December

Ineens is het december. Maand van kale takken, koude voeten en donkere luchten. Maand van de feestdagen omknellende melancholie. Een maand die elk jaar sneller lijkt te komen dan het vorige, en elk jaar korter lijkt te duren. Hoe meer ik er gehad heb, hoe minder diep de sporen van de wintermaanden, maar ik kan niet zeggen dat ik er echt blij mee ben. Ik weet niet altijd zo goed wat ik met mijn leven moet, dat maakt me in de winter triest. In de zomer maakt het me vrij. Aan die wetenschap klamp ik me de komende weken vast.

One Comment

  1. Jan

    “Ik weet niet altijd zo goed wat ik met mijn leven moet,”
    Dat heb ik altijd gehad, ik ben nu 70. Ik herinner me dat in 5 of 6 gym de conrector de klas binnenkwam en aan elke leerling vroeg wat zijn of haar plannen waren voor na de middelbare school. Ik verbaasde me er toen zeer over dat iedereen een duidelijk antwoord wist te geven. Ik wist het niet en ik weet het nog steeds niet. Richtingloos. Eigenlijk laat ik me leven door wat anderen van me vragen. Toch wil ik wel blijven leven, er zijn mensen die om me geven en ook als dat niet zo was, zou ik willen blijven leven, al ben ik vaak somber gestemd over wat ik beschouw als mijn levenslange wanprestatie. Ik kijk dan naar de dieren, zij weten ook niet wat ze moeten doen en toch doen ze van alles en willen ze leven. Daar moet ook ik dan maar genoegen mee nemen. Ik word er niet blij van, maar waar staat dat leven en blij zijn samen moet gaan? Misschien is leven en niet blij zijn verdragen ook goed.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge