Troost

Er is een periode geweest in mijn leven dat ik elke avond chocolademelk maakte voor het slapengaan. Niet gewoon warm, maar kokend heet, de melk met van die minibellen, de korreltjes cacao erdoorheen, en dan roeren tot het donker zag en nippen voordat de hitte gedempt was. Ik heb daar al heel lang niet meer aan gedacht, maar nu borrelt het op. Omdat mijn hand na de keuken opruimen een beetje ruikt naar verschroeide melk, omdat mijn lippen snakken naar loeihete hitte, of omdat ik de troost mis van mijn eigen regelmaat, waar altijd wonderlijk snel de slaap op volgde.

Het land in

Over bruggetjes en paadjes leidt mijn ov-fiets me naar een boerderij in Delft. Daar is een voedselfestival gaande waar het bier twee euro is, de gerechten niet ingewikkeld zijn en de hamburgers in loeiende vorm naast me in de wei staan. Hier met deze vriendinnengroep zijn is een overwinning op Amsterdam, te wijten aan het aantal mensen dat onze stad verlaten heeft. Aan het einde van de dag is het water bij de bar op en kun je alleen hamburgers krijgen zonder brood. De stedelingen trekken het land in, maar of ze er op dat land al klaar voor zijn?

Thuis eten

Eten bij mijn ouders is een andere beleving geworden nu ik tijdelijk bij ze woon. Er is nog steeds een afspraak noodzakelijk, want anders gaan we allemaal gewoon onze eigen gang. De reistijd is aanmerkelijk korter dan vanuit mijn voormalige Amster- of toekomstig Rotterdam. En verder is het als vanouds gezellig, met voor- en nagerecht erbij. Er zijn wat minder updates, wat meer aandacht voor ons gezamenlijke en mijn niet-gezamelijke verleden. Waar de eerste makkelijkere onderwerpen zijn en de laatsten soms moeilijk om te betreden. Ik eindig zoals vroeger; nog even met mijn hoofd op pap’s schouder. Omdat het kan.

Op pad

In Engeland wordt buitengewoon Amerikaans getrouwd, het buurmeisje krijgt een feesttent aangeleverd voor haar zoete zestiende, en achter het huis is er een groot middeleeuws verkleedfestijn. Door de reuring heen kijken we BN’ers in therapie terug, waar Paay en dochter respectvol aan de tand gevoeld worden. Daar huil ik bij alsof ik naar een goede Disneyfilm kijk. ‘s Avonds zijn we in het Luxor Theater bij Alex Klaassen’s Showponies, oftewel de grote homoshow. Er gaan een hoop heilige huizen, letterlijk, omver, en dan is er ook daar een tranenmoment. Het was kortom een huilerige zaterdag. Maar wel met lekkere tranen.

Nest

Ik zit aan de eettafel in mijn toekomstige nest terwijl de verkoper een checklist afvinkt. De vlinders op zijn tafelkleed kunnen mijn aandacht niet vasthouden, mijn blik dwaalt steeds naar het raam, verdonken in het eindeloze meer. Alleen voor dat uitzicht, elke dag, vanuit mijn woonkamer, zou ik al tekenen. Het is als leven in een ansichtkaart, maar dan op loopafstand van een wereldstad. Ik kan de lach niet binnenhouden als ik, eindelijk, de papieren versieren mag. Een paraaf op elk blad. Dingen die ik eerder heb gedaan, vaker, maar nog nooit zo overtuigd of zo zeker of zo… zelf.

Quarterlife crisis

Mijn kwartleven ging niet zonder slag of stoot voorbij. Existentiële angsten, het idee dat keuzes die ik maakte voor altijd onvergankelijk vastlagen. Richting het bed dat ik opmaakte had ik een defaitistische houding. een moeilijk woord, maar een betere ken ik niet voor het ondergaan van een nederlaag. Een midlevenscrisis dus, maar dan zonder de middelen om te vluchten met een meisje en een motor. Toch ben ik uiteindelijk niet in het toen gedekte bed blijven liggen. Het leven ging door en dwong me om op te staan. En dan blijk je, onverhoeds, nog alle kanten op te kunnen gaan.

Mediterraans

De zon schijnt stoffig over de kleine paden, die verlaten door het vlakke land heen kronkelen. Mijn fiets glijdt genoegzaam door de straten en zelfs de trein staat genietend wat langer stil. Ik merk het in hoe mensen de overvolle coupé’s betreden, gelaten maar niet getergd, in het kalme timbre van het praten, in de lach die stiekem in de mondhoeken trilt. Het is warm, maar niet té, het is zonnig, maar niet broeierig, en onze huiden zijn zo gewend aan de stralen dat niemand de zon achterna zit. Gestolen momenten uit de mediterranee. Ik kan de olijfbomen bijna ruiken.

Zonnig

Het weerbericht zegt iets over een warme dag, de ochtendlucht zegt iets over een druilerig begin van de week. Ik sta dan ook twee uur later, na een werkbezoek, in een winterjurk met gevoerde laarzen te knipperen naar de strakblauwe lucht. 2018, waarin de winter startte in februari en die daarna zo plots aan een eindeloze reeks vroege zomerdagen begon, dat ik nog steeds niet geloof dat ik die laarzen echt thuis kan laten. Deze dag ging snel om, ik at in de zon, er waren wat hobbels maar geen grote gaten. Ik heb vandaag dus, kortgezegd, niets te klagen.

Interview

Ik kan van een interviewafspraak tegen grenzen aanlopen waar veel mensen nog kilometers land hebben liggen. ‘Je hoort het niet veel, sociale angst’ zegt de psychologiestudente die ik spreek voor ons boek. Als ik op mijn gemak ben, de eerste vlagen van een band voel, gaan sociale dingen me prima af. ‘Ik vermoed dat we niet zo happig zijn op hulp zoeken,’ zeg ik. ‘Ik weet ook niet of dat nodig is. Als je geen kluizenaar bent krijg je levenslang lessen in confrontatie.’ Ik ben zelf verbaasd dat ik Utrecht heb bereikt. Sommige doelen drijven me dwars door angst heen.