Blogs in april 2019

Tenenkrommend

Een avondje tv. De mensen die je al die tijd hebt gevolgd zien worden afgeslacht in een gevecht op Winterfell in Game of thrones, ik was er meer dan op voorbereid. Zeker na eerdere avonden aan avonden bloederige en schokkende wendingen stelde het me niet teleur. Dan de finale van dreamschool. Eerdere avonden aan avonden dappere mensen hun stem zien vinden, terwijl ze met hun problemen worstelen en er bovenop klimmen hadden me nooit kunnen voorbereiden op dit slotfeest. Prachtige individuen in een klap monddood gemaakt door een omroepgigant. Doe mij dan maar liever een gevecht met de Night King.

Naar blog

Huidcontact

ken je dat, wie kent het, dat, je een deur binnengaat en je huid smelt in huid en je lippen in lippen en je geen adem hebt voor een gedag en je toch na en zonder alle zuurstof in de wereld blijft, mag blijven, nooit zo erg leven mag we raken nauwelijks en toch, na tien uren, dertig seconden hebben we, niet grijpend, klauwend, dat wat we vaak vergeefs zoeken, niet vinden in de chemische vlucht van drank, drugs, pijn of seks, niets ooit intiemer, intenser, bevredigender, dan dit simpele huidcontact.

Naar blog

Maar je ziet er helemaal niet autistisch uit – Bianca Toeps

Een boek over autisme door een autist. Deze ogenschijnlijk open deur moet op de flaptekst worden vermeld, want volgens Bianca wordt er maar weinig geluisterd naar de mensen waar het om draait. Met dit boek probeer ik bij te dragen aan de verandering die er gaande is. Een emancipatie van autisten, die ook een stem hebben, zelfs zij die niet kunnen praten. Wat autisme voor Bianca betekent wordt in het eerste hoofdstuk duidelijk. Zij beschrijft een aankomt in Tokio. Je hebt binnen een half uurtje tientallen sociale regels gebroken […] gelukkig heb je een troefkaart: je bent een buitenlander. Maar […]

Naar blog

Ik zit in de veeleisende poezenmodus

Als ik over emoties moet praten, of pijn heb, of me juist heel fijn voel, en ik in een veilige omgeving zit, begin ik te miauwen. Ik heb een heel arsenaal aan kattengeluiden, van “miew” ik hou van je, “pgggrrrr” ik wil aandacht, tot “maw” hou je nog van me, “mi-aauw” ik weet het niet meer en “miiiiiiiiiiau” alles groeit me boven het hoofd. Inclusief kopjes, bijtjes, trappeltjes, een haal, een keiharde blaas en, wat minder voor de hand liggend, een kwispel van mijn voeten of kont. Katten kwispelen soms ook, denk ik. Het is vast aangeleerd, maar het komt […]

Naar blog

Koningsdag

Ik loop met mijn te-koude-zomerjurk en mijn te-koude-lentejas over de te-koude-straat langs kraampjes waar mensen zitten te bibberen achter tweedehands boeken, skelterhelmen en ondefinieerde rotzooi. ‘Wat een troep,’ zeg ik, te luid. De man in het kraampje naast me kijkt me aan zonder een spier te verrekken. Waarschijnlijk is hij het met me eens. Als we bij de Albert Heijn zijn is er nog geen fatsoenlijk koek-en-zopie plekje te bekennen. Dat wordt supermarktvoer, besluiten we, en we keren met de boodschappen meteen terug naar huis. Waar het niet net-te-koud is en we tv kunnen kijken met een kat op schoot.

Naar blog

Noodtoestand

Je kent het vast wel, je kind moet naar de tandarts, je moeder is ziek. Ik ken het niet, ik heb geen kinderen, mijn ouders zijn kerngezond en zelfs mijn vrienden hebben tot nu toe geen hulp-bij-scheiding nodig gehad. Maar vandaag nam ik voor het allereerst op het allerlaatste moment noodtoestand-vrij. dsmmeisjes.nl lag opeens op sterven na dood, had een volledig nieuwe installatie nodig, met mijn nooit-geteste backups als laatste redmiddel van alles wat we in twee jaar hadden opgebouwd. Het was een gok. Ze werkten. Nee, geen kind in nood. Maar ik voel me er wel zo bij.

Naar blog

Openingstijden

‘Zijn jullie morgen open?’ vraag ik de kassastudente van de Albert Heijn. ‘Volgens mij niet….’ antwoordt ze. ‘En maandag?’ Ja dan moet ze werken, dus dat zal wel. Vroeger hingen er van die briefjes, tegenwoordig moet je het opzoeken op internet, dat weer lang niet altijd weet welke vrije dagen gesloten dagen zijn. Maar ach, nog vroeger moest ik drie kilometer lopen naar een supermarkt die op zondag open was en nog iets daarvoor betekende zondag gewoon geen boodschappen. Als student was ik altijd vergeten welke dag zondag nou was, dus ik neem haar studentikoze onduidelijkheid ook maar voor lief.

Naar blog

Geen eureka

Het is een goede vrijdag. We hebben onze campingstoelen neergezet bij het meer, omdat het balkon te heet is. Een luxeprobleem. Ik zit voor de stoel tussen de eendenpoep in het gras, en lees binnen een uur of vier een boek over autisme uit. Mijn laatste psycholoog opperde eens autisme, maar ik ben daar nooit op ingegaan. Ook na vier uur crashcursus autisme heb ik geen echt eureka-moment. Niet dat ik iets tegen autisme heb. Soms lijkt het me wel lekker, een stickertje ‘zo-is-het’. Maar ik voel het niet zo, en dan heb je aan zo’n sticker dus helemaal niets.

Naar blog

Speciale stoel

Ik zat in de tram op zo’n invalidestoel voor me uit te staren. Tot ik bij een volle halte kwam en me bedacht dat ik me vandaag best valide voelde. Dus zeeg ik neer op een stoelencluster dat door mijn medetramgenoten was gemeden, waarschijnlijk vanwege de troep. ‘Lege medicijnenstrips’, classificeer ik met een korte blik. De vier ovalen springen me in het oog als de exbehuizing van temazepam en die dertig kleine rondjes zullen wel oxa zijn. Een controle van de achterkant geeft me gelijk. Er zat hier eerder iemand die, van mij, best op een speciale stoel had gemogen.

Naar blog

#Heyhetisoke

Gisteren ontvingen we een pakketje van #heyhetisoke, met prachtige t-shirts. Mijn vriendin is als een echte influencer op de steiger gaan staan met het shirt aan. Ik maakte daar wat knullige foto’s van, want ik heb vele talenten, maar fotograferen is er niet een van. Mijn shirt belandde op mijn bureaustoel, waar ik na de schrik van het fotograferen lekker in mezelf wat ging lopen coderen. Een ereplek, gezien de hoeveelheid tijd die ik op die stoel doorbreng. Misschien komt hij zo zelfs beter tot zijn recht. Dit is het gezicht van sociale angst. Of nou ja, de rug dus.

Naar blog

Tien jaar

Ik leef elke dag alsof ik nog tien jaar te leven heb. Ooit leefde ik alsof het mijn laatste dag was. Soms met een waanzinnige vreugde, de toekomst bestaat niet. Vaker met uitzinnige leegte. Na die jarenlange uitschieters leefde ik streng, alsof ik nog decennia mee moest. Ik wilde niet meer dood, maar ik leefde ook niet. Alles is balans. In tien jaar kan ik nog tientallen keren verslapen en toch avonturen beleven. Ik kan dingen opstarten, verliezen en opnieuw beginnen. Ik kan léven. Alsof er een morgen bestaat, maar geen oneindige voorraad. Een ingewikkelde balans. Maar wel de mijne.

Naar blog

Zondagavond

Een week geleden zag ik een plaatje op een sociaal medium voorbijschuiven, ‘maandag, dinsdag, woensdag, donderdag, vrijdag, *blink* maandag…’. Zo voelt het deze week voor mij. Het lijkt nog maar een uur geleden dat ik binnen kwam schuiven met de mededeling ‘lekker, vrij!’, en nu probeer ik vooral niet te denken aan het feit dat het morgen de week weer begint. Ik leef gelukkig niet (meer) voor weekends en vrije dagen, en ik heb net nog vakantie gehad, het is niet eens echt dat ik uitgeput ben. Het is alleen, zo ineens, alweer zondagavond, alsof ik geen weekend heb gehad.

Naar blog

Boekproces

Het blijkt onmogelijk te zijn om van Rotterdam naar de rand van Maastricht te reizen voor 8 uur ‘s ochtends, tenminste, als je geen auto durft te rijden. Een lastminute hotelboeking is de enige oplossing. We stappen over de nog niet uitgepakte reiskoffers heen voor deze nieuwe mini-reis. De onderneming zorgt er voor dat er nauwelijks tijd is voor zenuwen. Ineens bevind ik me in de ochtend in een congreszaal vol psychiaters en psychologen, om ze de tips uit ons boek te geven. ‘Ik heb sociale angst, presentatie-angst en hulpverlenersangst…’ begin ik en ik krijg meteen al een daverend applaus.

Naar blog

Thuiskomen

De poes is beledigd als we zwaar beladen met reistassen de deur open zwaaien. In dit huis past drie keer ons Portugese appartement. Voor het raam geen zee, maar het meer ligt net zo mooi te wezen. Ook op dit balkon schijnt een warme lentezon. Het bed is veel ruimer dan ons eenspersoonsexperiment aan die kust bij de evenaar. Ook hier ziet alles er licht uit, en vrolijk, en als vakantie. Ik vond het moeilijk te vertrekken, maar als het thuis bijna net zo fijn is, heb ik het mooi voor elkaar. En de kat? Die ligt alweer op schoot.

Naar blog