Dagboek  in precies 100 woorden.

Automatische concepten

Tien jaar

Ik leef elke dag alsof ik nog tien jaar te leven heb. Ooit leefde ik alsof het mijn laatste dag was. Soms met een waanzinnige vreugde, de toekomst bestaat niet. Vaker met uitzinnige leegte. Na die jarenlange uitschieters leefde ik streng, alsof ik nog decennia mee moest. Ik wilde niet meer dood, maar ik leefde ook niet. Alles is balans. In tien jaar kan ik nog tientallen keren verslapen en toch avonturen beleven. Ik kan dingen opstarten, verliezen en opnieuw beginnen. Ik kan léven. Alsof er een morgen bestaat, maar geen oneindige voorraad. Een ingewikkelde balans. Maar wel de mijne.

Lees meer
Automatische concepten

Zondagavond

Een week geleden zag ik een plaatje op een sociaal medium voorbijschuiven, ‘maandag, dinsdag, woensdag, donderdag, vrijdag, *blink* maandag…’. Zo voelt het deze week voor mij. Het lijkt nog maar een uur geleden dat ik binnen kwam schuiven met de mededeling ‘lekker, vrij!’, en nu probeer ik vooral niet te denken aan het feit dat het morgen de week weer begint. Ik leef gelukkig niet (meer) voor weekends en vrije dagen, en ik heb net nog vakantie gehad, het is niet eens echt dat ik uitgeput ben. Het is alleen, zo ineens, alweer zondagavond, alsof ik geen weekend heb gehad.

Lees meer
Automatische concepten

Boekproces

Het blijkt onmogelijk te zijn om van Rotterdam naar de rand van Maastricht te reizen voor 8 uur ‘s ochtends, tenminste, als je geen auto durft te rijden. Een lastminute hotelboeking is de enige oplossing. We stappen over de nog niet uitgepakte reiskoffers heen voor deze nieuwe mini-reis. De onderneming zorgt er voor dat er nauwelijks tijd is voor zenuwen. Ineens bevind ik me in de ochtend in een congreszaal vol psychiaters en psychologen, om ze de tips uit ons boek te geven. ‘Ik heb sociale angst, presentatie-angst en hulpverlenersangst…’ begin ik en ik krijg meteen al een daverend applaus.

Lees meer
Automatische concepten

Thuiskomen

De poes is beledigd als we zwaar beladen met reistassen de deur open zwaaien. In dit huis past drie keer ons Portugese appartement. Voor het raam geen zee, maar het meer ligt net zo mooi te wezen. Ook op dit balkon schijnt een warme lentezon. Het bed is veel ruimer dan ons eenspersoonsexperiment aan die kust bij de evenaar. Ook hier ziet alles er licht uit, en vrolijk, en als vakantie. Ik vond het moeilijk te vertrekken, maar als het thuis bijna net zo fijn is, heb ik het mooi voor elkaar. En de kat? Die ligt alweer op schoot.

Lees meer
Automatische concepten

Zwaar leven

‘Ik heb een heel zwaar leven’, verzucht ik drie keer per uur, terwijl ik met mijn armen op het balkon naar de zee tuur. De bedden zijn aan de kleine kant en de koelkast bromt. Maar in het land van sinaasappelboomgaarden, rotsstranden en azuurkleurige golven deert me dat me allemaal niet. Ik ben mijn stad al vergeten, het meer voor mijn raam, zelfs mijn telefoon slingert verlaten op bed. De enige vorm van heimwee die ik ken, al sinds ik oud genoeg ben om te kunnen herinneren, is het verlangen vanuit thuis naar wie ik in een zuidelijker land ben.

Lees meer