Automatische concepten

Geen offer

Ik ben een lesbische vrouw met psychische aandoeningen. Daarmee bedoel ik niet het lesbisch zijn, die ziekte is zo’n 25 jaar geleden geschrapt uit het grote boek der psychische mankementen. Of het vrouwzijn, dat schijnt sinds een eeuw officieel geen zwakte meer te zijn. Maar je kan me hoe dan ook classificeren als een onderdeel van meerdere minderheden. Ik slaap er niet slecht van. Ik behoor namelijk niet tot de groeiende groep mensen die zich slachtoffer van de meerderheid voelen. Een groep die een meerderheid aan het worden is. Ik vraag me af of ze zelf de ironie daarvan inzien. 

Lees meer
Automatische concepten

Ik ben er nog

Ik heb heel lang dagelijks geblogd, zelfs al waren mijn handen aan mijn fietsstuur gevroren of kletste ik op een huisfeest tot half 6 ‘s nachts met kennissen van weer een leven daarvoor. Ik denk dat die tijden voorbij zijn. Op een dag als vandaag kan ik me niet indenken dat het ooit nog gaat vriezen – hoewel, wordt het vroeger donker? Nachten tot half 6 haal ik niet meer, dat huis staat in een andere stad en van de mensen van twee levens geleden zie ik niemand nog. Het regelmatig bloggen is ook wel op. Maar ik ben er nog!

Lees meer
Doorgeslagen

Doorgeslagen

Ik heb het in mijn hoofd gehaald om mee te doen aan een minidocumentaire. Om een dansles uit te proberen. Mijn toneelvoorstellingen komen er aan. Het resultaat is een overdosis cortisol, die me al enkele dagen of avonden vastgevroren houdt op de bank, kijkend naar Friends en ex on the beach. Er is een bepaald level aan angst in mijn leven die ik na moet streven om in het midden te blijven tussen gillend gek en volslagen depressief. Het is een delicate balans. Net iets te ver doorgeslagen nu, maar hee. Dit duurt ook maar weer een maand, of twee.

Lees meer
Automatische concepten

Tante

Ik ben vorige week voor het eerst tante geworden. Op de foto hou ik mijn neefje in mijn armen. Je ziet hem niet, want het is natuurlijk helemaal aan hem zelf of hij later, als hij daar wat beter beslissingen over kan maken, een online profiel wilt hebben met genante babyfoto’s zoals die keer dat je net ter wereld was gekomen en in de armen van je tante ligt. Hij heeft de mooiste tenen, wimpers, lippen van allemaal. Dat zegt iedereen natuurlijk van zijn nieuwste familielid, maar geloof me, het wordt een hartenbreker. Later, op zijn ongenante eigen online profiel. 

Lees meer
Automatische concepten

Hokjesdenken

Niemand past in een hokje, tenzij we een hokje maken voor elk individeel mens. Als ik kijk naar de transgenders en hun waaier aan seksualiteit, of de mensen met een depressie die ook altijd angst en soms een borderlinetrek hebben, of de feministen die de veelal vrouwenonderdrukkende boerka verdedigen als vrije keuze, is het moeilijk om hokjes voor hun levensvisie te maken. Toch lijken ze hetzelfde te willen. Al die mensen willen gezien worden als uniek, maar tegelijk onderdeel zijn van hechte sociale systemen. Ze willen vrij zijn in wie ze zijn en desondanks erbij horen. Juist daarom liefgehad worden.

Lees meer