Blogs in januari 2019

Persoonlijkheidsstoornis

Ik ben enigszins ingelezen in psychische stoornissen en ik vind er ook het een en ander van. Wat precies kun je lezen in mijn interview. Ik weet ook veel van de DSM, de psychiatrische bijbel. Wat veel mensen niet weten is dat de DSM in andere landen helemaal niet zo heilig is als in Nederland. Wat zelfs ik niet wist was dat de concurrent afgelopen jaar een versie heeft uitgebracht waarin alle persoonlijkheidsstoornissen zijn teruggebracht tot eentje, omdat wetenschappelijk geen verschil kan worden aangetoond. Dat is iets dat ik in ieder geval hoor te weten. Waarom is het geen wereldnieuws? […]

Naar blog

Beetje stil

Ik besta nog! Het is een beetje stil aan deze kant. Ik kan niet echt over iets anders praten dan over ons boek, dat vanaf morgen in de winkels ligt, dus hou ik voor de zekerheid maar even mijn mond. Er gebeuren ook andere dingen, zoals een ketel die niet goed is aangesloten in huis – want alles wat mis kan gaat ook mis – en een meer dat weer ontdooit is, een gezellig nieuwjaarsdiner met mijn vrienden en allerlei aanstaande baby’s in mijn omgeving. Maar mijn hoofd heeft eigenlijk maar één prioriteit, dus het is wat stiller. Maar ik […]

Naar blog

Trouwfoto

Hij was een beetje bewogen, maar in sepia goed te doen, vond de fotograaf. Ik zie vooral de spanning in onze ogen, een beetje geweken omdat het boek een half uur voor aanvang ook echt arriveerde, maar met de presentatie nog voor onze kiezen. Een foto tussen de bevalling en het moment dat de familie binnenkomt. Een trouwfoto, op de dag gemaakt waarin alles perfect moet en dus eigenlijk niets goed gaat. Ik heb zin om deze foto als levensgebeurtenis in mijn facebooktijdlijn op te slaan. Ik heb het er al veel over gehad, maar het voelt nog niet genoeg.

Naar blog

Boek overhandigen

Ik ben moe, zo moe, alsof ik een marathon heb gelopen. Er ligt sneeuw op het hele bevroren meer, waardoor het onwerkelijk wit is uit mijn raam. Een marathon zal wel gelijk staan aan een beenbreuk. Gisteren heb ik welgeteld een minuut op het podium van Tuschinski gestaan, om de staatsecretaris van het VWS ons boek te overhandigen. Je weet wel, the usual. Nu ben ik heel moe, een beetje verdrietig en leeg. Gelukkig hebben we de foto’s nog. En een doos met boeken, die ik weigerde terug te geven aan de uitgeverij. ‘Ik neem mijn baby’s mee’, zei ik. […]

Naar blog

In het volle licht

s’ Ochtends schrik ik wakker. Er brandt een vuur in mijn onderbuik. Mijn spieren staan strakgespannen. Snel ga ik in mijn hoofd langs de mogelijke doodsoorzaken die op de loer liggen. Er zijn er geen. De volgende dag schok ik weer op uit mijn slaap. Nog steeds geen doodsoorzaak. De kriebel in mijn maag is dezelfde als die vlak voor een parachutesprong, een onherroepelijke val. Ik loop geagiteerd door naar de keuken en maak koffie. Dit wordt een hel. De derde ochtend, meteen maar de koffie. Lekker soezen met mijn ogen dicht zit er niet in. Het vuur is heftiger […]

Naar blog

Instellingen

Herstel impliceert dat je de fabrieksinstellingen terugzet en het apparaat weer werkt. Het is het opnieuw inzetten van een oude bedrading, een back-up weer laden. Het past bij levenloze objecten, maar niet bij zelflerende systemen. Als je een been hebt gebroken zal je je dat blijven herinneren, misschien voorzichtiger springen. Als je psychisch in de knoop raakt draag je de ervaring voor altijd mee, je leert jezelf en je beperkingen kennen. Je gaat niet terug naar de oude configuratie, Lerende systemen kunnen niet terug naar wat was. Maar ze kunnen, met geduld, aandacht, tijd en liefde, hun beleving opnieuw afstellen.

Naar blog

Narratief

‘Onze identiteit heeft een narratief karakter gekregen’, las ik in de krant. We zijn de verhalen die we over onszelf vertellen. Ik vertel veel nuances van mijn verhaal in verschillende rollen, op verschillende plekken, tegen verschillende mensen. Soms botst het verhaal van het meisje met psychische problemen met de gedreven werknemer, de aarzelende toneelspeelster, het teruggetrokken familielid, de geliefde partner. Ik probeer tegen beter weten in de rollen af te bakenen, maar ze lopen in elkaar over. Als verhalen uit mijn verleden zich erin mengen word ik al helemaal een ongeloofwaardig sprookjesboek. Met dagelijks honderd woorden als eenzame rode draad. […]

Naar blog

Gekke kringen

Misschien verkeer ik in vreemde kringen, maar ik hoor regelmatig van mensen die niet in GGZ-instellingen opgenomen blijven omdat ze gedrag vertonen dat te gevaarlijk of te ziek zou zijn. Of niet worden opgenomen omdat ze te gecompliceerd zijn voor deze opname. Ook hoor ik van mensen die beginnen aan een euthanasietraject omdat er na opname geen andere zorglijn meer mogelijk is. Het zijn gewoon wat dingen die ik hoor zeggen, misschien alleen incidenten. Ik hoop dat het geruchten zijn. Dat er zorg verleend wordt aan wie zorg nodig heeft. Medemenselijkheid ongeacht protocollen; ik wou dat ik erin kon geloven.

Naar blog

Beste looks

‘Wat zie je er goed uit’, ‘Heb je wat met je haar gedaan?’ Mijn haar was drie dagen geleden slap en ongelukkig, vandaar dat ik morgen een afspraak met mijn haardokter heb gepland. Zoals dat gaat met dit soort dingen is het nu springlevend en glanzend. Het kan ook de gezonde stress zijn, of mijn tripje naar de zonnebank, of dat ik de daglichtlamp sinds gisteren weer een weekje aan heb gezet. Hoe dan ook, ik zie er blijkbaar heel leuk/gezond/goed uit vandaag. Of best aanvaardbaar in contrast met de rest van de tijd. Dat je het weet.

Naar blog

Op het randje

Ik probeer mijn gedachten uit te zetten, maar er vliegen steeds nieuwe dingen door mijn hoofd. De uitgeverij mailen. Een afbeelding voor de presentatie. Een congres bevestigen. Een paar interviews plannen. Zou koffietijd terugmailen? Komt de campagnefilm af? Het is een chaos en soms denk ik; waarom doe ik mezelf dit soort dingen toch steeds aan, over het randje van mijn overlevingsstand? Maar ik weet het antwoord heel goed. Als ik dit niet doe, als ik alles allemaal in mijn comfortzone lekker voorbij liet trekken… dan word ik misschien wel oud. Maar leef ik dan? Of is het alleen angst?

Naar blog

Falen

Het is misschien de allerbelangrijkste les, en toch leren sommige mensen hem nooit, of pas heel laat, of met veel mitsen en maren. Je kunt falen. Dat is helemaal niet erg. Je kunt als kind over een stoeptegel struikelen, en dat komt niet omdat die stoeptegel verkeerd ligt, maar omdat jij nog niet kan lopen. Dat is helemaal niet erg, want lopen kun je leren, of je kunt blijven struikelen en mensen kunnen daar omheen werken, of je kunt iemand anders voor je laten lopen. Alleen als je die stoeptegels de schuld blijft geven, valt er moeilijk mee te leven.

Naar blog

Kaas en wijn

Ik proef tien kazen met mijn ex, of beste vriendin, die heel binnenkort vertrekt naar god-weet-ik-waar om zes weken lang te vloggen en te zeilen op een heus zeilschip dat van de caraïben weer naar Nederland vaart. Ze heeft alvast haar rode zeiljack aan en vertelt over felgekleure capuchons die je nog kan zien als je overboord bent gevallen. We zijn allebei avontuurlijk geworden, op onze eigen manier. ik sta over een week voor een volle zaal in Tuschinski. Dingen waar we maar zo weinig mogelijk over nadenken, want het is een nachtmerrie. Maar wel eentje met kaas en wijn.

Naar blog

Herprogrammeren

Ik zit opgesloten in mezelf. Verkrampt door gestokte emotie en schuldgevoelens. Ineens had ik een eureka-moment; ik ben gewoon bang. Zo’n eureka-moment komt een paar keer per jaar. Een blokkering die ik zelf nauwelijks op merk en dan het besef dat het angst is. Je zou zeggen dat de ervaring me leert, maar menselijke psyche is wat anders dan een computer. Het vergeet, verdraait, blokkeert of liegt gewoon ronduit. Als je problemen hebt met je menselijke software is de software er vooral meester in om het probleem niet te detecteren. Goed, angst dus. Ik ga maar weer eens wat herprogrammeren.

Naar blog

Prikkelbaar

Ik ben wel eens gezelliger geweest. Ik kan te allen tijden stekelig of sociaal onaangepast zijn, maar ik meestal onderga ik het leven gelaten. Vroeger was ik bozer, geloof ik. Feller. onaardiger ook activistischer. Ik vraag me af of mijn verschuiving naar meer pragmatisme komt omdat ik ouder wordt, of omdat de wereld om me heen steeds radicaler wordt. Misschien is dit mijn politieke en maatschappelijke puberteit en zet ik me af door het anders te doen. Stil te zitten, te luisteren, te genieten van wat er over me heen gelaten wordt. Vaak. Maar niet vandaag. Vandaag ben ik boos.

Naar blog

Nashvuur

Vandaag is de dag van de Nashville-verklaring. Iedereen valt over elkaar heen in shock over een hermanifestatie van niet-zo-oude zienswijzen. Ik herinner me goed dat driekwart Nederland ze onderschreef, en ik, uitgesproken lesbisch, vriendelijk met ze door een deur ging. Ik herinner me beter dat driekwart van de VS deze mening deelde, nog geen drie jaar geleden. Eerlijk gezegd snap ik de ophef niet. Dit was mijn dagelijkse realiteit, dit speelt nog keihard in de onderstroom, deze mening is er, ook hier, nog gewoon. Laat hem rustig uitdoven. Pook niet in de nagloeiende kolen. Hij heeft zijn beste tijd gehad.

Naar blog

Campagnefilm

De grondtemperatuur trekt in mijn schoenen, het is bitter koud. Buienradar voorspelde geen regen, maar het druppelt toch zachtjes naar beneden. Hier sta ik dan, met twee cameramannen, een producer, krijtbordjes te wassen. Ik blijf buiten beeld en roep zo nu en dan een vraag naar de vijf gefilmden. ‘Wat heeft dsmmeisjes je gebracht,’ bijvoorbeeld. Ik hou me meestal niet bezig met beelden, laat staan bewegende. Maar dsmmeisjes groeit, het idee wordt groter dan wat ik opgesloten op mijn kamertje in elkaar hack, groter dan ik dromen kon. Nog even en het is ook een boek, een film. Een beweging.

Naar blog

Eindelijk af

Het is precies zes maanden nadat we zijn ingetrokken in dit huis. We hadden niet meer dan een tas met de hoogst noodzakelijke spullen. Op de eerste dag werden stoelen en een matras geleverd. Daar zaten we, in die stoelen, voor het adembenemende uitzicht. In een leeg huis. We wisten dat het een niet-aflatende stroom van klussen en veranderen zou worden. Zes maanden later is alleen de vloer nog in oorspronkelijke vorm. De kussens van de bank zijn vandaag geleverd. Er moet nog een likje verf over wat plinten, een schroef hier en daar. Maar eigenlijk zijn we, eindelijk, klaar. […]

Naar blog

Mijn podium

Ik wil gehoord worden. Als ik daarbij een mening moet hebben, kan ik die vormen. Ik wil gezien worden. Moet ik daarbij kleur hebben, dan kan ik die maken. Ik spiegel niet  Wat ik toon is niet per definitie -vaak per definitie niet- het gepaste of aanvaardbare in de situatie. Ik wil een van de vormen van mij tonen. Ik wil de spotlights in en dan net over de lamp struikelen. Ik wil gehoord en gezien, niet alleen om iets te vertellen, iets te voelen, iemand te zijn. Waarom het podium trekt? Ik weet het echt niet. Maar ik wil…

Naar blog