Dagboek  in precies 100 woorden.

Vijfendertig

Vijfendertig

Ik ben vandaag jarig. Traditioneel vier ik dat met een fles champagne op een Grieks eiland in nazomer. Nou ja, ik heb dat in ieder geval een paar keer gedaan en het beviel me meer dan uitstekend. Dit jaar was vluchten geen optie. Volgende week sta ik in een theaterproductie, dus mijn verjaardag bestond uit een hele dag repeteren. Ik heb niet zoveel tegen september als kerst, maar dit hebben deze dagen gemeen: het voelt beter als ze voorbij zijn, het weer een ordinaire dag is en je ouderwets chagrijnig of vrolijk kan zijn, terwijl het niemand wat kan schelen. 

Lees meer
Automatische concepten

Veranderend seizoen

De verandering van seizoenen is abrupt. Niet alleen schemert het als ik wakker wordt en miezert het in plaats van stortregen of verzengende zon, vanochtend sloeg de radiator aan. De kat herkende het, het geluid of de geur van verbrand stof misschien, hoe dan ook, ze kroop als vanouds op de radiator nog voordat de warmte verscheen. Ik deed met moeite mijn ogen open, bedacht me dat ik elk voorjaar denk dat ik me niet zoveel beter voel met meer licht. Dat het verschil misschien in mijn hoofd zit. Totdat september begint en daarmee het verlangen naar volgend jaar april. 

Lees meer
Automatische concepten

Geen offer

Ik ben een lesbische vrouw met psychische aandoeningen. Daarmee bedoel ik niet het lesbisch zijn, die ziekte is zo’n 25 jaar geleden geschrapt uit het grote boek der psychische mankementen. Of het vrouwzijn, dat schijnt sinds een eeuw officieel geen zwakte meer te zijn. Maar je kan me hoe dan ook classificeren als een onderdeel van meerdere minderheden. Ik slaap er niet slecht van. Ik behoor namelijk niet tot de groeiende groep mensen die zich slachtoffer van de meerderheid voelen. Een groep die een meerderheid aan het worden is. Ik vraag me af of ze zelf de ironie daarvan inzien. 

Lees meer
Automatische concepten

Ik ben er nog

Ik heb heel lang dagelijks geblogd, zelfs al waren mijn handen aan mijn fietsstuur gevroren of kletste ik op een huisfeest tot half 6 ‘s nachts met kennissen van weer een leven daarvoor. Ik denk dat die tijden voorbij zijn. Op een dag als vandaag kan ik me niet indenken dat het ooit nog gaat vriezen – hoewel, wordt het vroeger donker? Nachten tot half 6 haal ik niet meer, dat huis staat in een andere stad en van de mensen van twee levens geleden zie ik niemand nog. Het regelmatig bloggen is ook wel op. Maar ik ben er nog!

Lees meer
Doorgeslagen

Doorgeslagen

Ik heb het in mijn hoofd gehaald om mee te doen aan een minidocumentaire. Om een dansles uit te proberen. Mijn toneelvoorstellingen komen er aan. Het resultaat is een overdosis cortisol, die me al enkele dagen of avonden vastgevroren houdt op de bank, kijkend naar Friends en ex on the beach. Er is een bepaald level aan angst in mijn leven die ik na moet streven om in het midden te blijven tussen gillend gek en volslagen depressief. Het is een delicate balans. Net iets te ver doorgeslagen nu, maar hee. Dit duurt ook maar weer een maand, of twee.

Lees meer