Ik kan me boos maken over de wereld, met mijn vuist wil schudden naar de ‘anderen’ die het ‘niet begrijpen’. En dan doe ik een stap terug en besef dat ik hetzelfde doe als de fanatiekelingen.  Dat ik helemaal niet wil vechten maar muren wil neerslaan, bruggen wil bouwen en het midden wil vinden. Het midden dat te weinig zijn stem laat horen. Ik laat die stem niet verloren gaan. Ik ben een activiste zonder barricade en strijd voor de nuance.

Automatische concepten

Een dagje ongelukkig zijn is geen ziektebeeld

Ik schreef een paar dagen geleden over een mooie dag in de avondzon, met tjirpende krekeltjes en de plotselinge stem in mijn hoofd “weet je wat ik echt wil? Ik wil dood.”  En, typisch aan sociale media, maar misschien ook aan mensen, is dat ik daar in eerste instantie twee soorten reacties op kreeg. Aan de ene kant was er de ‘Je bent een mooie jonge vrouw, negeer die stem, zeg hem dat je wil leven’. Aan de andere kant was het de ‘wat vervelend dat jouw dag ook wordt verpest door die nare stemmen. Ik heb dat ook, ik

Lees meer
Overpeinzingen over gekte

Overpeinzingen over gekte

Ik geloof niet in onze psychische hokjes, gelukkig, anders had ik er veel te veel gehad in mijn toch niet zo lange levenstijd. Sociaal angstig, dwangmatig, autist, cyclothymist, theatraal, depressief, borderliner, narcist, verslaafde, codependent, eetgestoorde en zelfs af en toe anorexia athletica. Ik ben dat allemaal geweest, ik heb het allemaal gehad. Als je de symptomen erbij pakt, het afvinklijstje, en gewoon gaat vinken, dan blijft geen van die dingen me bespaard, op het ene of andere moment in mijn leven. Er zijn er meer waar ik niet honderd procent van kan vinken, maar duidelijk wel de ondergrens haal. En

Lees meer
Weg met de psychische labels

Weg met de psychische labels

Persoonlijk heb ik maar weinig op met psychische labeltjes. In mijn ideale wereld zou het handboek van de psychiatrie dat wij in Nederland gebruiken zo de prullenbak in gaan. Ik ben meer fan van het andere classificatieysteem, de ICD, waar er geen verschil meer wordt gemaakt in persoonlijkheidsstoornissen, zoals borderline en vermijdend. Ik zou het zelfs nog minimalistischer willen en ook de ontwikkelingsstoornissen als hoogbegaafdheid en autisme geen aparte namen meer geven. In die ideale wereld zou mijn classificatie er dan zo uit zien: Psychische stoornis, met de volgende symptomen op volgorde van ernstig naar minder ernstig: sociale angst dysthymie

Lees meer
Automatische concepten

Ik zit in de veeleisende poezenmodus

Als ik over emoties moet praten, of pijn heb, of me juist heel fijn voel, en ik in een veilige omgeving zit, begin ik te miauwen. Ik heb een heel arsenaal aan kattengeluiden, van “miew” ik hou van je, “pgggrrrr” ik wil aandacht, tot “maw” hou je nog van me, “mi-aauw” ik weet het niet meer en “miiiiiiiiiiau” alles groeit me boven het hoofd. Inclusief kopjes, bijtjes, trappeltjes, een haal, een keiharde blaas en, wat minder voor de hand liggend, een kwispel van mijn voeten of kont. Katten kwispelen soms ook, denk ik. Het is vast aangeleerd, maar het komt

Lees meer
Vijf minuten naar de tram

Vijf minuten naar de tram

Ze was 21 jaar en woonde nog bij haar ouders. Na haar baantje in de nacht nam ze de tram naar huis. Twee jongens vielen haar in de donkere straat van achter aan. Ze renden weg met haar tas. Moeder reageerde meteen op het sms’je. Binnen drie minuten was ze in volle vaart naar de halte gerend. Als ze de jongens tegen was gekomen had ze ze in elkaar geramd. ‘Dat doe je voor je kind.’ De politie was in tien minuten ter plekke. De bewakingscamera had geen beelden. De volgende dag wachtte slachtofferhulp. Een week later ging ze weer

Lees meer