Waarom kerst kut is

Ik leef een 20-60-20 leven. Twintig procent van al mijn uren zijn geweldig, ik krijg meer energie van wat ik doe dan ik erin stop, er is meer zon dan ik had verwacht en mijn vage kennissen of verre collega’s blijken vrienden voor het leven. Zestig procent van mijn leven is in balans. Ik verlies niet meer energie dan ik bij kan slapen. Ik ben gemiddeld bang en niet hysterisch. Mijn werk is te moeilijk, of er is te weinig van, maar het trekken eraan of het vervelen is net te doen. En ik voel genoeg connectie met de mensen

Lees meer

De graadmeter

Ik kon als kind goed leren. Of nou ja, leren, ik kon veel informatie opslaan in mijn hoofd, op de juiste plek vast laten klikken en dat begrip op een proefwerk eruit laten vloeien. Echt stampen, begrippen woordelijk in mijn hoofd krijgen, daar had ik minder talent voor. Gelukkig werd me dat ook minder vaak gevraagd. Hoe je het doet op school, dat is in onze maatschappij een belangrijke graadmeter voor succes. Andere talenten worden moeizamer wakker gemaakt. Ik bleek in de groep 8 musical te kunnen toneelspelen zoals ik kan leren. Ik kon er helemaal niets van stampen, maar

Lees meer

De bodem

‘Het maakt niets uit’, dacht ik vaak, als ik de deur van mijn huis dicht trok. En ik was alles al bijna vergeten. De woedende onmacht die ik voelde om mijn ideeën te laten landen. De monotonie van de taken me uiteindelijk werd toevertrouwd. De angst die de dingen me kostten, juist die dingen die de anderen het allerbelangrijkste vonden om me te zien doen. ‘Het maakt niet uit,’ dacht ik. ‘Ik krijg mijn geld, ik spartel wat rond, ik kom thuis, verval in mijn depressie, verdrink wat ik nog aan herinneringen heb. En morgen sta ik niet meer op.’

Lees meer

Spiritueel narcisme

Ik wil niets aannemen van mensen die het antwoord zeggen te weten. Dat zou een bijzonder groot probleem zijn geweest in 1921. Of 1834. Of bijna elk ander jaartal dan de huidige tijd, met uitzondering misschien van het moment dat we nog lekker als jagers en verzamelaars door de rimboe zwierven. En dan alleen maar omdat we nog niet genoeg woorden hadden om eens een uurtje te praten over de zin van het leven. In de huidige tijd is het nog niet eens zo’n probleem. Managers hebben liever dat ik zelfstandig werk dan hun laatste woord. Mensen mogen hun mening

Lees meer

Moederkat

Toen ik geboren werd was er een kat. Eentje die aanvankelijk niet zo blij was met de hele zwangerschap, maar zich verzoend had zodra ik in het wiegje lag. Er is geen kinderfoto van mij zonder die kat erbij. Ze lag in mijn bed en later op schoot. En zo had ik er vanaf mijn eerste dag thuis een tweede moeder bij. Eentje waar ik ook het een en ander van heb meegekregen. Zo gebruik ik niet zelden katachtige lichaamstaal. Er is nog een andere erfenis, of misschien een toevallige gelijkenis. Mijn energie trilde soms op een frequentie die de

Lees meer