De dans

Ik zit in een metro. De man tegenover me plaatst zijn voeten tegen de mijne. Ik trek ze iets verder weg. Hij verplaatst zijn schoenen zo dat ze tegen de mijne aanstaan. Uiteindelijk zit ik in een ongemakkelijke hoek en raken zijn voeten mij nog steeds. Naast me wisselt een vrouw voor een wat meer ruimte-innemende man. Ik schik verder in, in de vergeefse hoop contact te vermijden en vraag me af waarom ik plaats afsta. Ver voor mijn stop wordt het hoekje dat me overblijft onhoudbaar. Ik sta onverhoeds op en loop over alle tenen heen het gangpad in.

Koop mijn boeken


Bekijk op bol.com

4 reacties

  1. Je kunt ook nog kiezen voor het pluspakket: een zware schoudertas ‘per ongeluk’ in iemands gezicht laten landen geeft genoegen. Dus: vullen met een laptop en een paar delen van De Tandeloze Tijd, op iemands tenen gaan staan, ‘oeps’ roepen en met een ferme zwiep die tas tegen dat hoofd. En als er wordt geklaagd iets zeggen als ‘ja sorry, ik had verwacht dat u uw benen wat zou intrekken maar dat deed u niet en ik struikelde.’ Gewoon slaan kan natuurlijk ook, maar die actie veroorzaakt doorgaans een wat complexere epiloog. Succes!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *