Vervelend vertrouwd

‘Herstel’

Ik heb een sociale angststoornis. De paniek kan zijn kop opsteken in elke treinreis, bij elk supermarktbezoek, elke keer dat ik de buurvrouw tegen kom, elke keer als de telefoon overgaat, elke afspraak. Ik ben bang voor het oordeel van anderen. Ik heb deze angst altijd gehad en hoe vaak ik de angst ook aanga, in een nieuwe situatie of met nieuwe mensen komt het terug. Ook in situaties die ik al honderd keer heb meegemaakt, met mensen die ik van jongs af aan ken, kan ik gaan blozen, trillen, beven, dichtklappen of in paniek raken. Ik kan daar met

Lees meer
Automatische concepten

Ik ben half open

Openlijk lesbisch zijn was niet de norm toen ik openlijk lesbisch werd. Openlijk last van psychische klachten hebben was niet de norm toen ik daaraan begon. En om heel openlijk te zijn: dat openlijk-eerlijk-kwetsbaar gedoe lucht niet altijd op. Het is niet altijd het beste wat ik voor mezelf kan betekenen. Het is een overlevingsstrategie, me verbergen in het volle zicht, maar niet mijn enige. Ik vind het fijn dat er begrip ontstaat door open-eerlijk-kwetsbare verhalen zoals die van mij. Maar openlijk-eerlijk-kwetsbaar is slechts een middel dat ik in kan zetten als dat nodig voelt. Niet een doel op zich. 

Lees meer
Automatische concepten

Dansen

Ik probeer weer eens wat nieuws, want ik heb aan alle dingen die ik niet durf nog geen genoeg. Dansen. Iedereen die ooit naar een voorstelling van me is geweest weet dat ik daar nog net wat minder goed in ben dan in zingen. Ik word er ook erg vrolijk en een beetje high van, terwijl ik mijn pasjes vernachel. Dus ga ik naar zo’n absolute beginnersklas en zwaai wat met mijn heupen. Het is interessant. Ik denk dat ik er, net als met alle sporten, nooit gracieus in ga worden. Wel high dus, en dat is ook wat waard.

Lees meer
Automatische concepten

Instabiel geluk

‘Ik ga een stukje tikken,’ probeer ik haar de mond te snoeren. Het werkt niet. ‘Waarover?’ vraagt ze. ‘Oh, over dat geluk niet iets is om permanent na te streven, want het is een instabiele staat waarin je lichaam en hoofd helemaal niet zo lang kunnen verkeren…’ begin ik. ‘Dus precies waar het laatste boek van Dirk de Wachter over gaat,’ zegt ze. Dat zou best kunnen, een origineel standpunt is het niet. Meer keiharde neurowetenschap. Dus bij deze 100 woorden die niet vuilgemaakt hadden hoeven worden: ik wil niet gelukkig worden. Doe mij maar tevreden, met een dosis uitschieters.

Lees meer