Je gaat door

Je gaat door, als je voeten pijn doen, je hart fladdert, je lichaam in een staat van continue pijn vervalt. Je gaat door nadat je lichaam in continue pijn vervalt. Je gaat door met je lessen, uit plichtsgevoel. Je gaat door met je hobbies, om de rush die ze af en toe zouden kunnen geven. Je gaat door met je seksuele of sensuele ontwikkeling, omdat je door hoort met je leven. Je gaat er dwars doorheen, de pijn, de vermoeidheid, de fases, de examens, het daten, de stress. Je grenzen. Alles wat er in je schooltas wordt gestouwd naast die […]

Naar blog

Goed en kwaad

Toen ik nog jonger was had je veel verschillende mensen. Van elke soort levensvisie, leeftijd, abiliteit, cultuur, intelligentie, geaardheid, gender en karakter. Na de beklemmende verzuiling ontstond er een eindeloos scala aan mogelijkheden om je als individu te presenteren. Tegenwoordig hoor ik vaak dat er nog maar twee soorten mensen zijn; goed en slecht. De slechten zijn schuldig tot het tegendeel bewezen is. Het is een nieuwe verzuiling waar de vrijheid ondergeschikt is aan gelijkheid en de broederschap is vermorzeld. Het maakt me een beetje triest dat zoveel verschillende soorten mensen uit al die mogelijke identiteiten gekozen hebben voor slachtofferschap.

Naar blog

Coronarust

De afgelopen weken wilde ik vaak aan een blog over corona beginnen. Het lukte me niet omdat ik het te druk had. Te druk met dagelijkse dingen waar ik normaal te geprikkeld voor ben om aan toe te komen, zoals slapen, eten, vuilnis weggooien, knuffelen met mijn vriendin, uit het raam staren, een rondje om het meer lopen, op het balkon hangen. Meer dan eens zette ik mijn vingers op het toetsenbord en lonkte de zon me om naar buiten te gaan, me in het trage ritme te verliezen, de dagen zonder prikkels, de uren met maar zo weinig angst. […]

Naar blog

Overvloed

Haast ongemerkt sluipt een zachte lente in een zonnige zomer. Misschien is dit seizoen elk jaar overvloedig, zie ik het nu pas voor het eerst echt. Of is de aarde onherroepelijk aan zijn opwarming begonnen. Hoe dan ook is dit jaar alles anders. Dit jaar kan ik geen twee weken naar een Zuid-Europees land vluchten om daar snel zoveel mogelijk onthaasting op te doen. Dit jaar hoeft dat ook niet. Alle rust en warmte waar ik achteraan ren heb ik al hier in mijn eigen huis. Het zal niet altijd zo blijven. Maar deze vreemde tijd, ze misstaat me niet.

Naar blog

Bevrijding?

Vandaag vieren we 75 jaar bevrijding. Bevrijding van fysieke bezetting door troepen die ons controleren. Bevrijding van emotionele bezetting over hoe we moeten denken. Het is maar een mensenleven geleden dat we deze vrijheid herkregen. Een stuk korter als het gaat om de bevrijding van Europa, de vrijheid om elkaar te zien, ongehinderd door een ijzeren gordijn. Vrijheid bestaat dan nog maar een kinderleven. Ze wordt nog jonger als je vraagtekens zet bij deze maanden. Kun je bevrijdingsdag vieren als je binnen hoort te blijven? Wat is vrijheid? Hoe vrij zijn we echt? En vooral: hoe belangrijk vinden we dat?

Naar blog

Andere richting

Elke dag loop ik langs het meer. De afgelopen dagen is daar een overschot aan bloesems, zwanen en zonnige vergezichten. Er is ook een onderschot aan mensen die bloemen plukken, zwanen lastigvallen en het uitzicht vertroebelen. Er is maar één mens die er altijd is. Een man van midden dertig, met een ontbloot bovenlijf, een koeltas en… een laptop. Duizenden jaren na de jagers-verzamelaars herenigt hij werken met lanterfanten. De natuur heeft geen bedoeling, een virus geen bestemming, maar het kan onze richting veranderen. Is dit ‘nieuwe normaal’ naast een crisis misschien ook het begin van een minder gejaagde tijd?

Naar blog

Groeien

Als ik een nieuwe vriendin kreeg, het serieus begon te worden, ik het echt ergens naar toe zag gaan, stuurde ik altijd een worddocument. Het heette ‘schaamte’ en er stonden dingen in die ik ergens in mijn twintigerjaren eens op papier had gezet. De dingen die ik in mijn jeugd had gedaan waar ik me voor schaamde. De reden dat ik schuldig was. Mijn vriendinnen reageerden er verschillend op, maar nooit echt afwijzend. Ze kregen ook maar twee minuten om erover te praten. Wat er stond in het document, ik dacht er liever maar niet aan. Ik herlas het nooit. […]

Naar blog

Geschiedenis

Het is week vier van mijn persoonlijke lock-down. De eerste week was ik ongenadig maar ongetest ziek. Daarna heb ik de blaren op mijn handen gewerkt, het zweet onder mijn oksels ge(video)beld en mijn sociaal contact gedigitaliseerd. Ik heb geen adempauze gehad voor creativiteit of bezinning. Maar zoveel is duidelijk: depressief word ik hier niet van. Er wordt een stuk geschiedenis geschreven, we zitten er middenin, het kan alle kanten op. Ik vind het waanzinnig interessant wat er allemaal veranderen kan. De vastgeroeste mensenwereld lijkt ineens vol onvoorstelbare mogelijkheden. En ik hoef er mijn huis niet voor uit.

Naar blog

Leven tussen extremen

Toen ik jong was had ik een paar aardig obsessieve trekken. Iets met stoeptegels tellen, dingen in een hoek van 90 graden op mijn bureau, dwangmatig opruimen en getallen vermijden. De inrichting van huizen moest strak, felle kleuren waren uitgesloten, uit de band springen was een onbegrijpelijke zaak. En ook tot in de puntjes enge dingen voorbereiden hoorde er bij. Er is zo weinig van over dat ik soms kan huilen van frustratie. Ik herinner me het moment dat mijn bureau volliep met spullen die ik al dan niet gebruikte. Dat ik niet meer schoonmaken kon. Dat ik voor het […]

Naar blog

Schijnveiligheid

De telefoon van mijn vriendin zoemt. ‘Een alert! Er is brand, we moeten onze deuren en ramen sluiten. Heb jij hem ook gehad?’ Nee, want mijn alerts uit. Mijn telefoon staat meestal op stil en ik ben er niet altijd aan vastgekleefd. Bovendien spelen dit soort sms-meldingen op allerlei primaire angsten en controledwangneigingen in. Ik loop wel een hoop tenenkrommende communicatie mis, zoals toen 112 eruit lag en niemand wist welk telefoonnummer doorgegeven kon worden. En nu, met vier identieke smsjes over een huisbrand kilometers verderop. Ik had het niet hoeven weten, maar ach. De ramen zitten nu schijnveilig dicht. 

Naar blog

Gedachtengym

Het is één uur in de nacht, in mijn hoofd stormt het gedachten. Als een volleerd circusartiest ontsnap ik eraan. Het is een zware inspanning, gedachtengym, maar als ik wil slapen moet ik het merendeel van de langskomende deuren niet in. Uiteindelijk blijf ik stilstaan voor een blond meisje naast een paarse struik, uiterst geconcentreerd starend naar feloranje vlinders. Een zware lucht van bloemen, een oude hitte die nog trilt in de lucht, lang of te kort geleden. Soms wil ik ook deze levensfase ontwijken, maar zo zie ik haar graag. Terwijl ze een vlinder vangt, val ik in slaap. 

Naar blog

Slaap

Ik slaap als ik de kans krijg zo’n twaalf uur per nacht. Als ik wakker word mopper ik een tijd dat ik door wil slapen. Blijkbaar vind ik het leven wat vermoeiend. Prikkels komen ook lekker hard binnen en de meeste buitenwerkse activiteiten zijn een stapje te veel. Ik moet het maar uitzitten deze maanden en me niet laten meeslepen door de verstikkende deken van duisternis. En slapen, veel slapen. Vanochtend, nou ja, vanmiddag dus, schijn ik iets te hebben gezegd als ‘waar was ik?’ me hebben omgedraaid en weer weg te zijn gevallen. Het zal wel even nodig zijn.

Naar blog

Charmante subsidie

Ik heb het depressiegala altijd een charmant initiatief gevonden. Een poging om een grote ziekte bij veel mensen bekend te maken, op een andere manier dan met de zoveelste campagne of een ongebruikte app. Ik moet zeggen dat ik het een nog charmanter initiatief vind nu ik weet dat het al drie jaar zonder subsidie draait en dat een gedeelte van het subsidiegeld dat eerste jaar is teruggestort. Terwijl een van de doelen, de ziekte bekend maken, wel degelijk is bereikt. Dat zie je niet veel, in deze tijd waarin miljoenen stilletjes worden weggestort in krakkemikkige plakbandoplossingen voor gigantische problemen.

Naar blog

Droge januari

Het is weer de IkPas-maand, alcoholvrije tijd. Elk jaar doe ik minstens één keer mee aan de ‘officiële’-IkPas-periodes. Om te zien of ik de drank de baas ben, en de drank niet de baas over mij. Ironisch genoeg ben ik in deze droge maand doorweekt als ik op het station aankom. Een vroeg voorjaarsbuitje, noem ik het, want zodra het nieuwe jaar begint vind ik de winter wel voorbij. Zelfs als er ijsbloemen staan op het enige raam met enkel glas. Die zijn niet meer van deze tijd, zoals telefoons met draden, cd’s en elke dag een paar glazen wijn. 

Naar blog

Brandende hemel

Ik denk dat ik nog geen vijftien was. We stonden in Frankrijk op een strand in een donkere nacht. Er zou vuurwerk zijn deze 14e juli, zei pap. Ineens stond de hemel in brand. Niet de rotjes naar je geslingerd, of de pijl van de stoep in een bijna volle en nog bibberende tram. Maar echte artiesten die de hemel een uur lang in bloemen hulden, licht en ademloos mooi. Onverwachts leerde ik van vuurwerk houden. En ik verlies nooit de hoop dat oudjaar in Nederland het evenaart. Precies een uur perfect georchestreerde stille verwondering. En dan is het klaar.

Naar blog

Fijne dagen!

Voor het eerst in jaren heb ik de kerstweek vrij. Het leek me een goed idee om, na een paar weken van kerstliedjes zingen voor vrijwilligers, dansen, toneelspelen en werken, echt bij te komen. Dus boekte ik heel vrolijk eind september, toen het weer nog mooi was en de lucht nog licht, een weekje naar een grote stad. Dat weekje heb ik weer afgezegd. Het wordt een weekje niet te ver weg, wat veel beter past bij de hoognodige winterslaap. Met kerst dobber ik in de sauna en met oudjaar zit ik in mijn pyjama op de bank. Fijne dagen!

Naar blog

Virus

Ik sloeg sinterklaas nog meer over dan anders, omdat een of ander virus ons te pakken had gekregen. We lagen onder een deken op de slaapbank, omstebeurt een poging te doen voor de ander thee of een kruik te maken. Van eten wilde ons maag niets weten, laat staan van pepernoten. Ergens had het ook wel wat, ongemerkt ging een stuk december voorbij. Inmiddels zijn we weer opgestaan, de gordijnen open, een schel winterzonnetje schijnt door ons altijd zomergekleurde nest heen. Ook kerst komt dit huis niet binnen. Virus of niet, we slepen of slapen ons er een weg doorheen.

Naar blog

Stilstaan

Ik denk dat het goed is om soms stil te staan bij al die mensen die psychische zorg behoeven en niet afdoende krijgen. Omdat er wachtlijsten zijn van hier tot aan Duitsland. Omdat er wordt gewerkt met stoornis-omschrijvingen die niet geschikt zijn voor diagnose maar bedoeld als categorie. Omdat de wat ingewikkeldere gevallen die méér zorg nodig hebben op mínder plekken terecht kunnen. Ik ben de eerste die zegt dat de GGZ een zooitje is en dat we dat regelmatig moeten bekijken. Het grote probleem met dit stilstaan is alleen dat we er nog geen stap mee vooruit zijn gekomen.

Naar blog