Blogs in juli 2019

Billenbuddies

Ik loop graag naakt. Mijn beste vakanties waren op een naturistenstrand, waarvan ik getaand en helblond terugkeerde, met een bloem in mijn haar. Er zit een hippie in mij die kleren amper verdraagt. Zonder stof voel ik me sterk, dicht bij moeder aarde. Naakt rondlopen is echter op de meeste plekken verboden. Je moet je al schamen als je een beetje tiet ziet. Buitenshuis ben ik dus redelijk bedekt, dat zijn de regels. Maar soms vraag ik me af waarom niemand zich aanbiedt als billenbuddy. Het is tenslotte 2019, het jaar waarin individuele voorkeuren belangrijker zijn dan een solidaire maatschappij. […]

Naar blog

Webshop

Een week geleden vielen er hagelstenen als eieren. Een bomaanslag op het meer. We zaten daarom niet op het balkon te lanterfanten, maar achter de computer. En wat vaak gebeurt op zo’n moment, kwam er een idee, een googlemoment, en een half uur later een nieuw project online. De eieren hadden in dat half uur onze dakgoot dusdanig verstopt dat het water door onze lamp heen kwam, het bed op. Geen druppels maar stromen. In de uren daarna, tussen de loodgieters, was ik ons experiment bijna vergeten. Maar we hebben nu een webshop. En we zijn klaar voor de volgende […]

Naar blog

Gevouwen vleugels

Ik kijk naar het prachtige meer aan mijn voeten. ‘Ik heb de bodem gezien, hier vouw ik mijn vleugels dicht’ schreef ik al eens over mijn nu in avondlicht badende thuis dat ik mijn nestje noem. Het is een mooie dag om zo ver verwijderd te zijn van waar ik vandaan kom. Zowel psychisch als fysiek, een half land verder, meters boven straatniveau. Het is een goede dag om niet meer in een studentenkamer te zitten, ergens achter in een kelder, opgevouwen achter een computer, alleen. Mijn knappe vriendin scharrelt onfeministisch door de keuken heen. Het leven is goed, hierboven. 

Naar blog

Weertje, he?

Ik lak mijn lelijke teennagels nog maar eens knalrood, zodat ze in slippers op werk niet helemaal misstaan. Mijn vriendin zoekt koeldekens op op internet, voor de kat, misschien ook voor ons. Morgen begint met nog een schamele dertig graden de zoveelste hittegolf in de afgelopen zomerseizoenen. Het went, maar misschien vooral dankzij de uitstekende airco in mijn kantoortuin, en dan nog maar net. Ik heb als echte Nederlander altijd wat te klagen over het weer. Zaterdag hadden we nog hagelstenen als pauweneieren. Maar vandaag was het precies zo mooi als ik wil. Dat mag ook wel eens worden gezegd.

Naar blog

Een dagje ongelukkig zijn is geen ziektebeeld

Ik schreef een paar dagen geleden over een mooie dag in de avondzon, met tjirpende krekeltjes en de plotselinge stem in mijn hoofd “weet je wat ik echt wil? Ik wil dood.”  En, typisch aan sociale media, maar misschien ook aan mensen, is dat ik daar in eerste instantie twee soorten reacties op kreeg. Aan de ene kant was er de ‘Je bent een mooie jonge vrouw, negeer die stem, zeg hem dat je wil leven’. Aan de andere kant was het de ‘wat vervelend dat jouw dag ook wordt verpest door die nare stemmen. Ik heb dat ook, ik […]

Naar blog

Ongezouten

Ik vind dat je moet nadenken over verschillende standpunten voordat je ergens iets over roept. Dat iedereen gelijk is. Dat narcisten, groenlinksers, baudetstemmers en activisten gewoon mensen zijn. Dat de klimaatverandering een reële dreiging is, en godsdienstwaanzinnigheid ook; ook in de knuffelgodsdienst Islam. Ik vind dat iedereen genuanceerd moet zijn, en begripvol. En dat je daarna ongezouten je mening mag geven. Zonder dat iemand je interpreteert en op de interpretatie berecht. Aan degenen met wijzende vingertjes naar politici, meningen die pijn doen, vleeseters of om het even wat: als je niet kan luisteren, hou dan in ieder geval je mond.

Naar blog

Tekenbeesten

De terrorteek is neergestreken in Nederland. Hij achtervolgt zijn prooi soms honderd meter lang, is twee keer zo groot dan de bekende tekenbeesten en is een drager van onverdraaglijke ziekten. Deze horrorteek achtervolgt ook het liefst paarden -al zal hij een koe niet versmaden- is met zijn grootte makkelijk te spotten in je huid en lijkt tot noch toe geen lyme mee te slepen in zijn ziektearsenaal. Ner als de processierups een heel reëel maar niet heel mythisch gevaar. We zouden wat meer grote insecten moeten hebben, plantwoekeringen toestaan of vogels tolereren, dan was het met dit komkommernieuws snel gedaan.

Naar blog

Borderlineboek

Mijn vriendin heeft vandaag een e-book gepubliceerd. Over borderline. En ik ben natuurlijk enorm trots. Zij is vooral een beetje ongelukkig en bang. Dat ze spellingsfouten heeft gemaakt, dat ze de verkeerde versie heeft ingestuurd, dat er reacties op komen. Heel menselijk natuurlijk, maar dan ongeveer keer duizend, want weet je, ze heeft borderline(trekken). Dit feestelijke moment bestaat dus niet uit champagne en vuurwerk, maar uit vooral heel veel stress. Ze denkt dat ze nooit meer een boek gaat schrijven, ik verwacht de volgende over een maand of zes. Als je geïnteresseerd bent, je kunt het boek hier kopen.

Naar blog

Zwarte geschiedenis

Ik lees ‘een keukenmeiden roman’, over gekleurde hulpen die witte kinderen opvoeden in het gesegregeerde Zuiden van Amerika. Een paar dagen geleden overviel me ineens een honger naar slavernijboeken, en na drie hartverscheurende slavenverhalen was dit een balsem voor mijn ziel. Op weg naar een nieuw begin. Vraag me niet waarom ik ineens honger had naar zwarte bladen in de westerse geschiedenis. Ik denk dat ik soms moet reflecteren aan hoever we al gekomen zijn en dat mensen van alle tijden onmenselijk zijn. Geschiedenis maakt de wereld groter. Het zet alles waar we over zeuren in een veel breder perspectief. 

Naar blog

Site van een miljoen

Ik las vandaag over een site van een miljoen euro overheidsgeld. Qua effectiviteit en originaliteit schat ik het initiatief op 100 euro. Er zijn twee manieren om een website/app/chatbot/flyer te krijgen die niet overbodig is: 1) ga met je geld naar professionals en vertel wat je wilt bereiken bij wie. Dan vertellen zij of er een app/chatbot/website/flyer bij hoort. 2) maak je idee van je eigen geld op een zolderkamertje en zie of het werkt. Als je overheidsgeld vraagt (of geeft?) voor een nog niet getest idee is dat geen onkunde. Het is diefstal. 

Naar blog

Babybuien

Ik las weer eens een boek, want ik lees er eigenlijk nog steeds, of alweer, best veel. Toen stond ik weer eens als een baby te huilen op een overvol perron, dat overkomt me helaas ook met regelmaat van de klok. De mensen die met mij forenzen zullen wel denken dat ik chronisch depressief ben. Wat natuurlijk in zekere zin waar is, behalve dat ik als ik echt in een depressieve periode zat echt niet zou huilen. Niets raakt dan, nooit komt iets binnen. Nee, daar wil ik niet weer aan beginnen. Ik neem de babybuien op stations voor lief.

Naar blog

Welkom in het Rijk der zieken – Hanna Bervoets

Clay is ziek. Niet op de manier waarop een groots Hollywoodverhaal kan worden gemaakt. Geen heftige progressieve ziekte als kanker, waar Clay’s revalidatiegenoot Marla stiekem jaloezie voor voelt, omdat het eindigt in een feestje of met een begrafenis. Hij heeft Q-koorts, gekregen van een drachtige geit op een kinderboerderij. Na een gevecht om zijn leven blijft de vermoeidheid, blijft de pijn, als ‘een verzameling symptomen die bij een onbegrepen aandoening horen’. Clay klemt zich vast aan de diagnose die hij eindelijk krijgt, totdat hij begrijpt dat er geen behandeling voor is. Dan grijpt hij zich vast aan zijn revalidatieprogramma en […]

Naar blog