Blogs over Angst en depressie

Over de erkenning dat het soms niet ‘even gewoon doorbijten’ of een ‘zware periode’ is, maar een jarenlange strijd. Die niet iedereen doormaakt. Dus dat ik niet de enige ben die er in faalt. Dat hulp zoeken geen zwakte is. Dat ik altijd op mijn hoede moet blijven. Dat ik altijd psychisch gevoelig zal zijn. En dat is niemands fout.

Ik schrijf meer over dit onderwerp op dsmmeisjes.nl

Therapie werkt

Ik ging mijn eerste therapiesessie in met een mengeling van hoop en wantrouwen. Hoop dat er een simpele oplossing zou zijn voor waar ik mee worstelde, een oefening, een pil, een antwoord. Wantrouwen omdat ik niet geloofde dat het antwoord bestond, als ik deze zelf in mijn vakken psychologie, in mijn eindeloze zelfmotivatie, zelfconfrontatie en zelfsussen niet gevonden had. Ik had gelijk om te wantrouwen, want de simpele oplossing had ik al. Angsten confronteren had ik van jongs af aan geleerd, mijn negatieve gedachten tegenspreken was een tweede natuur, hechte vriendschappen aangaan was uiteindelijk in mijn bloed geslopen. De jongste […]

Naar blog

Antidepressie

Afkicken van antidepressiva is heftig. Als je het al lang gebruikt, een hoge dosis hebt, geen idee hebt waar te starten of hoe te verminderen. Ik kan me voorstellen dat het minstens zo heftig is als afkicken van drank en drugs. Ik kan het niet weten, ik ben er nooit van afgekickt en hopelijk ga ik dat nooit hoeven doen. Maar ik kan het wel vermoeden. Het idee van antidepressiva is dat het goed wordt bijgehouden hoe het met je gaat. Dat je het niet zomaar krijgt, omdat je een dipje hebt. Dat je het krijgt omdat je niet meer […]

Naar blog

Sociale angst

Hoeveel vakken psychologie ik ook heb gevolgd, toen ik de term ‘sociale angst’ hoorde rinkelde er geen belletje. Ik vond deze les te oninteressant om op te slaan, of ik heb dit stukje van het psychiatrisch handboek nooit gelezen. Wat lastig is, als je de term hoort uit de mond van je psycholoog. Als je hoofddiagnose. Mijn eerste reactie was er een van ongeloof. Ik ben namelijk helemaal niet bang voor sociale dingen. Nou ja, een paar dan, zoals iemand opbellen en naar feestjes gaan en een winkel instappen waar niemand anders is dan de verkoopster, zodat die je aan […]

Naar blog

Mirtazapine

Het stond zwart op wit in mijn psychologieboeken. Antidepressiva; we weten niet wanneer het werkt en wanneer niet. In de meeste gevallen is het een doekje tegen het bloeden, een tijdelijke verlichting, een ondersteuning van een therapie. Mensen ondervinden hinder van de bijwerkingen. Mensen vervlakken of verliezen hun libido. Het stond er, naast een kader over depressie. En al erkende ik elk symptoom ook toen al, hulp zoeken deed ik niet. Pas toen ik niet meer kon leven op mijn tandvlees, omdat die onbedaarlijk begon te bloeden, pas toen mijn nog jonge lichaam het opgaf, pas toen uit bed gaan […]

Naar blog

De kern

Ik ben depressief geweest, ik ben hypomanisch geweest, ik ben donker geweest, ik ben suïcidaal geweest. Ik ben agressief geweest, ik ben over mensen heengedenderd, ik heb mensen vernederd, gepest, emotioneel gekrenkt en ook wel eens fysiek geraakt. Ik ben slecht geweest, en op een verschrikkelijke manier goed. Maar het allerergste wat ik ooit ben geweest is niets. Er was een moment dat ik eindelijk grote schoonmaak hield en alles wat ik voelde in een laatje stopte, dat op slot deed en de combinatie vergat. Ik was er van overtuigd dat wie ik vroeger was zo intens slecht was dat […]

Naar blog

Glimpen en vlagen

We liepen onder de overkapping naast de stad waar we werken. Het was het enige daglicht voor ons vandaag, en de wind smeet genadeloze vlagen miezer in ons gezicht, waar je snijranden van kon voelen. De overkapping was smal, maar een zegen. Er liepen ons twee donkere bomen van mannen tegemoet. We kruisten elkaar bijna toen een oude vrouw met zo’n bejaardenkarretje ze in wilde halen. ‘Sorry mevrouw,’ zei een van de mannen in vlekkeloos Surinaams-Nederlands, en de bomen schoven aan de kant. De blik die ze hen toewierp was te onbeleefd om in woorden te vatten. Het hield ons […]

Naar blog

Dromen

Ik heb veel te lang gedroomd. Een kind hoort te dromen, al is het maar om de angst die elke dag om de hoek kijkt te weerstaan. Een reden te hebben om je door een volgende oppas, les, verandering heen te slepen. De immense verveling te bestrijden van nog een jaar kleuteren. Een kind moet dromen, al is het om te verzinnen waarom ze nu weer buiten haar ouders normen gaat. Om de leegte op te vullen van de ziel die dan al weet dat ze gespleten is, nooit vol meer raakt. Om de nachten zwetend wakkerliggend van een volgende […]

Naar blog

dsmmeisje

Nog niet zo lang geleden ging bijna niemand naar de psycholoog. Althans, zo leek het. Tegenwoordig is het minder taboe om hulp te zoeken voor je depressie of burn-out. Toch blijft het allemaal vooral binnenskamers. Wat de uitingsvormen van psychische problemen ook zijn, ze hebben een ding gemeen: de mensen die eraan lijden zijn intens alleen. De site dsmmeisjes.nl probeert die eenzaamheid te verlichten. Een half jaar geleden vertelde een vriendin me schoorvoetend dat ze geen banaan durfde te pellen. “Ik heb nooit geleerd hoe dat moet. Op een gegeven moment vraag je er niet meer naar. En nu kijk […]

Naar blog

Help

We zochten een huis in een specifieke wijk. We bezochten er een. Het was prachtig, maar oud, drie verdiepingen, een tuin. Voor we weggingen wilde de makelaar er nog een laten zien. Lagere prijs, mooier binnenwerk, een hoekhuis, grotere tuin. Daarbinnen stonden teksten op de muren. Alles was aangeraakt, overal was gekrast. Op de zolder stond ‘ik zie ze, ze zijn hier’. Iets onduidelijks en dan ‘Help.’ De makelaar trok wat wit weg. ‘ Iemand die uit het instituut is ontsnapt sliep hier een tijd. We knappen het natuurlijk helemaal op.’ Het instituut is een onderdeel van mijn werk. ‘Help,’ […]

Naar blog

Bloedzuigers tegen depressie

In de jaren 1900 was elke griep, of pest, op te lossen door wat bloedzuigers. Ik weet niet hoeveel mensen het hielp, hoeveel er stierven. Hysterie, de typische vrouwenziekte, kon worden genezen door een orgasme met een vibrator. Misschien hadden de chirurgijns niet altijd ongelijk. We zijn in de 21ste eeuw, maar wat betreft ziektes in de hersenen zijn we nog in de middeleeuwen. Neurologen kloten wat aan, en zijn deemoedig in hun weten. Deep Brain Stimulation, het stimuleren van hersengebieden met elektroden, is merkwaardig effectief voor psychiatrische stoornissen als dwang, depressie, zelfs anorexia. Waarom is niet helemaal duidelijk. Het […]

Naar blog

Liefde wint.

Ik heb geruzied en gesmeekt en gevochten en gehuild. Ik heb het diepste van mijn lege huls laten zien en hoeveel bevestiging iemand er ook in stortte, ik geloofde niet in liefde. Ik geloofde alleen in liefde. Ik heb me afgekeerd, toegekeerd, gebeden, geleden, ontdaan en gedaan en ontleefd en geleefd voor de liefde die alles kapot maken zou, oplossen zal. Er was nooit genoeg wederkerigheid, te veel wederkerigheid, nooit genoeg verdrinken, nooit genoeg bevestiging, nooit genoeg nabijheid die mij ooit vullen kon. Ik heb geruzied, gesmeekt, om de leegte te vullen, om de scherpte te vijlen, om iets te […]

Naar blog

Met een vleugje waanzin

De klanken van Brigitte Kaandorp dreunen nog na in mijn hoofd. Van haar onovertroffen ‘ik heb een heel zwaar leven’, natuurlijk, maar ook van haar nieuwer repertoire. Humor met een vleugje waanzin is het. Een lach als medicijn tegen de zinloosheid van het zijn. Dat is wat goed theater is. De acteurs, zij laten het leven zien in al haar ruwe verschijningsvormen. Het publiek speelt voor heel even dat zij buiten of zelfs boven datzelfde leven staat. Wat er op dat podium afspeelt is niet wat er gebeurt op een doordeweekse dag op straat. Behalve dat het vaak precies is […]

Naar blog

Jackpot

Ik mis net de juiste bus, dus net mijn laatste trein. Er gaat er altijd nog eentje, om 00.23, naar een station bijna dicht genoeg in de buurt. Ik heb vandaag al gewacht en gewacht en nog een keer gewacht. Meer onderweg geweest dan stil gestaan. Maar ik wacht geduldig opnieuw. Mijn huid is nog verschrikt van het plotselinge einde van haar honger. Mijn ogen staan nog high of dronken naar het treinbord te kijken. Ik ben nog te overdonderd door alles dat ik voel om het echt erg te vinden dat ik, op dat net-niet-dichtbij genoege station, met mijn […]

Naar blog

Seizoensgebonden gekte

We hebben een relatie, mijn zon en ik. Een liefde sinds mijn allereerste jeugdjaren. Elk jaar starten we een heftig gepassioneerde affaire, in de beste jaren gevolgd door een trage, lome verhouding. Elk jaar opnieuw stelen de winteruren mijn kans om lief te hebben zoals ik nodig heb. En dan, als de zonuren weer vol terugkeren, begint de stomende affaire opnieuw. Van zonneallergie tot verbranding, van heftige hooikoorts tot extreem eczeem, geen ergernis kan deze liefde bekoelen. In de winter kleurt mijn haar grauw en mijn huid grauwer, ben ik een flets palet. Maar elke lente kleurt de zon me […]

Naar blog

Welkom

Het is negen jaar geleden dat ik één van mijn meest indringende stukken schreef over de verloren liefde en de eenzaamheid. Ik wil die jonge vrouw zo graag een glimp laten zien van de wereld van vandaag. De schoonmaker zorgt er voor dat er geen dons over mijn afwas kan groeien. Mijn huishomo zorgt ervoor dat er altijd een lach is om naar thuis te komen. De psycholoog zorgt ervoor dat er voor dat de schimmels uit het verleden hun plek krijgen. Mijn andere ik zorgt voor het kleine meisje in me. Ik weet hoe mijn leven eruit zou zien […]

Naar blog

Ik ontken niet

Ooit ben ik getrouwd. We tatoeërden de eerste letter van onze naam in ons handschrift op elkaars ringvinger. Omdat het voor altijd zou zijn. En omdat ik geen ring wilde. Er waren zoveel dingen die ik niet wilde en zoveel dingen die ik verlangde, en zoveel dingen waarop alles compleet de mist in is verdwenen. Op een dag was je dienstmeisje in plaats van geliefde. Op een dag was ik geldschieter in plaats van je vrouw. Op een dag kon ik niet meer de andere kant op kijken en moest ik weg, omdat blijven betekende dat ik mezelf in je […]

Naar blog

Keizersnee

Er loopt een groot litteken dwars over mijn buik heen. Niemand kan hem zien, deze is van mij alleen. Het is de beruchte keizersnee zonder dat ik ooit een kind heb gedragen. De fase van bewustwording doet altijd pijn. Die van mij voelt letterlijk alsof er een rif door me heen loopt. Het stomste is dat ik er al heel lang in zit, maar het bewuste gedeelte weer in de hoek blijf zetten. Dan rende ik heen en weer met een bal om de adrenaline op te vlammen en uit te branden. Of dan speelde ik op een podium om […]

Naar blog

Ik blijf nog even

2 januari zat ik op een terras in Amsterdam. Gewoon, omdat de zon scheen, het niet onder de nul graden was en ik een boom in bloei had gevonden. Gewoon, omdat na vier dagen mist de eindeloos blauwe lucht me dronken maakte van de mogelijkheden, want het eerstvolgende feest is Pasen, niet om de hoek, maar toch, geen winterfeest. Gewoon omdat ik vrij was en het geld en de tijd er was om in mijn geliefde stad, op het terras, een cappuccino te bestellen. Het ultieme moment van opstijgen, een gestolen snipper geluk. Ik zat daar en dacht niet aan […]

Naar blog