Blogs over Anders

Kinderallergie

‘We hebben een heel lief kind bij ons’, zeggen de vrouwen in het vliegtuig tegen de passagier die voor hen moet opstaan. Het lieve kind mag op schoot in de stoel achter me. Ze huilt niet, wel schreeuwt ze af en toe iets heel liefs, zoals ‘Hallo’. Ook klimt ze graag boven de stoel uit om mijn aandacht te vangen, of trapt ze met twee benen in mijn rug. Na het gezin zoekt de stewardess een plek voor een vrouw met een kattenmand. ‘Niet hier, ik ben heel allergisch,’ zegt de passagier luid achter me. Ik hoor moederlief een opmerking […]

Naar blog

Strandvuur

Gewoon even bij een strandvuur aan zee. De zon gaat onder en het is nog steeds 28 graden. Jij bent er niet en het voelt niet vreselijk, als een scheur in mijn middenrif. Het voelt als den schaafwond, dat geef ik toe, maar niet iets dat mijn levenslust ontkent. Ik lig bij een strandvuur onder de sterren. En alles is nog steeds scherp ondanks dat je daar niet bent. Ik tast wat af en je komt nog altijd binnen. Ik app je soms wat wanhopige zinnen. En jij appt terug dat je bij me bent. Was het altijd zo eenvoudig? […]

Naar blog

Leven in een droom

Ik zit aan een tafel aan de middellandse zee gewoon een beetje zen te zijn. De lucht kan niet blauwer, de zon niet stralender, het zand niet fijner en mijn karma niet schoner. Ik ben hier nu drie dagen en de traditionele zomerorkaan in mij was al op dag twee voorbij. Het najaar begint hier opnieuw met een hittegolf. Ik koel mijn lichaam in zee. Zoals de golven af en aan rollen, zo rollen mijn gedachten mee. Ik heb geen haast, ik hoef nergens meer naartoe. Ik loop niet urenlang met mijn ziel onder de arm, mijn meermalen herbroken en […]

Naar blog

Seks is kwetsbaar

Ze slaat haar ogen neer. ‘Ik was zo bang voor seks. Niet om het doen. Maar omdat je erover schrijft en spreekt alsof je zoveel weet. Zoveel meer dan ik.’ Ik snap wat ze bedoelt. Seks. Ik heb er al duizenden woorden aan vuil gemaakt, en maar een paar honderd schoon. En dat terwijl er niets mooiers, pijnlijkers, wispelturigers, levendigers, lekkerders, dodelijkers is dan seks. Er zijn veel mannen en vrouwen met hoge woorden en plastische omschrijvingen van genot. Seks is lekker. Daar praten we met zijn allen over, op de borrel, in de kleedkamer, of in de media. Seks […]

Naar blog

Het spel

Ik heb een spelende jeugd gehad. Klimmen in de bomen, een hooibaal als huis, verbergen in de lange graslanden, stoeien met de koeien, in het water vallen en schaatsen op natuurijs. Ik heb gespeeld alsof het het enige was wat er toe deed. Ik heb gerekend en getaald, ik heb uitgezonderd en -te weinig- gefaald, maar nooit zo geleefd als met de stank van een vlierboom in mijn neus, dat zachte merg, de takken die ik nu afbreek met een knip. Die boom. Dat was ik. En als je me vraagt of ik een smartphone had willen hebben, of internet, […]

Naar blog

Aantrekkelijk

Mijn haren staan in pieken overeind. Deels van de lak, deels van het zweet. Mijn lippen zijn afgekloven, met restjes stift her en der. Mijn ogen staan als twee onbereikbare, onberekenbare sterren in mijn gezicht. Ze stralen alsof er werelden zijn die om hen draaien, die zij hebben verlicht. Ik zit onder de eczeem en rode vlekken op mijn huid, geïrriteerde rimpels, overal. Ik lijk stoned, dronken, gek tegelijk en toch ben ik de mooiste ooit, de aantrekkelijkste, de koningin van het bal. Mijn lichaam en ik hebben een haat-liefde verhouding. Ik ben eigenlijk gewoon te dik. Toen ik dat […]

Naar blog

Verkeerde tijd

Het was de vorige zomer, ik stond op een strand en zag hoe klein angsten zijn als je er van een afstand naar kijkt. Ergens verschoof een grenssteen in de verte. Het was niet genoeg. Ik was gebroken. Alles schuurde aan het verlies dat ik had gehad, kortgeleden, langer geleden. Ik was te bang voor intimiteit om haar toe te laten. Ik noemde het twijfel. Zij gaf een ‘tot hier en niet verder’. Het deed me pijn. De woorden die ik niet kon spreken, de woede die ik niet kon uiten omdat ik verstijfd bezig was met niemand te zijn. […]

Naar blog

Samen solist

Ooit zat ik in een schrijversclub. We lazen elkaars verhalen, maakten soms opmerkingen. Eigenlijk waren we vooral bezig met onszelf huiswerk te bezorgen en daarmee onze eigen stroom van creatie veilig te stellen. Het was fijn, maar ook een beetje stroef. De groep viel uit elkaar toen iedereen zijn schrijfwerk weer op orde had. Het verbaasde me toen dat er niet overal van deze clubjes waren. Fotografen vormen groepen, de meeste muzikanten spelen het liefst in een band. Maar schrijvers zijn vaak solistisch. Of ze hebben wel een groep mensen, maar dat zijn dan lezers, geen andere schrijvers. Ik snap […]

Naar blog

Comfortzone

Elke keer dat ik denk dat de winter toeslaat, keert de zon weer terug. Is dit het mooiste einde van het jaar ooit, of komt het omdat ik nu pas kijk? De zomer was een waas van energie, maar haar tegenhanger, energieloosheid, blijft uit. Ik moet alleen oppassen met overcompenseren. Vandaag werd ik wakker met het gevoel alsof de huid van mijn lichaam is gestroopt, ik nergens veilig ben voor indrukken in mijn vlees. Weer een les die ik nog niet heb geleerd. Door de angst heengaan is alleen goed als je een comfortzone hebt om naar terug te keren.

Naar blog

Vrije vlucht

Je haalt uit naar de bal, het gras is nat. Je schoen glipt. Zweet drupt langs je hoofd, in je nek, je haar is nat en springt niet meer. Je hoofd is rood en je rent tot je niet meer rennen kan, achter die bal, naar het doel tussen de bomen. Terug als je pootje gehaakt wordt, op de grond moet vallen, het zwarte shirtje dat door het gras rolt. Dat ondanks de kleur vies kan worden van het groen, het bruin. Van de zweetkringen die niet meer op willen drogen. De adrenaline. Alsof je bijna ontploft van de hitte, […]

Naar blog

Portofiel

Het tintelt al in mijn nek als ik de eerste stap het vliegtuig uit zet. De zon is heet, op die droge manier. Een verdwaalt zweempje zeelucht komt langszetten. Twee straten verder is het vooral zeep dat ik ruik. Niet omdat iemand een fles zeep op de grond heeft gegooid. Maar omdat hier bloemen zijn, die ruiken naar zeep. Technisch gezien ruikt zeep dus naar deze bloemen.  Al heb ik ooit zijdelings biologie gestudeerd, de naam van de zeepbommen ken ik niet. Wel de uitwerking. Mijn tenen krommen zich even in de net aangeschoten slippers, mijn gedachten springen met een […]

Naar blog

Seksueel (on)geremd

De eerste 19 jaar van mijn leven was ik bang dat ik aseksueel was. Of niet seksueel geïnteresseerd. Of door seks verbijsterd. Ik kon al een hoop dingen seksueel, maar alleen met heel veel fantasie, over naamloze lichamen, geslachtsdelen die in mijn bed niet thuishoren, en situaties waar ik me nooit in wil bevinden. Niet echt aseksueel dus, maar het voelde ook niet normaal. Ik kon crushes hebben, smoorverliefd worden, maar ik kon nooit geil worden van een persoon. Wel van een situatie,  maar niet van het lichaam van de ander. Dat valt de eerdere jaren niet op, de latere des te […]

Naar blog

Laat me proeven

Er schijnen maar twee smaken te zijn aan mijn leven. Depressie of impressie. In beiden vertellen sommige medemensen dat ik ze pijn doe, drijf ik ze over grenzen of behoed ik ze voor vallen die ze willen maken. Natuurlijk is er daarnaast nog het pessimisme, een vriendelijke staat voor mijn val in depressie. Aardig, overbezorgd en schrikachtig. En dan is er de wachttijd, een relatief vrolijke staat die zich vooral kenmerkt door, tja, het wachten. Op het verval naar het pessimisme. Of de vleugels van het impressie. In de wachttijd ben ik, naar wat ik heb gehoord, voor anderen het […]

Naar blog

Het nieuwe normaal

Gisteren zat je op de steiger en keek over Amsterdam uit. Je vroeg je af of het leven wel eens beter kon zijn dan dit. Je vraagt je dat vaak af de laatste tijd. Blijkbaar heeft je hoofd er moeite mee. Elke keer wil je een moment indrinken alsof het de laatste haven is voordat je op volle stormende zee raak. Maar je zeilt van haven naar haven naar haven zonder in die storm te raken waar je al je klauwen zo voor uitzet. Het leven is mooi. En dan weer mooi. En dan nog mooier. En heel vaak ook […]

Naar blog

Dekens

Het is beter daar, aan de andere kant van de heuvel. Ik zie je lonken naar het groenere gras, de blauwere lucht, de dagen die zich uitstrekken als dekens van plezier. Daar is de rust, het gevoel van nergens heen hoeven. Hier is het donker, altijd nacht. Hier trek ik aan je arm, bijt ik in je been, sla in je gezicht in de hoop dat je me aankijkt. Dat je grote heldere ogen niet alleen naar me kijken, maar me ook willen zien. Je bent al zo lang weg dat ik niet weet of ik ooit de huiden nog […]

Naar blog