Blogs over Wereld

Ik kan me boos maken over de wereld, met mijn vuist wil schudden naar de ‘anderen’ die het ‘niet begrijpen’. En dan doe ik een stap terug en besef dat ik hetzelfde doe als de fanatiekelingen.  Dat ik helemaal niet wil vechten maar muren wil neerslaan, bruggen wil bouwen en het midden wil vinden. Het midden dat te weinig zijn stem laat horen. Ik laat die stem niet verloren gaan. Ik ben een activiste zonder barricade en strijd voor de nuance.

Coronarust

De afgelopen weken wilde ik vaak aan een blog over corona beginnen. Het lukte me niet omdat ik het te druk had. Te druk met dagelijkse dingen waar ik normaal te geprikkeld voor ben om aan toe te komen, zoals slapen, eten, vuilnis weggooien, knuffelen met mijn vriendin, uit het raam staren, een rondje om het meer lopen, op het balkon hangen. Meer dan eens zette ik mijn vingers op het toetsenbord en lonkte de zon me om naar buiten te gaan, me in het trage ritme te verliezen, de dagen zonder prikkels, de uren met maar zo weinig angst. […]

Naar blog

Een dagje ongelukkig zijn is geen ziektebeeld

Ik schreef een paar dagen geleden over een mooie dag in de avondzon, met tjirpende krekeltjes en de plotselinge stem in mijn hoofd “weet je wat ik echt wil? Ik wil dood.”  En, typisch aan sociale media, maar misschien ook aan mensen, is dat ik daar in eerste instantie twee soorten reacties op kreeg. Aan de ene kant was er de ‘Je bent een mooie jonge vrouw, negeer die stem, zeg hem dat je wil leven’. Aan de andere kant was het de ‘wat vervelend dat jouw dag ook wordt verpest door die nare stemmen. Ik heb dat ook, ik […]

Naar blog

Overpeinzingen over gekte

Ik geloof niet in onze psychische hokjes, gelukkig, anders had ik er veel te veel gehad in mijn toch niet zo lange levenstijd. Sociaal angstig, dwangmatig, autist, cyclothymist, theatraal, depressief, borderliner, narcist, verslaafde, codependent, eetgestoorde en zelfs af en toe anorexia athletica. Ik ben dat allemaal geweest, ik heb het allemaal gehad. Als je de symptomen erbij pakt, het afvinklijstje, en gewoon gaat vinken, dan blijft geen van die dingen me bespaard, op het ene of andere moment in mijn leven. Er zijn er meer waar ik niet honderd procent van kan vinken, maar duidelijk wel de ondergrens haal. En […]

Naar blog

Weg met de psychische labels

Persoonlijk heb ik maar weinig op met psychische labeltjes. In mijn ideale wereld zou het handboek van de psychiatrie dat wij in Nederland gebruiken zo de prullenbak in gaan. Ik ben meer fan van het andere classificatieysteem, de ICD, waar er geen verschil meer wordt gemaakt in persoonlijkheidsstoornissen, zoals borderline en vermijdend. Ik zou het zelfs nog minimalistischer willen en ook de ontwikkelingsstoornissen als hoogbegaafdheid en autisme geen aparte namen meer geven. In die ideale wereld zou mijn classificatie er dan zo uit zien: Psychische stoornis, met de volgende symptomen op volgorde van ernstig naar minder ernstig: sociale angst dysthymie […]

Naar blog

Ik zit in de veeleisende poezenmodus

Als ik over emoties moet praten, of pijn heb, of me juist heel fijn voel, en ik in een veilige omgeving zit, begin ik te miauwen. Ik heb een heel arsenaal aan kattengeluiden, van “miew” ik hou van je, “pgggrrrr” ik wil aandacht, tot “maw” hou je nog van me, “mi-aauw” ik weet het niet meer en “miiiiiiiiiiau” alles groeit me boven het hoofd. Inclusief kopjes, bijtjes, trappeltjes, een haal, een keiharde blaas en, wat minder voor de hand liggend, een kwispel van mijn voeten of kont. Katten kwispelen soms ook, denk ik. Het is vast aangeleerd, maar het komt […]

Naar blog

Vijf minuten naar de tram

Ze was 21 jaar en woonde nog bij haar ouders. Na haar baantje in de nacht nam ze de tram naar huis. Twee jongens vielen haar in de donkere straat van achter aan. Ze renden weg met haar tas. Moeder reageerde meteen op het sms’je. Binnen drie minuten was ze in volle vaart naar de halte gerend. Als ze de jongens tegen was gekomen had ze ze in elkaar geramd. ‘Dat doe je voor je kind.’ De politie was in tien minuten ter plekke. De bewakingscamera had geen beelden. De volgende dag wachtte slachtofferhulp. Een week later ging ze weer […]

Naar blog

dsmmeisje

Nog niet zo lang geleden ging bijna niemand naar de psycholoog. Althans, zo leek het. Tegenwoordig is het minder taboe om hulp te zoeken voor je depressie of burn-out. Toch blijft het allemaal vooral binnenskamers. Wat de uitingsvormen van psychische problemen ook zijn, ze hebben een ding gemeen: de mensen die eraan lijden zijn intens alleen. De site dsmmeisjes.nl probeert die eenzaamheid te verlichten. Een half jaar geleden vertelde een vriendin me schoorvoetend dat ze geen banaan durfde te pellen. “Ik heb nooit geleerd hoe dat moet. Op een gegeven moment vraag je er niet meer naar. En nu kijk […]

Naar blog

Kies wijs

Jarenlang stemde ik idealistisch. Zelfs in barre tijden. Nederland was een land van dromen, Europa was een veelkleurig experiment en mijn hart was nog jong. Elke keer dat ik een cirkel rood kleurde dacht ik dat strategisch stemmen iets was als trouwen en kinderen krijgen; iets dat wel later kwam. Later is nu gekomen. Mijn hart voelt zich nog steeds jong, over trouwen en kinderen denk ik niet. Maar Nederland knikkert niet meer met Europa op het plein, trekt geen belletje meer bij de buren. Er klinkt keiharde Death Metal op haar kamer, ze worstelt met jeugdpuistjes en zelfmoordgedachten. We […]

Naar blog

Discriminatie

Een groot deel van de Nederlanders accepteert homoseksualiteit. In hoeverre, dat verschilt per per persoon. Sommigen vinden het prima als het maar niet in hun kerk voorkomt. Anderen staan voor de vrijheid als ze maar geen kus hoeven te zien. Veel mensen zijn erg voor lesbiennes als ze maar vooral mee kunnen kunnen doen in bed. Een overgroot deel van de Nederlanders discrimineert ons. Niet alleen de mensen uit bovenstaande voorbeelden. Ook degenen die zeggen dat alles kan, maar dat de Gay Pride een overdreven zooitje is. Of degenen die me vragen stellen hoe het nou is in bed. Zelfs […]

Naar blog

Ik ben woedend

Lieve medenederlanders, Ik ben woedend. Jullie ook? Vorige week was de sinterklaasintocht, en gelukkig is dat vreedzaam gelopen. Ik hoor overal de zucht van verlichting. De kinderen kregen niets van de volwassenstrijd mee. Ik ben het er mee eens dat we een kinderfeest ver van een volwassen ruzie moeten houden. Maar de pro-pietendemonstranten moesten demonstreren in vakken – is dit een feestje of een burgeroorlog?- en antipietendemonstranten werden met onnodig geweld opgepakt en vastgehouden in een garage bij 4 graden. Massa’s kunnen gevaarlijk zijn en het blijft een kinderfeest. Dus misschien kan ik deze aanpak net, net door de vingers zien. […]

Naar blog

Wie ben je?

Je denkt niet hetzelfde als ik, je bent gek op zwarte piet, je ziet in Trump niet mijn gevaar. Of je draagt een hoofddoek, loopt twee stappen achter je man, ziet niets dreigends in een val van de EU. Ik zal niet meer over je oordelen. Je spreekt mijn taal niet, begrijpt mijn abstractie niet, je dringt met je bijbel mijn persoonlijke leefruimte in. Of je gelooft niet in discriminatie, snapt niet waarom ‘blank’ nu ineens ‘wit’ moet zijn en weet niet waarom we ons niet druk maken om jouw situatie. Ik ken je niet, ik begrijp je niet, en […]

Naar blog

Tijd voor bruggen

Ik sta nog een beetje te trillen op mijn benen na de presidentsverkiezing in Amerika. Ik leef nu in een wereld waar de USA en Rusland gerund worden door mannen die het met mensenrechten niet zo nauw nemen, en een Europa dat uit elkaar Brexit. Om gemakshalve maar even te zwijgen over de IS. En ondertussen worstelen we op minder globale schaal met micro-oorlogen. Zoals het Oekraïne-referendum, zoals de pietendiscussie. Kleine verhitte strijden in een grote wereld, maar net zozeer een signaal van groeiende onvrede. We luisteren niet naar elkaar. We bouwen massaal een muur tussen wij-van-dit-kamp-en-zij-van-het-andere, en schuiven de […]

Naar blog

We willen allemaal naar huis

Ik was 18 en zat in de bus van Hilversum naar Laren. Op weg naar mijn toenmalige vriendin. Het regende buiten, de ramen waren beslagen. Voor me zaten vier mannen net te luidruchtig te praten over hun advocatenkantoor. In de bus was het druk, en het vocht wasemde van onze kleren. Toen een man in het midden ineens begon te stuiptrekken, sloeg in eerste instantie niemand alarm. Iedereen had het te druk met naar de velden staren, We wilden allemaal naar een plek van warmte en veiligheid. Maar al snel brak de paniek uit. Een dame naast de man probeerde nog […]

Naar blog

Groene Piet en Sinterklazina

Het is weer zover. Voor mij is de zomer koud over, maar de pepernoten liggen in de schappen en Zwarte Piet ligt weer onder vuur. Inmiddels onderscheid ik drie kampen. De zwarte-piet-moet-blijven, zwarte-piet-moet-weg, en er-zijn-belangrijkere-discussies. De laatste is opgemaakt uit mensen van beide overtuigingen. Ik ben een sympathisant van het derde kamp, want daar ligt een samenwerking tussen mensen die het misschien niet eens zijn en toch door één deur kunnen. Maar dat betekent niet dat ik me kan vinden in hun gelegenheidsstandpunt. Ik zou kunnen uitleggen waarom, maar dit stuk van Renske over de ellende-troefkaart beschrijft het precies. Natuurlijk zijn […]

Naar blog

My first body

Ze ligt op straat, met haar hoofd tegen de tegels aan. De benen in haar joggingbroek zijn vreemd gespreid. Iemand streelt haar haren teder naar achter en lijkt tegen haar te praten. Omdat we voorbij rijden, heb ik geen idee wat hij zegt. Maar toch kan ik zijn woorden bijna op mijn huid voelen. Hij vertelt haar dat hij van haar houdt. Dat de ambulance onderweg is. Dat alles goed komt. Het ziet er intiem uit, bijna kalm, het gefluister van sussende woordjes tegen haar perfecte achterhoofd. Terwijl er geen voorhoofd meer is. Ik herinner me de grappen die we […]

Naar blog

Vrij

“Wat vieren jullie eigenlijk, 5 mei?” vraagt mijn medestagair Ruud. “Het einde van de oorlog” antwoord ik gedachteloos. Pas als ik het zeg, besef ik dat hij en mijn collega Roza uit Duitsland komen. Het hele gedoe was me weer ontschoten. Wij jongeren voelen ons meestal niet zo betrokken bij 5 mei. Voor ons is het een vrije dag, waarop je in het park mag liggen of kan feesten op een festival. Soms denk ik dat het alleen aan overheidscampagnes te danken is dat ik Ruud’s vraag nog kan beantwoorden. Maar toch komen bittere gedachten plotseling als een golf binnenvallen. Ik […]

Naar blog

Vooroordelen

Ik moet het eerlijk toegeven: de laatste tijd zie ik erg weinig lesbiennes. Ik kan prima vertellen welke homo zijn broek uittrekt voor een lijntje coke, welke flikker elke haar op zijn lichaam met een pincet uittrekt, welke nicht zo diep in de scene is gekomen dat zelfs zijn lul bij begroeting wappert en welke gay alleen schimmel weet te spuiten. Dat zijn geen eigenschappen die de wereld veranderen, maar ze drukken allemaal een onuitwisbare stempel op hun omgeving. Van de vrouwen weet ik echter weinig meer. Vrouwen gaan niet uit. Zij blijven thuis en vermenigvuldigen zich. Althans, dat doen […]

Naar blog

Tristan

Lente 1998. De zon schijnt dwars door de ramen van het klaslokaal. Ik kan niet wachten tot het pauze is, zodat mijn zweetdoorweekte kleren een kans krijgen te wapperen, en mijn pusdoorweekte huid de kans krijgt om op te drogen. Niets beter voor een aanval van jeugdpuistjes dan de eerste zonnestralen. Tris buigt zich voorover vanaf de bank achter me. Er druipt vocht uit al zijn porien. Hij vraagt of we langs de Albert Heijn gaan. Ik wil wel, maar het is zo godverdomde warm. Ik sta op het punt hem af te wijzen, maar dan zie ik zijn kleine […]

Naar blog