Dagboek  in precies 100 woorden.

Vaart

Ik heb een kleine buikgriep. Zoals de meeste van mijn fysieke ziektes voel ik het eigenlijk niet. Wie last heeft van haar menstruatie als ik, ongenadig door eczeem kan worden geveld, of dagelijks met vijfduizend angsten en donderwolken rond kan lopen, haalt haar neus op voor een virusje als dit. Letterlijk, dat wel. Ik blijf dit weekend gezellig dicht in de buurt van een wc. Alles rommelt vervaarlijk, maar ik kan misschien wel een keer iets van achterstallig werk inhalen. Als de rest van mijn leven met zo’n vaart zou gaan lopen als mijn darmen, had ik daar vrede mee.

Lees meer

Papieren dromen

Vandaag had ik grote dromen en probeerde ze uit op papier. Een heleboel gebakken lucht, denk stiekem, als ik op aarde ben geland. Het is net als een site starten of een boek maken; sommige dingen moet je eerst doen en er dan pas over nadenken. De brutalen hebben tenslotte de halve wereld, al geloof ik dat ik me meestal in de andere helft ophoud. Toch probeer ik soms een stukje van die andere wereldhelft mee te pikken. Het gaat een druk jaar worden. Voor zover ik kan overzien ga ik bakken. De lekkerste lucht die je ooit hebt geproefd.

Lees meer

Brein

Mijn hoofd is nog aan het kraken als ik de herfstlucht in kom. Ik ben aan een project bezig dat mijn voorstellingsvermogen steeds net te boven gaat. Ik kan best veel dingen tegelijk laden, maar ik ben geen computer, dus oneindige mogelijkheden zijn er niet. Er rinkelen alarmen in mijn hoofd, mijn stresslevel nadert een kritiek niveau, ik zie het zo’n drie keer per week niet meer zitten en soms grijp ik een stukje vast. Dan zie ik dat het mooi kan worden en weet ik weer hoe interessant het is: iets maken dat je brein net te buiten gaat.

Lees meer

Overschreeuwen

Het gaat over politiek en liefde tijdens de lunchwandeling. Mijn collega praat en ik luister, zoals ik nou eenmaal best graag lijk te doen tegenwoordig. Ik geloof dat ik meer heb te zeggen dan toen ik altijd aan het woord was. Of minder te verliezen. Er is een bepaalde kalmte die kan komen met de tijd, of misschien is het gewoon een stem in mij die niet meer overschreeuwt hoeft te worden. De antwoorden die ik altijd zocht heb ik nergens gekregen, maar de vragen malen niet meer voortdurend door mijn hoofd. Meestal blijkt wat het is echt goed genoeg.

Lees meer

Biologische klok

Het is half 12 ‘s nachts, en wintertijd. Ze blaast bellen op een leeg metroperron. Onze huid ruikt nog naar zomerzon. We brengen zakken en dozen vol hartjessleutelhangers van het ene huis naar het andere, met het logo van een site die ergens in de lente begon. Nog voor er een wij ontstond. We kijken naar de pakketten. ‘Onze kinderen,’ zegt ze, bijna teder, al willen we beiden geen kind. Mijn biologische klok is compleet in de war. Het is vroeg donker, er is nog bellenblaas, er gloren projecten. Er is nog zoveel liefde om me de adem te benemen.

Lees meer