Blogs over Anders

Het woord ‘herstel’ klopt voor mij niet

Ik heb een sociale angststoornis. De paniek kan zijn kop opsteken in elke treinreis, bij elk supermarktbezoek, elke keer dat ik de buurvrouw tegen kom, elke keer als de telefoon overgaat, elke afspraak. Ik ben bang voor het oordeel van anderen. Ik heb deze angst altijd gehad en hoe vaak ik de angst ook aanga, in een nieuwe situatie of met nieuwe mensen komt het terug. Ook in situaties die ik al honderd keer heb meegemaakt, met mensen die ik van jongs af aan ken, kan ik gaan blozen, trillen, beven, dichtklappen of in paniek raken. Ik kan daar met […]

Naar blog

Relationele persoonlijkheidsstoornis

In het dagelijks leven worstel ik met aardig wat van de psychische klachten en problemen die de DSM rijk is, maar ik heb geen persoonlijkheidsstoornis toegekend gekregen. Een ‘vermoeden van achterliggende persoonlijkheidsproblematiek” was het verste dat mijn behandelaars hiermee kwamen. Op de enige test die ze me hiertoe afnamen scoorde ik niet genoeg trekken voor het label. Ik weet ook dat ik geen persoonlijkheidsstoornis heb. Mijn verzameling maffe trekken zijn in werksituaties en sociale situaties niet zo hinderend dat je van een stoornis kan spreken. Ik ben wel ten prooi aan moodswings en fel gedrag, maar je kunt me aanspreken […]

Naar blog

Vakantie

Het gaat je niet in de koude kleren zitten, zo’n vakantie. Of de warme kleren – in het beste geval uiteraard helemaal geen kleren. Dagenlang in de schaduw naar de zon staren, op een terras met een cocktail in je hand. Zoveel plotselinge ontspanning, dat levert blessures op voor de gemiddelde Nederlander. Na een paar dagen dreigen je hersencellen te verzuipen in de eindeloze stroom zontherapie. En dan komt altijd de omslag. Je lichaam is van zijn stressverslaving genezen, en je bent de klok vergeten. Een minuut kan urenlang duren, en andersom. Filosofisch bedenk je je dat dit is waar […]

Naar blog

Verslavend verliefd

Van al mijn verslavingen is die aan de verliefdheid het hardnekkigst. Misschien omdat het een upper is, in een leven vol biologische en onnatuurlijke downers. Ik heb een aantal jaar er niet aan toegegeven en ik beviel niet. Toen deed ik het nog een keer met verliefdheid, in veelvoud, en vloog alsof ik met een katapult was afgeschoten. Ik viel net zo hard. Ik verbrokkelde van de klap, mijn hart versplinterde in duizend stukjes. De verwachte zwaarte nestelde zich daarna weer knus om mijn hart. Niet voor lang. Ik ben nog steeds splinters aan het rapen, dat is zeker. Maar […]

Naar blog

Ik ben hier

‘Ik ben hier’, fluister ik zacht, als ik mijn mentale checklist afloop en mijn mantra herinner. De lijst liegt er niet om. Als ik de kans krijg slaap ik tien tot twaalf uur per nacht. Ik heb geen zin om stukken te schrijven. Ik heb nog net zin om buiten in de zon te zitten, maar wil er geen paar meter voor lopen. Ik voel grote stress wanneer ik denk aan taken die op me liggen te wachten, al zijn dat kleine taken met een behapbare deadline. Ik voel angst als ik moet repeteren. Werk en huisbezichtigingen putten me meer […]

Naar blog

Het monster van de winter

Het heeft even geduurd. Een paar ouders die gek werden van de onbereikbaarheid van hun dochter, al hebben ze me dat nooit verweten. Een paar vriendinnen die gek werden van mijn zwaarte, al zijn ze nooit daarom weggegaan. Zoals alles wat direct voor je ogen ligt, was dit het laatste wat ik zelf zag. Elke winter werd ik een monster. Sinds ik dat weet heb ik netjes mijn disclaimers vermeld, bij welke relatie tot andere mensen ik ook aanging. In de winter word ik een monster – hou je dan ook nog van me? Het weten betekende niet dat ik […]

Naar blog

Nachtmerrie van een sociaal angstige

Sociale angst is mijn duidelijkste psychische probleem, ik pas naadloos in alle omschrijvingen die erbij horen. Alles dat te maken heeft met sociale evenementen of opgemerkt worden in een gezelschap is onbedaarlijk eng. Ik zie het meestal niet als een beperking. Ik heb het al zo lang, en ik ben zo’n groot gedeelte van mijn leven overtuigd geweest dat iedereen het had, dat ik er naadloos mee kan leven. Natuurlijk doe ik sommige dingen niet. Ik neem de telefoon niet op, ik leid zelden een vergadering voor, ik doe niet aan presentaties en ik beperk mijn sociale contact in de […]

Naar blog

Wintertijd

Het is eind oktober en de klokken gaan vannacht achteruit. Ik staar door mijn raam naar al dat grijs. Vorig jaar was er meer kleur, zie ik in de flarden van dagboek die ik doorploeg op mijn computer. In mij was het net zo grijs. Het is vies en nat buiten. Het is vies en nat in mij. Ik maak een boek van honderden flarden. Dat klinkt als een droom, maar het was nooit de mijne. Daarom voel ik me ook niet ontheemd als het werk me leeg laat. Soms is het zo. Het is eind oktober en de wereld […]

Naar blog

De paradox

Het is onherroepelijk winter. Ik weet niet of de zomer ooit langs is geweest dit jaar, maar het was in ieder geval een soort van grauwig licht in de ochtend en de avond. Dat is nu, voor een aantal maanden, zeker voorbij. Het stemt me wat zwaarder af, die donkere dagen. Er komt een soort melancholie, een klein stukje wereldleed, aan mijn botten knagen. Het eindeloze zweven op het scherpst van de snede heb ik in drie jaar in antidepressiva weggeslikt. Maar dit randje seizoensafhankelijk levensverdriet, ze blijft. En ergens ben ik er blij mee. Van alle bezongen werkingen en […]

Naar blog

Bedriegerssyndroom

Ik ben een bedrieger. Of beter gezegd, ik lieg mezelf voor dat ik een bedrieger ben. Ik heb last van het impostor syndrome. Hoewel ik weet dat het alleen in mijn hoofd zit, kan ik na zes jaren werkzaam leven nog steeds niet geloven dat ik het salaris dat elke maand mijn rekening op wordt gestort, daadwerkelijk verdiend heb. Ik ga elke dag naar mijn kantoor. Ik knutsel wat af, doe wat dingen wel, andere dingen niet, verzin wat oplossingen, mis een hoop structuur, draag bij aan een chaos of draag daartegenin. Mijn onderbuik vertelt me dat wat ik krijg […]

Naar blog

Kinderallergie

‘We hebben een heel lief kind bij ons’, zeggen de vrouwen in het vliegtuig tegen de passagier die voor hen moet opstaan. Het lieve kind mag op schoot in de stoel achter me. Ze huilt niet, wel schreeuwt ze af en toe iets heel liefs, zoals ‘Hallo’. Ook klimt ze graag boven de stoel uit om mijn aandacht te vangen, of trapt ze met twee benen in mijn rug. Na het gezin zoekt de stewardess een plek voor een vrouw met een kattenmand. ‘Niet hier, ik ben heel allergisch,’ zegt de passagier luid achter me. Ik hoor moederlief een opmerking […]

Naar blog

Strandvuur

Gewoon even bij een strandvuur aan zee. De zon gaat onder en het is nog steeds 28 graden. Jij bent er niet en het voelt niet vreselijk, als een scheur in mijn middenrif. Het voelt als den schaafwond, dat geef ik toe, maar niet iets dat mijn levenslust ontkent. Ik lig bij een strandvuur onder de sterren. En alles is nog steeds scherp ondanks dat je daar niet bent. Ik tast wat af en je komt nog altijd binnen. Ik app je soms wat wanhopige zinnen. En jij appt terug dat je bij me bent. Was het altijd zo eenvoudig? […]

Naar blog

Leven in een droom

Ik zit aan een tafel aan de middellandse zee gewoon een beetje zen te zijn. De lucht kan niet blauwer, de zon niet stralender, het zand niet fijner en mijn karma niet schoner. Ik ben hier nu drie dagen en de traditionele zomerorkaan in mij was al op dag twee voorbij. Het najaar begint hier opnieuw met een hittegolf. Ik koel mijn lichaam in zee. Zoals de golven af en aan rollen, zo rollen mijn gedachten mee. Ik heb geen haast, ik hoef nergens meer naartoe. Ik loop niet urenlang met mijn ziel onder de arm, mijn meermalen herbroken en […]

Naar blog

Kleine potjes

Ik was een jaar of vijf toen ik voor het eerst de zin opving. “Kleine potjes hebben grote oren.” We hadden een van die eindeloze diners die mijn ouders en hun vriendengroep soms gaven. Ik analyseerde op dat moment zo’n drie gesprekken gelijk, maar omdat ik deze zin niet meteen kon plaatsen bleef hij steken. Het kostte me enkele seconden en heel minieme aanwijzingen in het vervolggesprek om exact te weten wat er bedoeld werd. Terwijl ik bleef werken aan mijn bord leegkrijgen, ogenschijnlijk helemaal opgaand in die taak, focuste ik al mijn multitaskende capaciteit op dat gesprek. Ik weet […]

Naar blog

Seks is kwetsbaar

Ze slaat haar ogen neer. ‘Ik was zo bang voor seks. Niet om het doen. Maar omdat je erover schrijft en spreekt alsof je zoveel weet. Zoveel meer dan ik.’ Ik snap wat ze bedoelt. Seks. Ik heb er al duizenden woorden aan vuil gemaakt, en maar een paar honderd schoon. En dat terwijl er niets mooiers, pijnlijkers, wispelturigers, levendigers, lekkerders, dodelijkers is dan seks. Er zijn veel mannen en vrouwen met hoge woorden en plastische omschrijvingen van genot. Seks is lekker. Daar praten we met zijn allen over, op de borrel, in de kleedkamer, of in de media. Seks […]

Naar blog

Seks en DSM – epiloog

Ik heb het nog helemaal niet over seks gehad. Dat besef slaat in als een donderslag. Ik schrijf al een jaar elke dag mijn intiemste momenten in precies honderd woorden op mijn blog. Ik schrijf al vijf maanden hier. En ik heb het nog helemaal niet over seks gehad. Dat moet voor de meeste mensen een normaal gegeven zijn. Seks is prive. Maar voor mij was seks waar ik mee begon. Ik schreef columns over homoseksualiteit op Expreszo en later op gay.nl. Seks was een veelvuldig gegeven. Ik schreef voor de Folia over porno voor vrouwen. Ik heb een spraakmakend […]

Naar blog

Het spel

Ik heb een spelende jeugd gehad. Klimmen in de bomen, een hooibaal als huis, verbergen in de lange graslanden, stoeien met de koeien, in het water vallen en schaatsen op natuurijs. Ik heb gespeeld alsof het het enige was wat er toe deed. Ik heb gerekend en getaald, ik heb uitgezonderd en -te weinig- gefaald, maar nooit zo geleefd als met de stank van een vlierboom in mijn neus, dat zachte merg, de takken die ik nu afbreek met een knip. Die boom. Dat was ik. En als je me vraagt of ik een smartphone had willen hebben, of internet, […]

Naar blog

Drama zonder einde

Ik hou van drama. Heftige gevoelens zijn altijd fijn als je leegte kent. En ik heb een intense beleving van emoties. Wat voor sommige medemensen heel normaal is, is voor mij verrukkelijk of hemeltergend. In beide heftige stromingen voel ik me op mijn eigen manier thuis. Als ik van een afstand naar mezelf kijk kan ik er altijd wel om lachen. ‘Daar gaat ze weer te snel de diepte in,’ denk ik dan. Ik weet best dat ik net als mijn collega Merel wat meer zou moeten nadenken over balans in mezelf. Maar ik ben een stiekem-niet-zo-stiekeme genieter van mijn […]

Naar blog