Blogs in december 2018

Proost

Ik kom per ongeluk langs een narcismeblog. Het vertelt hoe liefdevolle mensen er zijn ingeluisd door charmante mensen. Maar de charmanten blijken beesten, er op uit om anderen doelbewust te lokken. Roodkapje en de wolf. Het is bijna 2019 en ik hoop dat we allemaal volgend jaar twee dingen geloven; een mens is bijna altijd een beest, maar uiterst zelden doelbewust. Roodkapjes zijn er, maar zijn genuanceerd. Volgend jaar is hopelijk het jaar van durven kijken naar jezelf voordat je schreeuwt. 2019 als het jaar van echte Roodkapjes. Het jaar dat de wolf zijn herintrede mag doen in Nederland. Proost!

Naar blog

Kort samengevat

Ik zat gewoon lekker in kluizenaarsmodus achter mijn computer. Niet-aanspreekbaar, alleen maar bezig met code. Toen kwam een whatsappje van mijn zus, die met broer om de hoek in de wijnbar zat. Dus uiteindelijk was mijn dag, kort samengevat: wijn drinken, kaasplankje eten, wijn drinken, vleesplankje eten, wijn drinken, nacho’s eten, wijn drinken. Toen verscheen de aanhang en begonnen we met zijn allen weer van voor af aan. Nu eindig ik met een grote mok chocolademelk. Als ik op dieet was is die toch al verpest. Hoogstaande literatuur krijg je niet van zo’n dag, maar ach, lekker was het wel. […]

Naar blog

Pornobloggen

Ik heb een prachtige blog. In tegenstelling tot mijn social media wordt hij maar matig bezocht. Dat is het nadeel van bloggen in honderd woorden. Het meeste dat ik te zeggen heb kan ik elders kwijt. Toch zijn er wel mensen die eens komen snuffelen. Ik krijg af en toe een lieve reactie. En google stuurt me een paar mensen per dag. De meesten via zoekwoorden als ‘lesbische seks’. Ook op andere erotische termen schijn ik erg goed te scoren, Het is  jammer dat ik geen pornosite beheer, denk ik, als ik de zoveelste sekszoeker over mijn site zie gaan.

Naar blog

Stilte

Werken tussen kerst en oud-en-nieuw is anders. Het is rustig. Ik krijg een hoop kerstverhalen en koffie. Af en toe bewaak ik in mijn eentje de grote, stille afdeling. Ik bel met wat service-afdelingen om te zien of er nog iemand zit, en herken vertrouwde stemmen, mensen van wie ik eigenlijk al wist dat als er een antwoord was, die van hen zou komen. Zelfs de weg naar huis is stil. De twee treingenoten die nog van Amsterdam naar Rotterdam gaan. De witte kat bij de garage, die vandaag niemand heeft gezien. Ze hoopt dat ik haar eten breng, misschien.

Naar blog

Derde kerstdag

Het is tweede kerstdag. De eerste vierde ik met mijn gezin en hun families. Deze is van mijn vriendin, mijn kat, en ik. Zij ligt in bad met een glitterbruisbal, de kat zit in de boekenkast. We eten MCDonalds, omdat het nu vegetarische burgers heeft, de kat krijgt iets met schol en garnaal. Ik wou vooral dat ik me niet opgejaagd en schuldig voelde, maar gewoon ongelukkig. Dat het 2019 was en we wel verder zouden zien. Morgen mag ik weer naar werk, het is bijna een bevrijding, ik hou mijn mond voor zolang het duurt en tel tot tien.

Naar blog

Waarom kerst kut is

Ik leef een 20-60-20 leven. Twintig procent van al mijn uren zijn geweldig, ik krijg meer energie van wat ik doe dan ik erin stop, er is meer zon dan ik had verwacht en mijn vage kennissen of verre collega’s blijken vrienden voor het leven. Zestig procent van mijn leven is in balans. Ik verlies niet meer energie dan ik bij kan slapen. Ik ben gemiddeld bang en niet hysterisch. Mijn werk is te moeilijk, of er is te weinig van, maar het trekken eraan of het vervelen is net te doen. En ik voel genoeg connectie met de mensen […]

Naar blog

Tekenen

Mijn balkon was dit najaar een oven. De maanden ervoor leek het nog het meest op een actieve vulkaan. Dat vond ik toen best jammer, maar op deze zonnige decemberdag heerst er de aangename temperatuur van een Canarisch Eiland. Als ik het huis nog niet had gekocht tekende ik er opnieuw voor. Om drie uur valt de schemer in en ik sleep een schuurmachine, drie kwasten en verf de badkamer in. Het huis ruikt naar lak en ik ben naast aarzelend winterbruin nu ook versierd met witte strepen die alleen in terpentine zijn weg te weken. Het staat me goed.

Naar blog

Bethlehem

Na een lange wandeltocht kwamen we aan bij het mooie plaatsje Bethlehem. De herberg bleek een partytent, de stal een houten hok, kindeke jezus een plastic pop met verbazend lange wimpers voor een man. Maar het klimaat was goed te doen, in Israël aan de Bergse Voorplas kon er een waterig zonnetje vanaf. Op gezette tijden reed een niet zo gezette kerstman met een koets over de drukke straat. Hier en daar stonden dennenbomen, ontzield en van hun wortels ontdaan, met als enige versiering een tule strik. Van mij mag het wel weer januari zijn, maar ja, wie ben ik.

Naar blog

Sociale ratrace

Het is de donkerste dag van het jaar, of zoals ik altijd maar denk; vanaf nu wordt het elke dag een beetje lichter. De laatste werkdag van de week voor kerst is geweest. Al jaren geleden heb ik toegegeven aan de niet-overbodige-luxe om de sociale ratrace in deze donkere periode te schrappen. Het grootste gedeelte van de komende tijd ga ik dus liggen wentelen in mijn eigen verdriet. Je ongestoord verdrietig kunnen voelen tijdens de feestdagen is iets wat maar weinig mensen gegeven is. Je ongelukkig kunnen voelen is ook een van mijn niet-overbodige luxes. Ongelukkig maakt het me niet.

Naar blog

Poppenhuis

Ik heb het mooiste thuis dat ik kan verzinnen. Alles, van de net-niet-strak gemaakte muren en de overvloedige kit in de badkamer, tot de okergele, okerrode, azuurblauwe inrichting met vooral veel eikenhout, een beetje walnotenhout en hier en daar en industriële details, is door mij veroorzaakt. Het is een kakofonisch allegaartje in elke omschrijving. Maar al die rafelige draadjes, loshangende snoertjes, idiote stijlen zijn hier binnen een geheel. ‘Ik voel me alsof ik in een museumwoning zit’, zegt ze soms. ‘Een poppenhuis, dat je ademloos bekijkt, maar niemand echt hebben kan.’ Maar hier zitten we dan. Wij hebben hem echt.

Naar blog

Alleen beleven

Sommige dingen vertel je niet. Van die lange namiddagen op een strand, waar de geur van olijfbladeren zich vermengt met citrusvlagen, als het zand tussen je tenen door glijdt en je geen poging doet het vast te klauwen, terwijl je rent naar de waterrand, de zee in glipt, tussen jou en de zon geen land. Je vertelt het niet omdat je het alleen maar kan beleven, het moment dat jij de hele wereld bent en de hele wereld jij. Ik mis dat gevoel meer dan ik kan vergeten, maar, zomaar op een druilerige decemberdag, kwam ik er even heel dichtbij.

Naar blog

Kamerplant

Het witte wintervachtje van vannacht is vanmiddag al weer aardig weggesleten. De temperatuur lijkt dichter bij de tien dan de nul, en zo heb ik het ook liever. We dwalen door de binnenstad, die in de winter zoveel aantrekkelijker is. Ons meer is nu maar een kale bedoening, maar op de brede straten is het gezellig. Zolang we de koopgoot – of eerder, de valkuil- vermijden. We lunchen en lopen een winkel in met huishoudelijke prullen en planten, om naar huis te vertrekken met hyacinten in een gele mand en een roodgenerfde kamerplant. Ik en mijn pukkels zijn er blij […]

Naar blog

Lichtgeraakt

Ze noemt me lichtgeraakt. Ik ben wel vaker zo genoemd, meestal als ik bij de minste beweging of het kleinste geluid stuurs of mopperig werd. Ook in de ochtenden -of middagen- dat ik geen wekker heb hoeven zetten kun je me lichtgeraakt noemen. Maar op dit moment ben ik misschien wat stug, niet zo ontvankelijk, maar zeker niet lichtgeraakt. Ik heb net een blog gelezen waar ik van ondersteboven ben en ik wil graag terug onder mijn steen voor de rest van mijn winterslaap. Maar dat blijkt ze te bedoelen, snel geraakt, diep geraakt. Dan past het woord me wel.

Naar blog

Tropische kerst

Toen ik op mezelf ging wonen kocht mijn moeder zo’n plastic kerstboompje voor me. De lampjes zaten erin, de ballen hingen eraan, kortom, er was geen werk aan, behalve hem rond kersttijd uit de spelonken van mijn kamer vissen. Ik denk dat hij door de spelonken opgegeten is. Ik heb hem nooit teruggezien en ik heb hem nooit teruggezocht. Dat zal mijn laatste eigen kerstboom zijn geweest. Elk jaar doet de traditie me vreemder aan, maar ik gun iedereen zijn eigenaardigheden. Ook mezelf. Ik probeer nu een lychee te kweken. Het slaat nergens op, maar ik vind het wel gezellig.

Naar blog

Zwaar

Ik had vandaag een congres, en na vijf uur luisteren was ik er helemaal klaar mee. Het was zeker niet oninteressant, maar mijn hersenen deden gewoon niet meer mee. Onderweg naar huis vroeg ik me af of dat ook een winterding kon zijn. Waarschijnlijk wel, ik kan me voorstellen dat ik ervan zou genieten, het luisteren, het kletsen, soms de zon in schieten, als het in de meimaand was geweest. Dat idee maakt me trouwens niet verdrietig. Ik ervaar deze periode als zwaar, maar niet ongelukkig. Het is alleen zo’n stukje waar ik doorheen moet leven. Erger is het niet. […]

Naar blog

Ambitie

De dingen die ik wil, bereik ik linksom, rechtsom of nietsontziend als een bulldozer door het midden. Doelgerichtheid is misschien wel een van mijn meest kenmerkende eigenschappen. Als ik een doel heb. Meestal heb ik een gevoel, een idee, een tinteling, volg ik een richting die niet als een ambitie kan worden gezien. Ik denk dat ik op weg ben naar waar ik moet zijn en ik ben blij dat ik niet weet waar dat dan is. Ik kan alleen ambiëren wat ik ken. En ik wil waar ik heen lijk te gaan helemaal niet bulldozerend voor me kunnen zien.

Naar blog

Hesjes

Twaalfduizend mensen stonden zaterdag op het malieveld. Ze waren tegen euthanasie en tegen abortus. Ze droegen groene hesjes. Ik betwijfel of veel mensen gehoord hebben van deze omvangrijke ‘mars voor het leven’. Hun goedgehoorde geelgeheste soortgenoten wisten niet waar ze tegen waren. Ik herinner me een dag, met winterjas, dikke sjaal, een protestbord op datzelfde veld, de verkleumde vingers zonder want, hoe ik gelachen heb alsof de wereld zo’n kerststolp was in mijn hand, ik er alleen aan schudden hoefde. Iets zegt me dat al die geheste mensen er niet om lachen konden. Dat is misschien het verdrietigste van allemaal.

Naar blog

Vlagen

Ik waag me maar eens naar buiten, want tussen de vlagen regen schijnt zo nu en dan de zon. We hebben een strak schema waarin dates, uitjes, fietstochten en wandeltochten staan. We houden ons er niet zo strak aan. Maar eens in de week moet ik wel eens iets van de omgeving zien. Of in dit geval, de binnenkant van een brillenwinkel, zodat zij ook weer eens wat van de omgeving kan zien. Ik geloof dat ik er nog het meeste lol in heb. Maar na het geshop fiets ik toch snel, door de vlagen regen, terug naar mijn nest.

Naar blog