Blogs in mei 2019

De bodem

‘Het maakt niets uit’, dacht ik vaak, als ik de deur van mijn huis dicht trok. En ik was alles al bijna vergeten. De woedende onmacht die ik voelde om mijn ideeën te laten landen. De monotonie van de taken me uiteindelijk werd toevertrouwd. De angst die de dingen me kostten, juist die dingen die de anderen het allerbelangrijkste vonden om me te zien doen. ‘Het maakt niet uit,’ dacht ik. ‘Ik krijg mijn geld, ik spartel wat rond, ik kom thuis, verval in mijn depressie, verdrink wat ik nog aan herinneringen heb. En morgen sta ik niet meer op.’ […]

Naar blog

Keppels

Om te voorkomen dat vrouwen lastig gevallen worden op straat, kunnen ze het beste geen korte rokken dragen. De aanvallen op homoseksuelen kun je bedwingen door in het openbaar niet meer hand in hand met je vriendje te lopen. Om de veiligheid van moslima’s te garanderen is het handig als ze geen hoofddoek meer hebben. Doe gewoon mee, val niet uit de toon, volg de adviezen en de staat, blijf in het openbaar onopvallend. Want discriminatie en grensoverschrijdend gedrag is vooral de schuld van slachtoffers die zichzelf onderscheiden. Dus geen keppel op straat, dan lost het probleem vanzelf op. Toch? […]

Naar blog

Welk rondje?

Mijn vriendin kijkt iets van Dirk de Wachter en ik pik onbedoeld af en toe een zinnetje mee. ‘Het succes van de mens is nog nooit een wandelingetje om de hoek gaan maken. Het succes van de mens is een wandelingetje om de hoek’, bijvoorbeeld. Klinkt goed, maar ik wou dat ik de context had gehoord. Mijn hoofd maakt nu overuren. ‘Gewoon laten gaan,’ zei ik vanochtend, toen mijn vriendin overuren maakte en ik geen tijd had voor een analyse. Ik denk Dirk ongeveer hetzelfde zegt. Zo niet, dan kom ik daar niet achter. Ik laat het gewoon maar gaan.

Naar blog

Het leven is kut…

Ik stond weer eens voor een zaaltje mensen. In een intieme mooie boekhandel, met mensen die ik al liefhad en mensen die ik nog niet kende om lief te hebben. We hielden een klein feestje voor het bestaan van ons prachtige boek ‘het mens achter de labels’, waarvan de derde druk binnenkort in de winkels ligt. Op het korte feestje waren veel schrijvers die we vooral digitaal hadden gezien en eigenlijk toch al heel goed kenden. Nu staan de dsmmeisjes met hun naam op de muur van de Nieuwe Boekhandel, onder een wijze uitspraak. En ik ben trots en moe.

Naar blog

Wakibi

‘€2,17 is terugbetaald’, staat in mijn mailbox. Ik heb een half jaar geleden een Colombiaanse vrouw geholpen een naaimachine te kopen. Stukje bij beetje komen de 25 euro die ik heb geïnvesteerd terug in mijn account. Ik zoek een nieuw project op wakibi.nl en stort voor de haarsalon van de jongedame op deze foto. Wakibi is het enig goede doel waar ik aan doe, maar ik doe het al sinds ik straatarme studente ben. Ik vind het fijn dat ik precies weet wie en waar mijn geld waarvoor krijgt. Zonder dat een cent aan een strijkstok blijft hangen.

Naar blog

Lessen die ik leerde van mijn angststoornis

Ik heb een angststoornis. Toen me dat voor het eerst werd verteld, nadat ik als een zielig hoopje tranen leeg was gelopen op de bank van een therapeut, dacht ik alleen ‘huh? Is wat ik meemaak zo raar dat het een stoornis is?’ Ik voelde me alsof ik het niet goed had uitgelegd. Maar ze had natuurlijk gelijk. En dat was mijn eerste les: Ik ben geen aanstellerAls ik vertel dat ik me banger voel voor een gesprek met de huisarts dan wanneer ik net bijna ben aangereden door een auto, is dat omdat ik me daadwerkelijk banger voel. Ik […]

Naar blog

Jezelf zijn

Mensen die zichzelf durven laten zien. Dat is de grote hit in socialmedialand. Als iemand die dat probeerde toen dat absoluut geen mode was, vind ik het een fascinerende trend. Ook vreemd oppervlakkig. Terwijl het niet makkelijk is, vroeger niet, nu niet, in de toekomst evenmin. ’Jezelf’ voldoet namelijk nooit aan een modetrend. Als dat het wel doet heb je niet genoeg laten zien. Wel de littekens, maar niet de pijn. Of wel de pijn, maar niet de uitwerking. Of wel de uitwerking, maar niet de littekens. Hoeveel je ook ziet, er is altijd, altijd, een geheim achter het geheim.

Naar blog

Lastige mensen

Vroeger behandelden psychiaters vooral mensen die een last waren voor anderen. De mensen met wanen op straat, de narcistische psychopaten en de aandachteisende borderliners. Degenen die een last waren voor vooral zichzelf kwamen om hulp vragen bij de kerk, zochten hun heil in andere middelen, of stierven zodra ze er de kans voor zagen. Nu wordt ook, juist, dat laatste type mensen gezien. Maar als we het hebben over psychopaten, schizofrenen, narcisten en borderliners, hebben we het eigenlijk altijd over de extremen, de hiaten. Mensen die we denken te mogen haten, in een wereld waar we geen nuance meer zien.

Naar blog

Verlatingsangst

Ik klampte me vast aan relaties. Sommige vriendinnen liet ik bijna geen moment uit mijn zicht. Bang dat ze weggingen, mij alleen achterlatend. Bang voor het gat met hen uit mijn leven, de gapende leegte die me ook in samenzijn nooit echt verliet. Ik heb geen echte reden voor verlatingsangst gevonden. Ik ben verlaten, ik ben verloren, maar de angst is al van voor die tijd. Nu is hij eigenlijk niet eens meer van mij, de mij die ik ontworsteld heb, de mij die ik geworden ben, die zonder gapende leegte. Maar dit stukje verleden ben ik nog niet kwijt.

Naar blog

Bereiken

Een rustige jongen, waar een mantel van eenzaamheid omheen hangt. Zo stel ik me Thijs voor, als hij met de hond wandelt. De krantensnippers verhalen eens niet over iemand die al jarenlang in een kliniek hoort te zitten, maar van iemand die nog maar net schreeuwt om hulp. Een van de veel te velen die niet op tijd worden verstaan. Misschien is het dat ik mijn best doe te luisteren, dat ik er zoveel hoor als Thijs. Die zelfmoord plegen of belanden in psychose. Waar komen ze vandaan? Hoe bereiken we ze echt, voordat ze een pad zonder terugkeer inslaan?

Naar blog

Genezen

En toen had ik eindelijk de put uit den treure bekeken. Mijn nagels tot diep in de modderige zijkanten gedrongen. Uit doodsnood geklauwd, gescheurd, gewrongen. Tot ik mijn hoofd boven de gekartelde randen kon steken en de eerste straal zonlicht voelde over mijn trillerig witte lijf. Over het lichaam waar laag na laag af was gescheurd tijdens het klimmen, het terugvallen, het weer staan. Over het zachte littekenweefsel, over de diepe scheuren van de laatste tien jaar van mijn bestaan. Ik was boven. Westers gezegd: ik was genezen, geheeld, weer klaar voor de maatschappij. Het Noorden, Oosten en Zuiden, of […]

Naar blog

Sprong

Als ik mijn zomerjasje aantrek weet ik dat ik vanavond waarschijnlijk spijt zal krijgen. Maar de hemel straalt als een saffier en het is verdomme half mei. En wat voel ik me zwaar vandaag, op werk, de wandeling en zelfs het diner in de avondzon. Pas als ik mijn liters angstzweet kwijt ben op het podium wordt het licht. Heel licht. Zo licht dat ik alweer vergeten was dat dat ook kon. Ik sta in de plensregen op een station, zoals me alleen overkomt in de zomermaanden. En ik lach, omdat mijn instinct me weer liet vluchten. En ik sprong.

Naar blog

Alles goed?

Ik was vandaag op de opening van de allesgoed-depressie-tour. Want ik was uitgenodigd, ik woon in de expositiestad Rotterdam, ik wil elke maand iets raars doen om te kijken of ik het leuk vind. Ik vind het leuk, eng en onwennig. Met mijn depressieverleden weet ik er genoeg van, maar ik identificeer me niet met dat deel van mij. Ik ben vooral een hoopje trillende angst op avontuur. Ik voel me trots dat te zijn. Maar wat is allesgoed een mooi initiatief, al is het alleen maar omdat het nergens zo veilig voelt als onder anderen die zichzelf durven zijn.

Naar blog

Wonder

Ik zit in een sprinter. Voor me zitten twee mannen gemoedelijk tegenover elkaar op hun telefoon te staren. Blijkbaar staren ze er af en toe naast. “Cool shoes man, where did you buy those?” zegt de forse jongen een beetje uit zijn comfortzone tegen de tengere. Er volgt een gesprek over moeilijke maten en even later staan ze naast elkaar, hun voeten te vergelijken. Ze geven elkaar een boks als maatje 41 de trein uit gaat. 48 verdwijnt, wat ongemakkelijk, zijn telefoon weer in. Een ongedwongen sociale interactie tussen vreemden is altijd een klein wonder. En ik heb hem gezien.

Naar blog

Overpeinzingen over gekte

Ik geloof niet in onze psychische hokjes, gelukkig, anders had ik er veel te veel gehad in mijn toch niet zo lange levenstijd. Sociaal angstig, dwangmatig, autist, cyclothymist, theatraal, depressief, borderliner, narcist, verslaafde, codependent, eetgestoorde en zelfs af en toe anorexia athletica. Ik ben dat allemaal geweest, ik heb het allemaal gehad. Als je de symptomen erbij pakt, het afvinklijstje, en gewoon gaat vinken, dan blijft geen van die dingen me bespaard, op het ene of andere moment in mijn leven. Er zijn er meer waar ik niet honderd procent van kan vinken, maar duidelijk wel de ondergrens haal. En […]

Naar blog

Oud verdriet

De regen stort zich met een douche van druppels op het al volle meer. Het volgende moment staat het balkon klaar voor mij als zonaanbidder. Ik zit er nog geen twee minuten of de hemel betrekt weer. Een Nederlandse lentedag, die nog niet kan kiezen of ze herdenken moet, of al bijna bevrijd is. Ik merk dat ik vanbinnen tel, naar het moment van 8 uur. Waarin ik elk jaar toch overvallen word door een verdriet, dat niet perse van mij voelt, en heel oud, stokoud. Zo oud dat het bijna weer in de mode kan zijn. Elk jaar dichterbij.

Naar blog

Help

Er was een tijd dat ik niets meer durfde. Zelfs uit huis stappen voelde pijnlijk aan op mijn huid. Alles was een waas van angst. Toen gebeurde het allerergste en allerbeste tegelijk. Ik raakte dat leven kwijt. Ik begon aan alles wat ik niet meer kon, omdat het alternatief sterven was. Ik vond een toneelgroep, waar ik bij ben gebleven. Ik haat ze elke week met heel mijn hart, ik hou er nog vele malen meer van. Dankzij hen voelt al het andere simpel, dankzij hen voelt zelfs het ergste haalbaar. Ik wil niet meer zonder. Misschien moet dat toch. […]

Naar blog

Emotieloze dag

Op mijn werk zijn we 1 mei vrij. Dat komt omdat we ambtenaren zijn, schijnt. En die werken niet op de dag van de arbeid, of die vinden een extra dag vrij in mei gewoon te lekker om op te geven. Hoe het ook zij, ik had er niet zoveel aan als gehoopt. De meizon liet zich geen moment zien op mijn balkon, tot een uur of half zeven. De kleine frustraties van het leven. Nu kon ik niet anders dan wat muziek luisteren en artikelen bewerken, de afwas doen en de prullen opruimen. Niets mis met een emotieloze dag.

Naar blog