Blogs over dagin100woorden

Dagboek  in precies 100 woorden.

Goed en kwaad

Toen ik nog jonger was had je veel verschillende mensen. Van elke soort levensvisie, leeftijd, abiliteit, cultuur, intelligentie, geaardheid, gender en karakter. Na de beklemmende verzuiling ontstond er een eindeloos scala aan mogelijkheden om je als individu te presenteren. Tegenwoordig hoor ik vaak dat er nog maar twee soorten mensen zijn; goed en slecht. De slechten zijn schuldig tot het tegendeel bewezen is. Het is een nieuwe verzuiling waar de vrijheid ondergeschikt is aan gelijkheid en de broederschap is vermorzeld. Het maakt me een beetje triest dat zoveel verschillende soorten mensen uit al die mogelijke identiteiten gekozen hebben voor slachtofferschap.

Naar blog

Overvloed

Haast ongemerkt sluipt een zachte lente in een zonnige zomer. Misschien is dit seizoen elk jaar overvloedig, zie ik het nu pas voor het eerst echt. Of is de aarde onherroepelijk aan zijn opwarming begonnen. Hoe dan ook is dit jaar alles anders. Dit jaar kan ik geen twee weken naar een Zuid-Europees land vluchten om daar snel zoveel mogelijk onthaasting op te doen. Dit jaar hoeft dat ook niet. Alle rust en warmte waar ik achteraan ren heb ik al hier in mijn eigen huis. Het zal niet altijd zo blijven. Maar deze vreemde tijd, ze misstaat me niet.

Naar blog

Bevrijding?

Vandaag vieren we 75 jaar bevrijding. Bevrijding van fysieke bezetting door troepen die ons controleren. Bevrijding van emotionele bezetting over hoe we moeten denken. Het is maar een mensenleven geleden dat we deze vrijheid herkregen. Een stuk korter als het gaat om de bevrijding van Europa, de vrijheid om elkaar te zien, ongehinderd door een ijzeren gordijn. Vrijheid bestaat dan nog maar een kinderleven. Ze wordt nog jonger als je vraagtekens zet bij deze maanden. Kun je bevrijdingsdag vieren als je binnen hoort te blijven? Wat is vrijheid? Hoe vrij zijn we echt? En vooral: hoe belangrijk vinden we dat?

Naar blog

Andere richting

Elke dag loop ik langs het meer. De afgelopen dagen is daar een overschot aan bloesems, zwanen en zonnige vergezichten. Er is ook een onderschot aan mensen die bloemen plukken, zwanen lastigvallen en het uitzicht vertroebelen. Er is maar één mens die er altijd is. Een man van midden dertig, met een ontbloot bovenlijf, een koeltas en… een laptop. Duizenden jaren na de jagers-verzamelaars herenigt hij werken met lanterfanten. De natuur heeft geen bedoeling, een virus geen bestemming, maar het kan onze richting veranderen. Is dit ‘nieuwe normaal’ naast een crisis misschien ook het begin van een minder gejaagde tijd?

Naar blog

Geschiedenis

Het is week vier van mijn persoonlijke lock-down. De eerste week was ik ongenadig maar ongetest ziek. Daarna heb ik de blaren op mijn handen gewerkt, het zweet onder mijn oksels ge(video)beld en mijn sociaal contact gedigitaliseerd. Ik heb geen adempauze gehad voor creativiteit of bezinning. Maar zoveel is duidelijk: depressief word ik hier niet van. Er wordt een stuk geschiedenis geschreven, we zitten er middenin, het kan alle kanten op. Ik vind het waanzinnig interessant wat er allemaal veranderen kan. De vastgeroeste mensenwereld lijkt ineens vol onvoorstelbare mogelijkheden. En ik hoef er mijn huis niet voor uit.

Naar blog

Schijnveiligheid

De telefoon van mijn vriendin zoemt. ‘Een alert! Er is brand, we moeten onze deuren en ramen sluiten. Heb jij hem ook gehad?’ Nee, want mijn alerts uit. Mijn telefoon staat meestal op stil en ik ben er niet altijd aan vastgekleefd. Bovendien spelen dit soort sms-meldingen op allerlei primaire angsten en controledwangneigingen in. Ik loop wel een hoop tenenkrommende communicatie mis, zoals toen 112 eruit lag en niemand wist welk telefoonnummer doorgegeven kon worden. En nu, met vier identieke smsjes over een huisbrand kilometers verderop. Ik had het niet hoeven weten, maar ach. De ramen zitten nu schijnveilig dicht. 

Naar blog

Gedachtengym

Het is één uur in de nacht, in mijn hoofd stormt het gedachten. Als een volleerd circusartiest ontsnap ik eraan. Het is een zware inspanning, gedachtengym, maar als ik wil slapen moet ik het merendeel van de langskomende deuren niet in. Uiteindelijk blijf ik stilstaan voor een blond meisje naast een paarse struik, uiterst geconcentreerd starend naar feloranje vlinders. Een zware lucht van bloemen, een oude hitte die nog trilt in de lucht, lang of te kort geleden. Soms wil ik ook deze levensfase ontwijken, maar zo zie ik haar graag. Terwijl ze een vlinder vangt, val ik in slaap. 

Naar blog

Slaap

Ik slaap als ik de kans krijg zo’n twaalf uur per nacht. Als ik wakker word mopper ik een tijd dat ik door wil slapen. Blijkbaar vind ik het leven wat vermoeiend. Prikkels komen ook lekker hard binnen en de meeste buitenwerkse activiteiten zijn een stapje te veel. Ik moet het maar uitzitten deze maanden en me niet laten meeslepen door de verstikkende deken van duisternis. En slapen, veel slapen. Vanochtend, nou ja, vanmiddag dus, schijn ik iets te hebben gezegd als ‘waar was ik?’ me hebben omgedraaid en weer weg te zijn gevallen. Het zal wel even nodig zijn.

Naar blog

Charmante subsidie

Ik heb het depressiegala altijd een charmant initiatief gevonden. Een poging om een grote ziekte bij veel mensen bekend te maken, op een andere manier dan met de zoveelste campagne of een ongebruikte app. Ik moet zeggen dat ik het een nog charmanter initiatief vind nu ik weet dat het al drie jaar zonder subsidie draait en dat een gedeelte van het subsidiegeld dat eerste jaar is teruggestort. Terwijl een van de doelen, de ziekte bekend maken, wel degelijk is bereikt. Dat zie je niet veel, in deze tijd waarin miljoenen stilletjes worden weggestort in krakkemikkige plakbandoplossingen voor gigantische problemen.

Naar blog

Droge januari

Het is weer de IkPas-maand, alcoholvrije tijd. Elk jaar doe ik minstens één keer mee aan de ‘officiële’-IkPas-periodes. Om te zien of ik de drank de baas ben, en de drank niet de baas over mij. Ironisch genoeg ben ik in deze droge maand doorweekt als ik op het station aankom. Een vroeg voorjaarsbuitje, noem ik het, want zodra het nieuwe jaar begint vind ik de winter wel voorbij. Zelfs als er ijsbloemen staan op het enige raam met enkel glas. Die zijn niet meer van deze tijd, zoals telefoons met draden, cd’s en elke dag een paar glazen wijn. 

Naar blog

Brandende hemel

Ik denk dat ik nog geen vijftien was. We stonden in Frankrijk op een strand in een donkere nacht. Er zou vuurwerk zijn deze 14e juli, zei pap. Ineens stond de hemel in brand. Niet de rotjes naar je geslingerd, of de pijl van de stoep in een bijna volle en nog bibberende tram. Maar echte artiesten die de hemel een uur lang in bloemen hulden, licht en ademloos mooi. Onverwachts leerde ik van vuurwerk houden. En ik verlies nooit de hoop dat oudjaar in Nederland het evenaart. Precies een uur perfect georchestreerde stille verwondering. En dan is het klaar.

Naar blog

Fijne dagen!

Voor het eerst in jaren heb ik de kerstweek vrij. Het leek me een goed idee om, na een paar weken van kerstliedjes zingen voor vrijwilligers, dansen, toneelspelen en werken, echt bij te komen. Dus boekte ik heel vrolijk eind september, toen het weer nog mooi was en de lucht nog licht, een weekje naar een grote stad. Dat weekje heb ik weer afgezegd. Het wordt een weekje niet te ver weg, wat veel beter past bij de hoognodige winterslaap. Met kerst dobber ik in de sauna en met oudjaar zit ik in mijn pyjama op de bank. Fijne dagen!

Naar blog

Virus

Ik sloeg sinterklaas nog meer over dan anders, omdat een of ander virus ons te pakken had gekregen. We lagen onder een deken op de slaapbank, omstebeurt een poging te doen voor de ander thee of een kruik te maken. Van eten wilde ons maag niets weten, laat staan van pepernoten. Ergens had het ook wel wat, ongemerkt ging een stuk december voorbij. Inmiddels zijn we weer opgestaan, de gordijnen open, een schel winterzonnetje schijnt door ons altijd zomergekleurde nest heen. Ook kerst komt dit huis niet binnen. Virus of niet, we slepen of slapen ons er een weg doorheen.

Naar blog

Stilstaan

Ik denk dat het goed is om soms stil te staan bij al die mensen die psychische zorg behoeven en niet afdoende krijgen. Omdat er wachtlijsten zijn van hier tot aan Duitsland. Omdat er wordt gewerkt met stoornis-omschrijvingen die niet geschikt zijn voor diagnose maar bedoeld als categorie. Omdat de wat ingewikkeldere gevallen die méér zorg nodig hebben op mínder plekken terecht kunnen. Ik ben de eerste die zegt dat de GGZ een zooitje is en dat we dat regelmatig moeten bekijken. Het grote probleem met dit stilstaan is alleen dat we er nog geen stap mee vooruit zijn gekomen.

Naar blog

Graffiti

Ik keek strak voor me uit toen ik de trein uitstapte.Twee jongens passeerden me, op een station waar zelden iemand passeert. Even later keek ik kort om. Twee onherkenbare capuchons spoten iets op de trein die net even stilstond op het tegenoverliggende spoor. Ik keek weer strak voor me uit en zocht de foto-app op mijn telefoon. Een snelle klik, en nonchalant verder. Een trein denderde langs, ik schrok, maar de jongens liepen alweer veilig voorbij. Ze waren op een spoor, bijna letterlijk voor een trein en maakten er een sport van… te leven. Vreemd genoeg ontroerde dat mij.

Naar blog

-ismen

Vroeger had je discriminatie. De vorige eeuw kwam daar grofweg de splitsing racisme, seksisme, validisme en ageisme in. Tegenwoordig bespeur is ook dingen als klimaatisme, forumvoordemocratieisme en normisme (met substromingen als wittecisman-isme en neurotypisme). Kortweg: in allerlei groepen leeft er geïnternaliseerde discriminatie jegens allerlei andere groepen. Dat is natuurlijk niets nieuws, maar nieuw is wel hoe moeilijk het is om me met een genuanceerde mening staande te houden. De beste manier om mezelf te corrigeren als ik een -isme toepas is naar anderen blijven luisteren. Dat lukt niet als luisteren naar een ‘verkeerd’ geluid me meteen tot ‘verkeerd’ persoon brandmerkt.

Naar blog

Spaanse zegen

Ik kom twee uur te vroeg bij de angsttandarts, dus loop ik een rondje door de nieuwbouwwijk. Als ik op een bankje zit, glijdt een vrouw in een rolstoel op me af. “De invaller heeft mijn schoen te los gestrikt,” begint ze zonder omhaal. Twee minuten later ligt haar voet op mijn schoot. “Je bent een held.” Ik rijg zwijgend. Ze geeft me een handzoen, een Spaanse zegen, -“Vertel dat thuis aan je vriend of vriendin!” – , rolt dan met jaloersmakende veerkracht weg. “Je moet sterk zijn,” roept ze nog. Ik weet niet of dat over haar gaat, of […]

Naar blog

Herfstjas

Het enige leuke aan stortregens en stormwinden is dat ik mijn garderobe weer kan vervangen. Nu doe ik dat eigenlijk best vaak, maar in het najaar nog wat liever, want herfstkleuren staan me het best. Ik ben geboren in indian summer of vroege herfst. Ik weet niet of dat iets zegt over je kleurtype, maar bij mij klopt het. Doe mij maar knalkleuren in de zon en verder warme tinten. Ik trek me trouwens van de mode niets aan, mijn smaak neigt naar expressief of excentriek. Dus met mijn nieuwe jas heb ik het hele palet herfstkleuren maar tegelijk aangedaan. 

Naar blog