Blogs in april 2019

Tenenkrommend

Een avondje tv. De mensen die je al die tijd hebt gevolgd zien worden afgeslacht in een gevecht op Winterfell in Game of thrones, ik was er meer dan op voorbereid. Zeker na eerdere avonden aan avonden bloederige en schokkende wendingen stelde het me niet teleur. Dan de finale van dreamschool. Eerdere avonden aan avonden dappere mensen hun stem zien vinden, terwijl ze met hun problemen worstelen en er bovenop klimmen hadden me nooit kunnen voorbereiden op dit slotfeest. Prachtige individuen in een klap monddood gemaakt door een omroepgigant. Doe mij dan maar liever een gevecht met de Night King.

Naar blog

Ik zit in de veeleisende poezenmodus

Als ik over emoties moet praten, of pijn heb, of me juist heel fijn voel, en ik in een veilige omgeving zit, begin ik te miauwen. Ik heb een heel arsenaal aan kattengeluiden, van “miew” ik hou van je, “pgggrrrr” ik wil aandacht, tot “maw” hou je nog van me, “mi-aauw” ik weet het niet meer en “miiiiiiiiiiau” alles groeit me boven het hoofd. Inclusief kopjes, bijtjes, trappeltjes, een haal, een keiharde blaas en, wat minder voor de hand liggend, een kwispel van mijn voeten of kont. Katten kwispelen soms ook, denk ik. Het is vast aangeleerd, maar het komt […]

Naar blog

Koningsdag

Ik loop met mijn te-koude-zomerjurk en mijn te-koude-lentejas over de te-koude-straat langs kraampjes waar mensen zitten te bibberen achter tweedehands boeken, skelterhelmen en ondefinieerde rotzooi. ‘Wat een troep,’ zeg ik, te luid. De man in het kraampje naast me kijkt me aan zonder een spier te verrekken. Waarschijnlijk is hij het met me eens. Als we bij de Albert Heijn zijn is er nog geen fatsoenlijk koek-en-zopie plekje te bekennen. Dat wordt supermarktvoer, besluiten we, en we keren met de boodschappen meteen terug naar huis. Waar het niet net-te-koud is en we tv kunnen kijken met een kat op schoot.

Naar blog

Olifantenmeisje – Ellen Marie Wiseman

Een albinomeisje leeft opgesloten op zolder, tot haar moeder de kans grijpt haar te verkopen aan een circus. Daar staat ze in de rariteitenact en maakt vele omzwervingen voordat ze met olifanten mag werken. Een reddingsactie van ‘haar’ olifant komt haar duur te staan. Ze eindigt uiteindelijk met dezelfde hardvochtige moeder, op dezelfde zolder, en met veel meer te verliezen. Gelukkig is de tweede verweven verhaallijn zachter. Een pijnlijk realistisch relaas uit een andere tijd, waarin anders zijn misschien vaker onbegrepen was. Maar ook in die tijd was niet iedereen wreed. En ook in de onze zijn sommigen dat wel. […]

Naar blog

Noodtoestand

Je kent het vast wel, je kind moet naar de tandarts, je moeder is ziek. Ik ken het niet, ik heb geen kinderen, mijn ouders zijn kerngezond en zelfs mijn vrienden hebben tot nu toe geen hulp-bij-scheiding nodig gehad. Maar vandaag nam ik voor het allereerst op het allerlaatste moment noodtoestand-vrij. dsmmeisjes.nl lag opeens op sterven na dood, had een volledig nieuwe installatie nodig, met mijn nooit-geteste backups als laatste redmiddel van alles wat we in twee jaar hadden opgebouwd. Het was een gok. Ze werkten. Nee, geen kind in nood. Maar ik voel me er wel zo bij.

Naar blog

Openingstijden

‘Zijn jullie morgen open?’ vraag ik de kassastudente van de Albert Heijn. ‘Volgens mij niet….’ antwoordt ze. ‘En maandag?’ Ja dan moet ze werken, dus dat zal wel. Vroeger hingen er van die briefjes, tegenwoordig moet je het opzoeken op internet, dat weer lang niet altijd weet welke vrije dagen gesloten dagen zijn. Maar ach, nog vroeger moest ik drie kilometer lopen naar een supermarkt die op zondag open was en nog iets daarvoor betekende zondag gewoon geen boodschappen. Als student was ik altijd vergeten welke dag zondag nou was, dus ik neem haar studentikoze onduidelijkheid ook maar voor lief.

Naar blog

Het Rosie Resultaat – Graeme Simsion

Ik heb de andere Rosieboeken een keer of acht gelezen, deel drie zal daar geen uitzondering op zijn. Don Tillman is de meest ondubbelzinnig sympathieke hoofdpersonen die ooit in boekvorm is gezet. Rosie en Don hebben inmiddels een relatie zonder veel frictie. De belangrijkste vraag uit dit boek lijkt te zijn hoe ze hun zoon het best kunnen helpen met zijn mogelijke autisme. De echte vraag is hoe Don er uiteindelijk mee om gaat. Daarnaast komen wat kleine zaken als activisme, racisme, genderongelijkheid, huiselijk geweld, seksuele voorlichting en ondernemersschap in de 20ste eeuw aan bod. Recensie in 1 woord: briljant. […]

Naar blog

Maar je ziet er helemaal niet autistisch uit – Bianca Toeps

Een boek over autisme door een autist, want volgens Bianca wordt er maar weinig geluisterd naar de mensen waar het om draait. Er zijn veel vooroordelen over autisten. Er zijn moeders die ‘namens’ autisten praten. Er zijn therapieën die gericht zijn op je ‘normaal’ leren gedragen. Er zijn kortom veel misstanden weg te ruimen en Bianca doet dat met verve. Als je meer wilt weten over autisme, hoe het voelt om autist te zijn en wat iemand met autisme nodig heeft, kun je dat het beste vragen aan een autist. Of lees dit boek, dan kom je een aardig eind. […]

Naar blog

Geen eureka

Het is een goede vrijdag. We hebben onze campingstoelen neergezet bij het meer, omdat het balkon te heet is. Een luxeprobleem. Ik zit voor de stoel tussen de eendenpoep in het gras, en lees binnen een uur of vier een boek over autisme uit. Mijn laatste psycholoog opperde eens autisme, maar ik ben daar nooit op ingegaan. Ook na vier uur crashcursus autisme heb ik geen echt eureka-moment. Niet dat ik iets tegen autisme heb. Soms lijkt het me wel lekker, een stickertje ‘zo-is-het’. Maar ik voel het niet zo, en dan heb je aan zo’n sticker dus helemaal niets.

Naar blog

Speciale stoel

Ik zat in de tram op zo’n invalidestoel voor me uit te staren. Tot ik bij een volle halte kwam en me bedacht dat ik me vandaag best valide voelde. Dus zeeg ik neer op een stoelencluster dat door mijn medetramgenoten was gemeden, waarschijnlijk vanwege de troep. ‘Lege medicijnenstrips’, classificeer ik met een korte blik. De vier ovalen springen me in het oog als de exbehuizing van temazepam en die dertig kleine rondjes zullen wel oxa zijn. Een controle van de achterkant geeft me gelijk. Er zat hier eerder iemand die, van mij, best op een speciale stoel had gemogen.

Naar blog

Ik zie je op het strand – Jill Mansell

Ik lees altijd een chicklit op reis. Op het vliegveld moet het boek alle prikkels uit de omgeving naar de achtergrond drukken en toch licht genoeg zijn om af en toe weg te leggen. Chicklits zijn perfect, Jill Mansell is altijd goed. In “ik zie je op het strand” wordt de hoofdpersoon verliefd op een man die ze nooit meer zal zien. Ze ziet hem toch weer, als de vriend van haar stiefzus. Uiteindelijk leeft iedereen nog lang en gelukkig. Met de bonustwist (spoileralert!) dat de stiefzus lesbisch is. Mijn favoriete stuiverrommannetjes omarmen anno 2019 homoseksualiteit.  Beter wordt het niet. […]

Naar blog

Misstap – Jet van Vuuren

Ik hou niet van thrillers. Het verhaal is vaak flinterdun, maar dat geldt ook voor chicklits, waar ik dus wél van hou. Ik denk dat ik meer word meegesleept door intrige dan door spanning. Toch lees ik soms thrillers als tussendoortje. Jet van Vuuren schrijft misdaad van eigen bodem. Misstap speelt zich af in een nette buurt in Den Haag. Ik vond het verfrissend dat de hoofdpersoon geen hartstochtelijk en gevaarlijk liefdesleven als backstory heeft. Daarnaast stond de uiteindelijke dader pas na een derde van het boek bovenaan mijn verdachtenlijst. Geen vervelend boek voor een tussendoortje, maar niet mijn ding. […]

Naar blog

#Heyhetisoke

Gisteren ontvingen we een pakketje van #heyhetisoke, met prachtige t-shirts. Mijn vriendin is als een echte influencer op de steiger gaan staan met het shirt aan. Ik maakte daar wat knullige foto’s van, want ik heb vele talenten, maar fotograferen is er niet een van. Mijn shirt belandde op mijn bureaustoel, waar ik na de schrik van het fotograferen lekker in mezelf wat ging lopen coderen. Een ereplek, gezien de hoeveelheid tijd die ik op die stoel doorbreng. Misschien komt hij zo zelfs beter tot zijn recht. Dit is het gezicht van sociale angst. Of nou ja, de rug dus.

Naar blog

Recensies in 100 woorden

Woensdag schreef ik een recensie. Want een boek had me geraakt, er was niemand anders om het te doen, ik had een vrije dag, geen idee eigenlijk. Ik lees alles wat los en vast zit en ik schrijf over bijna alles wat ik doe, maar recensies schrijf ik niet. Het kost me veel tijd en ik kan er weinig van mij in kwijt. De boekschrijver vond de recensie heel leuk, dus misschien wil ik het toch vaker. Maar op mijn manier. Op mijn sites zijn nu recensies geboren waar ik lekker veel van mezelf in stop. In precies 100 woorden.

Naar blog

Moeder van glas – Roos Schlikker

In Moeder van glas neemt Roos Schlikker je mee in het leven van en met haar moeder met een bipolaire stoornis. Dat doet ze springend tussen herinneringen, het terugreizen naar de plek waar haar moeder vandaan komt, haar eigen ervaringen, korte briefjes die haar moeder schreef, en met imaginaire conversaties. Moeder van glas lijkt misschien een boek over een psychisch zieke moeder en haar worstelende gezin. Maar het is een boek over mensen, die allemaal een rugzakje hebben, over begrijpen wat niet te begrijpen valt, en over liefde, heel veel liefde, en hoe dat zelfs een moeizaam leven dragelijk maakt. […]

Naar blog

Er speelde nog nét geen draaiorgel – Sylvia Witteman

Sylvia Witteman is bijna net zo kort van stof als ik, maar haar columns zetten je altijd aan het denken. In ‘er speelde nog nét geen draaiorgel’ bundelt ze een serie stukken over Amsterdamse straattaferelen. Over toeristen, over terrasjes waar je niet kunt bestellen, over ‘het park’, over alle plekken in de binnenstad en een paar buiten de ring. In elk woord proef ik de melancholie voor de dertien levensjaren die ik sleet in Amsterdam en het Amsterdams-karakteristieke schouderophalen over ergernissen. Beschouwend, prettig leesbaar, herkenbaar en een opluchting tegelijk. Ik ben zo blij dat ik nooit meer een draaiorgel hoor. […]

Naar blog

Tien jaar

Ik leef elke dag alsof ik nog tien jaar te leven heb. Ooit leefde ik alsof het mijn laatste dag was. Soms met een waanzinnige vreugde, de toekomst bestaat niet. Vaker met uitzinnige leegte. Na die jarenlange uitschieters leefde ik streng, alsof ik nog decennia mee moest. Ik wilde niet meer dood, maar ik leefde ook niet. Alles is balans. In tien jaar kan ik nog tientallen keren verslapen en toch avonturen beleven. Ik kan dingen opstarten, verliezen en opnieuw beginnen. Ik kan léven. Alsof er een morgen bestaat, maar geen oneindige voorraad. Een ingewikkelde balans. Maar wel de mijne.

Naar blog

Zondagavond

Een week geleden zag ik een plaatje op een sociaal medium voorbijschuiven, ‘maandag, dinsdag, woensdag, donderdag, vrijdag, *blink* maandag…’. Zo voelt het deze week voor mij. Het lijkt nog maar een uur geleden dat ik binnen kwam schuiven met de mededeling ‘lekker, vrij!’, en nu probeer ik vooral niet te denken aan het feit dat het morgen de week weer begint. Ik leef gelukkig niet (meer) voor weekends en vrije dagen, en ik heb net nog vakantie gehad, het is niet eens echt dat ik uitgeput ben. Het is alleen, zo ineens, alweer zondagavond, alsof ik geen weekend heb gehad.

Naar blog