Blogs in 2019

Brandende hemel

Ik denk dat ik nog geen vijftien was. We stonden in Frankrijk op een strand in een donkere nacht. Er zou vuurwerk zijn deze 14e juli, zei pap. Ineens stond de hemel in brand. Niet de rotjes naar je geslingerd, of de pijl van de stoep in een bijna volle en nog bibberende tram. Maar echte artiesten die de hemel een uur lang in bloemen hulden, licht en ademloos mooi. Onverwachts leerde ik van vuurwerk houden. En ik verlies nooit de hoop dat oudjaar in Nederland het evenaart. Precies een uur perfect georchestreerde stille verwondering. En dan is het klaar.

Naar blog

Fijne dagen!

Voor het eerst in jaren heb ik de kerstweek vrij. Het leek me een goed idee om, na een paar weken van kerstliedjes zingen voor vrijwilligers, dansen, toneelspelen en werken, echt bij te komen. Dus boekte ik heel vrolijk eind september, toen het weer nog mooi was en de lucht nog licht, een weekje naar een grote stad. Dat weekje heb ik weer afgezegd. Het wordt een weekje niet te ver weg, wat veel beter past bij de hoognodige winterslaap. Met kerst dobber ik in de sauna en met oudjaar zit ik in mijn pyjama op de bank. Fijne dagen!

Naar blog

Virus

Ik sloeg sinterklaas nog meer over dan anders, omdat een of ander virus ons te pakken had gekregen. We lagen onder een deken op de slaapbank, omstebeurt een poging te doen voor de ander thee of een kruik te maken. Van eten wilde ons maag niets weten, laat staan van pepernoten. Ergens had het ook wel wat, ongemerkt ging een stuk december voorbij. Inmiddels zijn we weer opgestaan, de gordijnen open, een schel winterzonnetje schijnt door ons altijd zomergekleurde nest heen. Ook kerst komt dit huis niet binnen. Virus of niet, we slepen of slapen ons er een weg doorheen.

Naar blog

Stilstaan

Ik denk dat het goed is om soms stil te staan bij al die mensen die psychische zorg behoeven en niet afdoende krijgen. Omdat er wachtlijsten zijn van hier tot aan Duitsland. Omdat er wordt gewerkt met stoornis-omschrijvingen die niet geschikt zijn voor diagnose maar bedoeld als categorie. Omdat de wat ingewikkeldere gevallen die méér zorg nodig hebben op mínder plekken terecht kunnen. Ik ben de eerste die zegt dat de GGZ een zooitje is en dat we dat regelmatig moeten bekijken. Het grote probleem met dit stilstaan is alleen dat we er nog geen stap mee vooruit zijn gekomen.

Naar blog

Graffiti

Ik keek strak voor me uit toen ik de trein uitstapte.Twee jongens passeerden me, op een station waar zelden iemand passeert. Even later keek ik kort om. Twee onherkenbare capuchons spoten iets op de trein die net even stilstond op het tegenoverliggende spoor. Ik keek weer strak voor me uit en zocht de foto-app op mijn telefoon. Een snelle klik, en nonchalant verder. Een trein denderde langs, ik schrok, maar de jongens liepen alweer veilig voorbij. Ze waren op een spoor, bijna letterlijk voor een trein en maakten er een sport van… te leven. Vreemd genoeg ontroerde dat mij.

Naar blog

-ismen

Vroeger had je discriminatie. De vorige eeuw kwam daar grofweg de splitsing racisme, seksisme, validisme en ageisme in. Tegenwoordig bespeur is ook dingen als klimaatisme, forumvoordemocratieisme en normisme (met substromingen als wittecisman-isme en neurotypisme). Kortweg: in allerlei groepen leeft er geïnternaliseerde discriminatie jegens allerlei andere groepen. Dat is natuurlijk niets nieuws, maar nieuw is wel hoe moeilijk het is om me met een genuanceerde mening staande te houden. De beste manier om mezelf te corrigeren als ik een -isme toepas is naar anderen blijven luisteren. Dat lukt niet als luisteren naar een ‘verkeerd’ geluid me meteen tot ‘verkeerd’ persoon brandmerkt.

Naar blog

Spaanse zegen

Ik kom twee uur te vroeg bij de angsttandarts, dus loop ik een rondje door de nieuwbouwwijk. Als ik op een bankje zit, glijdt een vrouw in een rolstoel op me af. “De invaller heeft mijn schoen te los gestrikt,” begint ze zonder omhaal. Twee minuten later ligt haar voet op mijn schoot. “Je bent een held.” Ik rijg zwijgend. Ze geeft me een handzoen, een Spaanse zegen, -“Vertel dat thuis aan je vriend of vriendin!” – , rolt dan met jaloersmakende veerkracht weg. “Je moet sterk zijn,” roept ze nog. Ik weet niet of dat over haar gaat, of […]

Naar blog

Peachez – een romance – Ilja Leonard Pfeijffer

Is verliefdheid ervaren – van het soort dat je in een zielsverwant gelooft  – een levensdoel op zich? Acda en de Munnik schreven in een songtekst ‘ik heb jou niet nodig om van jou te houden’. Dat schrijft lja Leonard Pfeijffer ook in Peachez. Hij heeft daar meer woorden voor nodig. Lange volzinnen van een latinist met een beklemmend leven, die vlucht naar een niet-bestaande geliefde. Liefde is religie, verklaart de hoofdpersoon, je moet erin geloven. Het soort liefde waar hij op doelt voelt voor mij als verslaving, je moet blijven gebruiken. Maar dat geldt voor een religie misschien net […]

Naar blog

Herfstjas

Het enige leuke aan stortregens en stormwinden is dat ik mijn garderobe weer kan vervangen. Nu doe ik dat eigenlijk best vaak, maar in het najaar nog wat liever, want herfstkleuren staan me het best. Ik ben geboren in indian summer of vroege herfst. Ik weet niet of dat iets zegt over je kleurtype, maar bij mij klopt het. Doe mij maar knalkleuren in de zon en verder warme tinten. Ik trek me trouwens van de mode niets aan, mijn smaak neigt naar expressief of excentriek. Dus met mijn nieuwe jas heb ik het hele palet herfstkleuren maar tegelijk aangedaan. 

Naar blog

Vooravond

Het is bijna geen oktober meer te noemen. Ik lees in een jurk zonder mouwen in de zon op mijn nog warm balkon een roman over liefde. Vannacht lag ik in coma, alsof alle slaap van een week angstaanvallen was opgespaard. Na de laatste bladzijde zwijg ik naar de overkant. Wat als je het huis hebt dat je wilt houden in de stad waar je wil wonen met de vrouw waar je oud mee wilt worden. Maakt dat het leven voltooid, of leeg? Ik denk aan mijn angstaanvallen, deze allerlaatste zon. Zelfs tevredenheid draagt zwaar, op de vooravond van november.

Naar blog

In de boekwinkel

Ik moest even twee keer met mijn ogen knipperen toen ik deze foto zag. Ons boek ‘het mens achter de labels’ heeft hier en daar een boekhandel gehaald, zoals bij ons in Rotterdam, de Nieuwe Boekhandel waar we onze presentatie hielden, en ergens in een klein stadje in Groningen waar een van onze medeschrijvers woont. Maar die exemplaren zijn al enige tijd verkocht en acht maanden na lancering had ik niet verwacht dat het boek nog ergens offline gespot zou worden. Mis dus. Nog altijd te verkrijgen in de betere zelfstandige boekhandels, zoals Island Boekholt in de Westerstraat te Amsterdam.

Naar blog

Any road

Ik vond Alice in Wonderland nooit zo interessant in mijn jeugd. Ik denk dat ik te oud was om nog in bizarre sprookjes te geloven en te jong om filosofische vraagstukken te snappen. Nu kom ik soms stukjes tegen die tot mijn verbeelding spreken, zoals deze zin. Het heeft geen zin een pad te kiezen als je niet weet waar je naartoe wilt. En als je niet wil bepalen waar je naartoe gaat, hoef je ook de weg niet te volgen of bang te zijn voor een verkeerde afslag. Zonder doel voor ogen is elke weg even goed – of […]

Naar blog

Doekje

De website dsmmeisjes is vooral om verhalen te delen, niet als oplossing voor psychische klachten. Ergens hoop ik dat het soms toch een doekje voor het bloeden is. De meeste mensen worstelen door, maar deze week verloren we voor de vierde keer een schrijver. Haar dood was zelfgekozen en door de wet gelegaliseerd. Ik ben niet tegen euthanasie, het is goed dat de keuze er is. Ik ben ook niet voor euthanasie, ik sta niet te juichen wanneer het de enige keuze is die overblijft. Maar ik kan er hooguit een beetje zijn, met mijn doekje voor een zee van […]

Naar blog

Narcistische exen

Sommige relaties in mijn verleden hebben wat van elkaar weg. Eerst was het net een sprookje. De nieuwe vrouw hemelde me op, ik wentelde in haar aandacht. Langzamerhand kwamen er haarscheurtjes in het perfecte plaatje. Tenslotte ging het uit. Ik besefte dat die hele mooie tijd een leugen was geweest. Ik voelde me gemanipuleerd, gebroken en beschadigd. Alleen vanaf mijn kant, met het perspectief naar het verleden, vol in de pijn, had ik relaties met die nieuwe hype van gedehuminariseerde wezens, ‘de narcist’. Vanaf hun kant zal omgekeerd wel hetzelfde gelden. Het is niet voor niets dat we exen zijn.

Naar blog

‘Herstel’

Ik heb een sociale angststoornis. De paniek kan zijn kop opsteken in elke treinreis, bij elk supermarktbezoek, elke keer dat ik de buurvrouw tegen kom, elke keer als de telefoon overgaat, elke afspraak. Ik ben bang voor het oordeel van anderen. Ik heb deze angst altijd gehad en hoe vaak ik de angst ook aanga, in een nieuwe situatie of met nieuwe mensen komt het terug. Ook in situaties die ik al honderd keer heb meegemaakt, met mensen die ik van jongs af aan ken, kan ik gaan blozen, trillen, beven, dichtklappen of in paniek raken. Ik kan daar met […]

Naar blog

Ik ben half open

Openlijk lesbisch zijn was niet de norm toen ik openlijk lesbisch werd. Openlijk last van psychische klachten hebben was niet de norm toen ik daaraan begon. En om heel openlijk te zijn: dat openlijk-eerlijk-kwetsbaar gedoe lucht niet altijd op. Het is niet altijd het beste wat ik voor mezelf kan betekenen. Het is een overlevingsstrategie, me verbergen in het volle zicht, maar niet mijn enige. Ik vind het fijn dat er begrip ontstaat door open-eerlijk-kwetsbare verhalen zoals die van mij. Maar openlijk-eerlijk-kwetsbaar is slechts een middel dat ik in kan zetten als dat nodig voelt. Niet een doel op zich. 

Naar blog

Dansen

Ik probeer weer eens wat nieuws, want ik heb aan alle dingen die ik niet durf nog geen genoeg. Dansen. Iedereen die ooit naar een voorstelling van me is geweest weet dat ik daar nog net wat minder goed in ben dan in zingen. Ik word er ook erg vrolijk en een beetje high van, terwijl ik mijn pasjes vernachel. Dus ga ik naar zo’n absolute beginnersklas en zwaai wat met mijn heupen. Het is interessant. Ik denk dat ik er, net als met alle sporten, nooit gracieus in ga worden. Wel high dus, en dat is ook wat waard.

Naar blog

Instabiel geluk

‘Ik ga een stukje tikken,’ probeer ik haar de mond te snoeren. Het werkt niet. ‘Waarover?’ vraagt ze. ‘Oh, over dat geluk niet iets is om permanent na te streven, want het is een instabiele staat waarin je lichaam en hoofd helemaal niet zo lang kunnen verkeren…’ begin ik. ‘Dus precies waar het laatste boek van Dirk de Wachter over gaat,’ zegt ze. Dat zou best kunnen, een origineel standpunt is het niet. Meer keiharde neurowetenschap. Dus bij deze 100 woorden die niet vuilgemaakt hadden hoeven worden: ik wil niet gelukkig worden. Doe mij maar tevreden, met een dosis uitschieters.

Naar blog