Blogs over Angst en depressie

Over de erkenning dat het soms niet ‘even gewoon doorbijten’ of een ‘zware periode’ is, maar een jarenlange strijd. Die niet iedereen doormaakt. Dus dat ik niet de enige ben die er in faalt. Dat hulp zoeken geen zwakte is. Dat ik altijd op mijn hoede moet blijven. Dat ik altijd psychisch gevoelig zal zijn. En dat is niemands fout.

Ik schrijf meer over dit onderwerp op dsmmeisjes.nl

Schim in het midden

Ik ben altijd zo zacht, angstig en gedeeltelijk ongelukkig geweest. Ik heb ook vrijwel altijd de scherpe rand, onverschillige blik, felle uitbarstingen en harde schil gehad. Maar ergens daar tussenin zit iets, een schim, die niets te maken heeft met beiden. Ze is het kleine meisje en het durven tonen, ze is de scherpe met zachtmoedigheid. Ik zocht de manier om beiden samen te laten komen en er mee te leven. Maar ergens in het proces ontdekte ik haar. Ik weet niet zeker of ik ooit mijn bangheid kan onverbloemen, ik weet niet zeker of ik ooit mijn schil week […]

Naar blog

Coming out 2.0

Ik probeer sinds ik kan denken alles met rede te bezien, van een afstand te bekijken en de juiste afstand te houden. Maar in al mijn therapiesessies schaaf ik aan de stoelpoten van mijn rationaliteit. Het geforceerde pragmatisme blijkt mijn grootste vijand, mijn rode vlag, mijn gevaar. Ik heb zoveel in haar naam gedaan of gelaten. Maar wat ze vraagt is dan wel uitzonderlijk redelijk, het is onmenselijk op hetzelfde moment. Nee dat is het verkeerde woord. Pragmatisme, ratio en rede zijn menselijk. Het is vooral of misschien wel uitsluitend, de mens die ze kan praktiseren. Ze zijn alleen, besef ik […]

Naar blog

Zo ziet moed er uit

Het valt me inmiddels op, dat ik dezelfde reactie heb op gevaar als op een presentatie. Dat ik een man die met een vuurwapen naar me zwaait net zo koel en beredeneerd behandel als de man die mij zijn powerpoint overdraagt. Dat kun je zien als een verregaand ontwikkelde manier om met een crisis om te gaan, maar eigenlijk is het andersom. Een heel heftige manier om met een dagelijkse situatie om te gaan. Ik ben iemand die rationeel blijft denken tijdens een noodsituatie, omdat mijn leven een aaneenschakeling van noodsituaties is. Ik kan goed omgaan met extreem angstige omstandigheden, […]

Naar blog

Postmanie

Ik vertelde mijn vorige psycholoog dat ik wist dat het slecht zou gaan als ik zou stoppen met schrijven. Schrijven was iets dat ik toen net weer moeizaam deed, omdat er voor mij niet veel te zeggen viel. Ik deed dingen, omdat ik vond dat ik dingen moest doen. Ik voelde dingen, maar kon ze niet raken. Ik schreef stukken, maar ze bleven aan de oppervlakte. En omdat ze zo zeldzaam waren, smukte ik ze op.  Ik was uit de depressie, maar zat te wachten tot mijn leven begon. En hoewel ik nu in een besloten document al meer dan vijftig […]

Naar blog

Verandering

Er zijn zoveel dingen aan mezelf die ik wil veranderen. Ik ben bijvoorbeeld vatbaar voor verslavingen en geneigd tot obsessies. Ik voel nauwelijks, maar wat ik voel is extreem. Ik analyseer alles dood. Ik dissocieer als iets pijn doet. Verdraai of lieg als ik bang ben verkeerd over te komen. En ik leef met veel te veel angst om zelfs maar om te gaan met simpele taken. Ik heb hechtingsproblemen en behandel mensen waar ik van hou niet met de liefde die ik voel, of met het obsessieve dat ik niet wil voelen. Ik kan niet praten over emoties. Ik […]

Naar blog

Hier

En dan is er alleen nog de wind in je haar, het zand dat in stormen om je heen blaast. De hand in je hand en je angst op je tong. Emoties die zo giftig kunnen kronkelen in je hoofd, maar er nu voor even gewoon zijn. Verlangens. Twijfels. Fobieën. Hoe klein ze eigenlijk zijn als je ze aankijkt. Ik heb geprobeerd te rennen. En te vliegen. En te vallen. En te verdrinken. Ik gespeeld en verhuld. Ik heb gezwegen en genegeerd, gelogen en verbrand. Maar uiteindelijk sta ik toch hier. In de zandstormen, de wind in mijn haar, jouw […]

Naar blog

Brief aan toekomstig geliefde (2)

Beste toekomstige geliefde, Ik denk dat ik van je zou kunnen houden. Ik schrijf je na twee jaar opnieuw, want ik kan me niet helemaal meer vinden in mijn eerdere brief. Ik denk dat ik van binnen niet leeg en dood en stil ben. Ik denk dat jouw dromen me wel degelijk zouden kunnen interesseren. Ik denk dat ik kan luisteren, soms. Je de vrijheid kan bieden, misschien. Ik denk dat ik niet eens een al te slechte vrouw voor je zou kunnen zijn, als ik je zou durven vertrouwen en ik mijn verlatingsangst zou kunnen temmen. Of wel, maar […]

Naar blog

Sterven voor de 30

Alles heeft een begin en einde. Zo ben ik opgevoed. Een begin, zo is me verteld, dat je geboren wordt en die eerste kreetjes uitsnakt, zoekend naar lucht. En een eind, zo vermoed ik, waarin je opnieuw die moeite doet om adem te halen. Wat zoveel boeken, liedjes, mindfulness programma’s me proberen te vertellen, maar ik nooit heb geloofd, is dat dingen kunnen eindigen met een begin. Toen ik dacht op mijn dertigste te sterven, dacht ik precies dat. Dat ik op mijn dertigste zou sterven. Dat zou een nieuw begin betekenen van jouw leven, dat ik drastisch frustreerde, en […]

Naar blog

Denken op 300 km/u

Ik lig op het strand en staar naar mijn teennagels. Die zijn rood gelakt, ergens begin mei. Sindsdien ben ik de dagen kwijt. Het is een aaneengeregen slinger van uren vol zonlicht en avonden vol gesprekken. Van interviews en wijnbarren en hockeyspel en flarden toneeloefeningen. Maar geen moment van bezinning. Nou ja, tot nu. In halfslaap kom ik overeind en pak de fles zonnebrand. Een dikke laag op mijn benen, waar spieren als kabels kloppen waarvan ik niet meer wist dat ik ze had tot ik ze ongenadig ging gebruiken. Over een dorstige huid waarvan elke porie open staat om […]

Naar blog

Brief aan een toekomstig geliefde

Beste toekomstige geliefde, Ik hou niet van je. Natuurlijk vermoedt je dat al, je ziet de twijfels die mijn gezicht overschaduwen. Je merkt dat mijn stemming om kan slaan binnen een seconde. Je weet dat ik emotioneel onbereikbaar ben als ik nuchter ben en dat ik naar je schreeuw als ik heb gedronken. Je gelooft misschien dat ik lief kan zijn. Dat ik de last van de wereld met je kan delen. Dat ik ooit voor je kan zorgen. Maar het enige wat ik wil is dat je voor mij zorgt, dat je me uit bed krijgt elke morgen, aankleedt, […]

Naar blog

Venijnige bloemen

Daar sta ik dan in de bloemenstal. Mijn armen vol rozen, die ik zou willen kopen voor mijn vriendin. Maar het zijn er te veel, ze zijn me te zwaar en ik denk dat ik toch eigenlijk niet romantisch ben. Ik heb liever de bessentakken en de kleine katjes. Niet omdat ik geen groots gebaar wil maken. Niet omdat ze bij de winter horen. Maar omdat ze beter bij mij passen. Ik hoor de uithaal van een snik en dacht dat ik wijzer zou zijn. Ik had verwacht op deze leeftijd mijn tranen kon inslikken en wel eens in bloei […]

Naar blog

Vakantie-omslag

Het gaat je niet in de koude kleren zitten, zo’n vakantie. Of de warme kleren – in het beste geval uiteraard helemaal geen kleren. Dagenlang in de schaduw naar de zon staren, op een terras met een cocktail in je hand. Zoveel plotselinge ontspanning, dat levert blessures op voor de gemiddelde Nederlander. Na een paar dagen dreigen je hersencellen te verzuipen in de eindeloze stroom zontherapie. En dan komt altijd de omslag. Je lichaam is van zijn stressverslaving genezen, en je bent de klok vergeten. Een minuut kan urenlang duren, en andersom. Filosofisch bedenk je je dat dit is waar […]

Naar blog

Januari

“Vijfhonderd euro waren ze, die nieuwe gordijnen. Kun je het je voorstellen? Terwijl, als ze het meteen goed hadden gedaan…” mijn gedachten dwalen nu echt af. Ik pulk voorzichtig aan de rand van mijn nagel. Ik heb zin om hem af te bijten, hij is zo ribbelig. Maar ik denk dat mijn tante dat niet zo kan waarderen. Het ziet er niet echt uit alsof je luistert, met je vingers in je bek. Het was zo’n typisch feest op een typische eerste kerstdag. Voor mij de op één na depressiefste dag van het jaar. Gevolgd door een goede op-twee-na-depressiefste dag, de […]

Naar blog

Winterdood

Ik was een tijd alleen. Ik bedoel echt, echt alleen. Als ik mijn appartementje in kwam was er niemand. Kilometers en kilometers ruimte. Oké, een paar meter dan. En alleen ik om ze te vullen. Het was heerlijk, die ruimte. De vrijheid. Het was vreselijk. Ik ben niet mijn beste gezelschap. Ook niet van anderen, maar zeker niet van mij. Ik schreeuw en ik krab, ook als ik alleen ben. En de enige die ik dan pijn kan doen, ben ik zelf. Maar het ergste is dat ik praat. Ik kan anderen gek maken met mijn eindeloos herhalende conversaties, die […]

Naar blog

Lelijk

Ze komt naar me toe als mijn vriendin even naar de WC is. Twintig jaar ouder dan ik, schrikbarend dun, met slap bleek haar in een vermoeid gezicht. Slaat haar armen om me heen en wrijft over mijn schouders. Stomdronken is ze, al is het pas een uur of twaalf. Ik laat het gelaten over me heen gaan. ‘Arm meisje,’ zegt ze. ‘Je moet het gewoon loslaten. Echt hoor, ik was net als jij, maar je moet het gewoon loslaten.’ Wat ik precies moet loslaten is me niet duidelijk. Mijn vriendin komt terug, haalt geamuseerd haar wenkbrauwen op. Ik trek […]

Naar blog

Blauwe maandag

Februari 2010, een zwarte maand voor Nederland, behalve voor de media. Politici die elkaar de kop inhakten, een traditionele uitglijder van het kabinet. Sven Kramer die van baan wisselde en Balkenende die dat niet deed. Een nieuwe, weliswaar demissionaire, minister van hetero-emancipatie, want voor de homo’s wenst Rouvoet niet te spreken. En alsof dat allemaal nog niet erg genoeg is ben ik twee keer onderuit gegaan op een stoep. Het ijzelde niet eens meer. Het was echt zo’n dag in februari. Het begon al vroeg in de ochtend, in mijn geval middag. Mijn horoscoop in een rondslingerende Metro beloofde me […]

Naar blog

Gewoon blijven leven

“Ik ben bang.” Ik kijk je aan met mijn verschrikte kattenogen, die de liefheid van jouw puppyblik niet kunnen evenaren. Er blijft iets berekenends in me zitten, iets vals, een mogelijke krab en een bliksemsnelle ontsnapping. En toch, op het moment dat ik het zeg weet ik dat ik de waarheid spreek. Ik voel hoe het in elk bloedvat klopt en door elke porie ademt. De angst. Nu ben ik nog veel banger. De woorden zijn gevormd, de klanken zijn de lucht in getrild. Er is een mondelinge overeenkomst tussen mijn lippen en jouw oren. Het geeft je het recht […]

Naar blog

Roker

Straks zal ik het denken. Het was toen je nog mocht roken in een bar. Want dat is het straks, de dagen dat je nog in een bar mocht roken. Die laatste maanden. Dat ik de één na de andere sigaret opstak en jij er af en toe eentje meerookte, stiekem, met mijn been tussen de jouwe geklemd. Als ik mee naar huis zou gaan zouden we een liefde maken die ik niet voor mogelijk zou houden, al dacht ik toen, in dat café, nog dat het maar twee lichamen zouden zijn die zichzelf worstelden naar een bekend punt van […]

Naar blog