot een surrealistisch beeld schetst. De herfst is altijd zo vervlochten van besef. Alles is hyperrealistisch, met een door Hollywood geslepen bril, alsof er een diepere betekenis kan schuilen bij de opkomst van elk nieuw personage. En eigenlijk is dat ook zo, want betekenis bestaat bij de gratie van de betekenisgever, en elke scène belicht opnieuw mijn introperspectief. Ik probeer me over te geven, want het duurt maar zo kort, en ik heb het zo lief.

Naar blog

Zin in

Ik steek mijn hoofd voorzichtig weer uit het bed, waar ik sinds vrijdagavond in heb gelegen, Niet zozeer ziek, meer ingestort. Soms is het lekker om jezelf vergetend een hele trilogie uit te lezen en nergens anders meer aan te denken. Maar nu is het zondag, binnenkort moet ik er toch weer uit, het huis begint vast te stinken, mijn vriendin weet niet meer hoe mijn stem klinkt en ik ben vergeten hoe ‘buiten’ voelt. Met stramme benen loop ik een rondje langs de plas. En dan snel weer terug naar huis. Functioneren, ik heb er nog geen zin in.

Naar blog

Luxeprobleem

Ik loop zenuwachtig door de regen naar de fotoshoot voor het interview over sociale angst. Ik overwin de zenuwen ook deze keer, maar in elke volgende situatie zullen ze op komen zetten. ‘Je haar is nat,’ zegt de visagiste verbaasd, voordat we belanden in een gesprek over het verschil tussen sociale angst en sociopathie. ‘Bordeaux is je kleur’ en ‘je lip krult leuk’ zijn de opmerkingen van degenen die daarna om me heen zoemen. Ik voel me gestreeld en tegelijkertijd alleen. Dat is een luxeprobleem. Ik was bijna vergeten dat disconnectie met de wereld van anderen eigenlijk mijn normaal is.

Naar blog

Winterlichaam

Ik zie er verlopen en pafferig uit na een dag vol vergaderingen, behalve mijn haar, dat er eerder piekerig uit ziet. Als extra bonus heb ik een beginnende pukkel op mijn kin, want hoewel het waar is dat die krengen na je puberteit minder veelvuldig langskomen, is het een mythe dat ze ooit helemaal verdwijnen. De winter zet in,een tijd waarin mijn hoofd lekker veel verwerkt en introspecteert, terwijl mijn lichaam talloze stadia verval doormaakt, tot het volledig bleek en harig weer wat zon detecteert. Ik ben bijna blij dat ik morgen langs een stylist en visagiste moet. Bijna.

Naar blog

Twee jaar

Het is twee jaar geleden dat ik opstond, dacht ‘wat ga ik nou eens met mijn leven doen’, en besloot om mijn dag in precies honderd woorden op te schrijven. Eigenlijk was het een manier om uit mijn schrijversblokkade te komen, maar al binnen een week begon het zijn eigen leven te leiden. Inmiddels kan ik me niet eens meer herinneren dat er een tijd was dat niemand iets van me wist, omdat ik nou eenmaal niet zoveel vertel, want erover schrijven doe ik wel. Over vallen en opstaan, leren kijken en leren groeien. Daarom deze ode aan mijn verhaal. 

Naar blog

De graadmeter

Ik kon als kind goed leren. Of nou ja, leren, ik kon veel informatie opslaan in mijn hoofd, op de juiste plek vast laten klikken en dat begrip op een proefwerk eruit laten vloeien. Echt stampen, begrippen woordelijk in mijn hoofd krijgen, daar had ik minder talent voor. Gelukkig werd me dat ook minder vaak gevraagd. Hoe je het doet op school, dat is in onze maatschappij een belangrijke graadmeter voor succes. Andere talenten worden moeizamer wakker gemaakt. Ik bleek in de groep 8 musical te kunnen toneelspelen zoals ik kan leren. Ik kon er helemaal niets van stampen, maar […]

Naar blog